Αλ. Αυλωνίτης: Ο Υπουργός Δικαιοσύνης υπονομεύει το Σύνταγμα

«Στις δίκες δεν προβλέπονται ειδικές θέσεις για υποψήφιους αρχηγούς κομμάτων»! Αυτό ξεστόμισε ο κ. Φλωρίδης, σε συνέντευξή του προ ολίγων ημερών, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τη δικονομική ανεπάρκεια και τις απαράδεκτες εικόνες ασφυξίας που παρατηρήθηκαν στην αίθουσα, όπου θα διεξαχθεί η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών.

Ακόμη μια αήθης δήλωση που δεν συνάδει με τον θεσμικό του ρόλο.

Πρέπει κάποιος να του πει ότι είναι Υπουργός Δικαιοσύνης ενός Δημοκρατικού Κράτους, όχι ένας τυχαίος σχολιαστής που με απίστευτη ελαφρότητα προσβάλλει δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που δεν δίστασε να προσβάλει και τους βουλευτές, λέγοντας από βήματος Βουλής το ανεκδιήγητο «όποιος ασχολείται με τα μπάζα, είναι για τα μπάζα». Είναι εκείνος που απέδειξε σε πλείστες περιπτώσεις ότι δεν διστάζει να λειτουργήσει χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Είναι αυτός που δεν αντιλαμβάνεται τις συνταγματικές υποχρεώσεις του ρόλου του.

Άκου λοιπόν Υπουργέ:

Σε κάθε κράτος δικαίου, υπάρχουν όρια που δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Ένα από αυτά είναι η αδιαπέραστη διάκριση των εξουσιών. Η Δικαιοσύνη δικάζει, κρίνει. Η εκτελεστική εξουσία κυβερνά. Και ο Υπουργός Δικαιοσύνης οφείλει, περισσότερο από κάθε άλλον, να εγγυάται ότι αυτή η θεμελιώδης αρχή δεν θα παραβιαστεί.

Η πρόσφατη δημόσια στάση σου, σε σχέση με την εν εξελίξει δικαστική διερεύνηση για μέγιστο Έγκλημα των Τεμπών, εγείρει σοβαρά θεσμικά ζητήματα. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης δεν είναι σχολιαστής ποινικών υποθέσεων, ούτε αναλυτής γεγονότων. Πολύ περισσότερο, δεν είναι ούτε δικαστής ούτε εισαγγελέας. Όταν, όμως, τοποθετείται δημόσια για το ποιος φέρει ευθύνη, ποια γεγονότα είναι «προφανή» ή ποια εκδοχή προκρίνεται, τότε αντικειμενικά εισέρχεται σε έναν χώρο που το Σύνταγμα του απαγορεύει να αγγίξει.

Σε τελική ανάλυση, το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθύτατα θεσμικό. Αν αποδεχθούμε ότι ένας Υπουργός Δικαιοσύνης μπορεί να τοποθετείται ελεύθερα επί της ουσίας εκκρεμών ποινικών υποθέσεων, τότε ανοίγουμε την πόρτα στην επικίνδυνη «κανονικοποίηση» της πολιτικής επιρροής στη δικαστική λειτουργία. Και αυτή είναι μια πόρτα που, σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, πρέπει να παραμένει ερμητικά κλειστή.

Εσύ λοιπόν Υπουργέ, στρέφεσαι κατά των συγγενών των θυμάτων στο έγκλημα των Τεμπών, ως μη όφειλες, επιλέγοντας να ενδυθείς τον μανδύα του σθεναρού υποστηρικτή της Κυβέρνησης και όχι της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ. Εσύ επιλέγεις να γίνεις μέρος του προβλήματος, αντί της λύσης, του διχασμού αντί της εξασφάλισης της διαφάνειας, της προστασίας του δικαίου και των θεσμών.

Η τελευταία σου επιτυχία είναι να προσβάλεις χυδαία μια μάνα, που έχασε το παιδί της και ψάχνει ακόμη να βρει δικαιοσύνη. Η Καρυστιανού ακόμη και αν αποφασίσει να πολιτευτεί, παραμένει μια μάνα με άδεια αγκαλιά. Ποιος είσαι εσύ που θα κάνεις διαχωρισμούς τόσο διχαστικούς και χυδαίους; Δεν προσβάλεις εκείνην, προσβάλεις την ανθρωπιά, προσβάλεις τον θεσμό που εκπροσωπείς και όλους εμάς που ακούμε αυτές τις εμετικές δηλώσεις.

Δεν ξέρω αν αξίζει να γράψω τίποτα άλλο για αυτή την αποπνιχτική δυσωδία, μια μόλις ημέρα πριν την έναρξη της δίκης. Μόνο μια προτροπή: Αν δεν μπορείς να ανταποκριθείς στα καθήκοντα του Υπουργού Δικαιοσύνης, ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ. Αν δεν μπορείς να συγκρατήσεις το κομματικό σου θράσος έναντι πονεμένων ανθρώπων πήγαινε σπίτι σου. Επιτέλους, κάπου πρέπει να υπάρχει και ένα τέλος σε αυτή την αφόρητη κατρακύλα Κράτους Δικαίου, θεσμών και αξιών.

Υ.Γ.: Αναρωτιέμαι ειλικρινά, πώς κατάντησαν τη γενιά μας κάποιοι σαν και εσένα, που είχαμε την τιμή να διδαχθούμε Συνταγματικό Δίκαιο, από τον μεγάλο Συνταγματολόγο Αριστόβουλο Μάνεση.