Μαρίνα Μέγκα Γιοτ: Να γίνει το έργο, αλλά όχι σε βάρος της πόλης. Γράφει η Ανδριάνα Βλάχου

Η συζήτηση για τη δημιουργία μαρίνας στο Εμπορικό έχει ανοίξει ξανά και, αυτή τη φορά, ίσως χρειάζεται να γίνει με διαφορετικούς όρους. Όχι μόνο για το αν η Κέρκυρα χρειάζεται μια νέα και σύγχρονη τουριστική λιμενική υποδομή — αυτό δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί — αλλά κυρίως για το πώς θα γίνει, τι θα αφήσει πίσω της και πώς θα ενταχθεί στην καθημερινότητα της πόλης.
Από την πρώτη στιγμή που τέθηκε ως ιδέα, η μαρίνα αντιμετωπίστηκε ως ένα έργο που θα μπορούσε να αναβαθμίσει σημαντικά την Κέρκυρα στον θαλάσσιο τουρισμό. Μια επένδυση τέτοιου μεγέθους μπορεί να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, να προσελκύσει επισκέπτες υψηλής δαπάνης και να ενισχύσει μια αγορά στην οποία η Κέρκυρα έχει ήδη σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα.
Υπάρχει όμως μία βασική προϋπόθεση: η ανάπτυξη δεν μπορεί να σημαίνει αποδόμηση των υφιστάμενων δραστηριοτήτων και λειτουργιών της περιοχής.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ζήτημα των καρνάγιων.
Η μετεγκατάστασή τους δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια τεχνική λεπτομέρεια που πρέπει απλώς να διευθετηθεί για να προχωρήσει η μαρίνα. Τα καρνάγια αποτελούν ζωντανό κομμάτι της ναυτικής παράδοσης και της οικονομικής δραστηριότητας της Κέρκυρας. Εκεί εργάζονται άνθρωποι, υπάρχουν τεχνίτες με εξειδικευμένη γνώση και εξυπηρετούνται σκάφη που χρειάζονται επισκευές και συντήρηση.
Επομένως, εάν η υλοποίηση της μαρίνας προϋποθέτει την απομάκρυνσή τους από το Εμπορικό, η λύση δεν μπορεί να είναι «φεύγουν και βλέπουμε».
Χρειάζεται οριστική, οργανωμένη και λειτουργική λύση.
Ο χώρος που έχει υποδείξει η Δημοτική Αρχή για τη μετεγκατάσταση των καρνάγιων θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά και να διασφαλιστεί ότι μπορεί πραγματικά να φιλοξενήσει τη δραστηριότητα. Να υπάρχουν οι απαραίτητες υποδομές, πρόσβαση, δυνατότητα ανέλκυσης και καθέλκυσης σκαφών, παροχές και όλες οι προϋποθέσεις που χρειάζονται για να συνεχίσουν οι επαγγελματίες τη δουλειά τους.
Δεν έχει νόημα να δημιουργήσουμε μια σύγχρονη μαρίνα, εάν ταυτόχρονα οδηγήσουμε σε μαρασμό μια άλλη παραγωγική δραστηριότητα που συνδέεται άμεσα με τη θάλασσα.
Το ίδιο ισχύει και για τον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο Κέρκυρας. Η λειτουργία του πρέπει να συνεχιστεί απρόσκοπτα. Ο Όμιλος δεν είναι μια δραστηριότητα που μπορεί απλώς να μετακινηθεί πρόχειρα από ένα σημείο σε ένα άλλο. Αποτελεί μέρος της ναυταθλητικής ζωής του νησιού και έχει τη δική του ιστορία, παρουσία και προσφορά.
Και υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα που αφορά πολύ περισσότερο την καθημερινότητα των κατοίκων: το πάρκινγκ στο Εμπορικό.
Σε μια πόλη που ήδη αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα στάθμευσης, δεν θα ήταν λογικό μια νέα επένδυση να αφαιρέσει έναν σημαντικό χώρο στάθμευσης χωρίς να προβλεφθεί αξιόπιστη εναλλακτική. Η μαρίνα δεν πρέπει να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την κυκλοφορία και τη στάθμευση στην είσοδο και έξοδο της πόλης.
Αυτό ακριβώς είναι και το μεγάλο στοίχημα της διαβούλευσης που έπρεπε — και πρέπει ακόμη — να γίνει.
Η Κέρκυρα δεν χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα στην ανάπτυξη και στην προστασία της υφιστάμενης ζωής της. Μπορεί να έχει και τα δύο, εφόσον ο σχεδιασμός γίνει σωστά.
Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει μία ακόμη πληροφορία που, εφόσον επιβεβαιωθεί, αλλάζει σημαντικά τα δεδομένα. Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορούν πληροφορίες ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο να μην προχωρήσει τελικά μια μαρίνα αποκλειστικά προσανατολισμένη στα mega yachts, αλλά μια μαρίνα περίπου 400 θέσεων.
Εάν αυτή η πληροφορία επιβεβαιωθεί, τότε αξίζει να ανοίξει μια νέα συζήτηση. Μια μαρίνα 400 θέσεων θα μπορούσε να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την Κέρκυρα στον τομέα του yachting, διευρύνοντας την αγορά και δημιουργώντας μεγαλύτερη δυναμική για τον θαλάσσιο τουρισμό.
Αλλά και σε αυτή την περίπτωση, η βασική αρχή δεν αλλάζει: πρώτα εξασφαλίζουμε τη νέα θέση και τη βιώσιμη λειτουργία των καρνάγιων, διασφαλίζουμε τον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο και προστατεύουμε τον χώρο στάθμευσης και μετά προχωρούμε.
Η μαρίνα μπορεί να γίνει μια σημαντική επένδυση για την Κέρκυρα. Δεν πρέπει όμως να γίνει επένδυση εναντίον της Κέρκυρας.
Το ζητούμενο δεν είναι να πούμε «όχι» στη μαρίνα. Το ζητούμενο είναι να πούμε ναι σε μια μαρίνα που θα χωράει και την ανάπτυξη και την πόλη.
Και αυτή είναι η ευκαιρία να αποδειχθεί ότι ένα μεγάλο έργο μπορεί να γίνει με σχεδιασμό, συνεννόηση και σεβασμό στους ανθρώπους και στις δραστηριότητες που ήδη υπάρχουν στην περιοχή.