Αλέξανδρος Αυλωνίτης: Το δικό μου αντίο στον Γιάννη Ρεβύθη

Ο Γιάννης μας την έσκασε. Έφυγε νωρίς και ξαφνικά. Έφυγε όταν όλοι ελπίζαμε ότι θα ξεπερνούσε τον κίνδυνο. Έναν κίνδυνο που κοίταξε κατάματα και του έβγαλε τη γλώσσα, με το συνηθισμένο του χιούμορ. «Και όπως συμβαίνει με όλα τα… ακριβά μηχανήματα, ήρθε και για μένα η ώρα του μεγάλου service….. Τη Δευτέρα μπαίνω για ένα… ιατρικό ρεκτιφιέ, με καλή ψυχολογία και αισιοδοξία. Κάντε λίγη υπομονή και… επιστρέφω! Κρατήστε μου λίγη από τη θετική σας σκέψη και, μόλις μπορέσω, θα σας ενημερώσω», έγραψε προ ημερών στην προσωπική του σελίδα στο Facebook.

Τον χαιρετίσαμε με ευχές και θετική σκέψη, όπως ζήτησε. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι ο φίλος μου, εκείνος που κάθε μέρα συναντούσα, που τσακωνόμουν και μόνιαζα, που έζησα μια ζωή μαζί του, δεν θα επιστρέψει. Κοντά 40 χρόνια φιλίας. Μια ολόκληρη ζωή, αναμνήσεις μαζεμένες, μέρες και νύχτες συντροφιάς. Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και τι να αναφέρω πρώτο.

Σήμερα η Κέρκυρα θρηνεί έναν άνθρωπο της δημοσιογραφίας, τον Γιάννη Ρεβύθη. Μιλούν για τον άνθρωπο που για περισσότερο από τρεις δεκαετίες υπήρξε συνεπής στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης, στο «Ράδιο Φαίακες» αρχικά και στο Corfu Channel στη συνέχεια και μέχρι σήμερα. Κάνουν λόγο για τον δεινό σκακιστή, τον αρθρογράφο με ξεχωριστό ύφος και στυλ, για τον δημοσιογράφο που άφησε το δικό του στίγμα στην τοπική κοινωνία.

Εγώ όμως θρηνώ τον φίλο μου. Μιας ζωής ολόκληρης. Μιας παρέας αχώριστης και καθημερινής. Με το πείσμα αλλά και την καλή καρδιά. Με το χιούμορ, το σχεδόν εφηβικό, αλλά και την αμετακίνητη άποψη. Με την εντελώς διαφορετική αντίληψη, αλλά με την κατανόηση που χτίσαμε όλα αυτά τα χρόνια.

Εσείς αποχαιρετάτε τον δημοσιογράφο, τον σκακιστή, τον ενεργό Κερκυραίο. Εγώ αποχαιρετώ τον φίλο μου και είναι τόσο αφόρητα δύσκολο.
Στην οικογένειά του, την οποία καμάρωνε και μας έλεγε πάντα ότι ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά του, στη Σπυριδούλα του και στους δύο γιους του, τον Αντώνη και τον Γιάννο, θερμά συλλυπητήρια.

Αχ βρε Γιάννη, μας την έκανες νωρίς. 3 του Σεπτέμβρη σήμερα, σημαδιακή μέρα για το μεγάλο ταξίδι…. Μας τσάκισες…