Άλλο ΠΑΣΟΚ κι άλλο ΚΚΕ. Γράφει ο Κώστας Κούρκουλος

Το ξέρουμε εδώ και κάποιες χιλιάδες χρόνια: Ενώ η θρησκεία ασχολείται με το επέκεινα, η πολιτική, αντίθετα, είναι η φροντίδα γι’ αυτόν εδώ τον κόσμο. Τον «κοινό μας κόσμο».

Γνωρίζουμε επίσης ότι στην εσχατολογική θρησκευτική αντίληψη του κόσμου, το τέλος της ιστορίας είναι ορισμένο από τον Θεό.

Αντίθετα, πολιτική είναι η τραγική σύλληψη του κόσμου, σύμφωνα με την οποία, δεν υπάρχει τίποτε το προδιαγεγραμμένο, αφού οι άνθρωποι, δρώντας από κοινού με τους άλλους, δεν ελέγχουν ούτε καν τις συνέπειες των πράξεών τους.

Το ΚΚΕ, όπως με συναρπαστικό τρόπο περιέγραψαν την ταυτότητά του οι Νίκος Μπελογιάννης και Αγγελική Κώττη στο βιβλίο τους, ανήκει στην χριστιανική εσχατολογία.

Και το επιβεβαιώνει απολύτως. Διότι ονομάζει «επιστήμη» – «επιστημονικό σοσιαλισμό» – την πίστη σε ένα «αδιάψευστο» εσχατολογικό δόγμα. Απολύτως αντιεπιστημονικά βεβαίως, διότι Επιστήμη είναι ακριβώς το αντίθετο: Ό,τι μπορεί να διαψευστεί.

Εν τούτοις, το ΚΚΕ επιβιώνει χάρις σ’ αυτήν την ακοσμική πίστη, που υπόσχεται μιαν άλλη ζωή, σε κάποιο άγνωστο μέλλον.

Κι όταν μοιάζει να ασχολείται με την κοινωνία, όπως φώτισε τα γεγονότα ο Κ. Καστοριάδης, το κάνει για να «…δείξει στις μάζες ότι υιοθετεί τις άμεσες διεκδικήσεις τους… ενώ στην πραγματικότητα οι διεκδικήσεις αυτές είναι το δόλωμα, που προορίζεται να τις κάνει να καταπιούν όλη τη γραμμή του κόμματος».

Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ ανήκει σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο.

Άρα, για να υπάρξει, είναι υποχρεωμένο να δεχθεί τους κανόνες του κόσμου μας.

Και, πρώτα απ’ όλα, να μάθει να μετράει. Διότι οι αριθμοί, αντίθετα με όσα λένε όσοι μπερδεύουν την πολιτική με τη μαγγανεία, παίζουν θεμελιώδη ρόλο στην ανθρώπινη ζωή.

Ύστερα, πρέπει να αποδεχθεί την ανθρώπινη λογική. Που λέει ότι για να μοιράσεις κάτι, πρέπει πρώτα να το παραγάγεις, άλλως οδηγείς τη χώρα στην ένδεια.

Άλλωστε ο μύθος του «εν Κανά γάμου», στον οποίο πιστεύει όλη η σταλινογενής Αριστερά, δεν ανήκει στον χώρο της πολιτικής αλλά της θρησκείας.

Τέλος, πρέπει να δεχθεί ότι η Δημοκρατία δεν είναι «τυπική» για να την περιφρονούμε, όπως μας καλεί η κομμουνιστογενής Αριστερά αλλά πραγματική.

Γι’ αυτό και οι θεσμοί και οι νόμοι της, δεν είναι οι αλυσίδες μας αλλά το πεδίο για την ανάπτυξη της ανθρώπινης ελευθερίας.

Διότι εκτός των «τειχών» του νόμου υπάρχει έρημος, όπου μόνον κοινότητες-παρίες μπορούν να υπάρξουν.

Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να αντιληφθεί ότι ο κόσμος της αντιπολιτικής και του ανορθολογισμού (από «ξυλόλια» μέχρι βαγόνια που «εξατμίστηκαν»), στον οποίο, γοητευμένο από τον ακοσμικό χαρακτήρα της σταλινογενούς Αριστεράς, προσχώρησε τα τελευταία χρόνια, δεν είναι ο πραγματικός κόσμος.

Στην φροντίδα του οποίου, ακούγοντας «τη φωνή της λογικής», οφείλει να επιστρέψει πανηγυρικά.

Όπως πανηγυρικά, με την γνωστή αυτοκτονική συνεδριακή δέσμευση ότι δεν το αφορά η διακυβέρνηση του τόπου, αποχώρησε.

Έτσι θα επιβεβαιωθεί και ο μεγάλος ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής στην πρόβλεψή του ότι μπορεί η ανθρώπινη διάνοια να είναι «…ανίσχυρη μπροστά στα ανθρώπινα πάθη», πλην όμως «η φωνή της λογικής δεν ησυχάζει, έως ότου εισακουστεί». Και θα ησυχάσει η ψυχή του.

Ας την ακούσει λοιπόν το ΠΑΣΟΚ και τότε θα καταλάβει ότι δεν φταίνε οι δημοσκόποι. Ούτε ο γιαλός.