Αχ και να ξαναγινόμαστε…Του Γιαννη Ρεβύθη

Θυμάμαι τις ρούγες μας στο χωριό, γεμάτες παιδικές φωνές, γέλια και …τσακωμούς.

Ολα τα παιδιά ξυπόλητα, με τα γόνατα γδαρμένα, μόνιμως “ανοιγμένα” απο τις πληγές από τα πεσίματα, τις πατούσες μας σκληρές σαν σολόδερμα από την ξυπολησιά και τα πόδια μαύρα από το χώμα.

Πιο κάτω στο χωράφι στο Λαχανά, δίπλα στο γαϊδουράκι που μασούλαγε αδιάφορο, ο παππούς πότιζε τις τομάτες, τα αγγούρια, τα κολοκυθάκια, τα καρπούζια και εμείς παραφυλάγαμε με το σουγιαδάκι στην τσέπη, που το κρύβαμε από το μάτι της μάνας.

Είμαστε σε επιφυλακή μια παρέα “παλιόπαιδα” με λερωμένα φανελάκια, σκισμένα κοντά παντελονάκια και μαλώναμε ποιος θα φάει την πιο μεγαλη και πιο γλυκιά φέτα καρπούζι.

Μας έλειπαν ακόμα και τα πιο βασικά κι όμως είχαμε τα πάντα.

Είχαμε το δροσερό απογευματινό μαιστρο που ερχόταν απ’ τη θάλασσα, απο τους Ερμονες και δροσιζε το χωριό. Τίς στριγκλιές της νόνας που φώναζε να γυρίσουμε πριν σουρουπώσει, τις καμπάνες της εκκλησιάς που μέτραγαν τις ώρες για το ξημέρωμα της Κυριακής.

Αχ, να ξαναγινόμαστε πάλι πιτσιρίκια, με μια φέτα καρπούζι στα χέρια, η μία φέτα ψωμί με λάδι καί όλο το καλοκαίρι να μας περιμένει, να είναι μπροστά μας, ατελείωτο, χωρίς βιάση, χωρίς ρολόι, χωρίς έγνοιες.

Μας αρκούσε η τσιμεντένια πλατεία, το Αλώνι, η παρέα, κι εκείνο το ανέμελο γέλιο που οσο μεγαλώνουμε το χάνουμε και δέν το ξαναβρίσκουμε εύκολα.