Patriot στη Σαουδική Αραβία: Μεταξύ Γεωπολιτικού Ρεαλισμού και Αντιδυτικής Φαντασίωσης Γράφει ο Κώστας Χ. Βασιλάκης

Η εξωτερική πολιτική δεν είναι μάθημα κατήχησης προς φωτιζομένους, είναι η σφαιρική προάσπιση των συμφερόντων ενός έθνους.

Στον θαυμαστό κόσμο της «αντισυστημικής» ανάλυσης, η πραγματικότητα είναι συχνά το πρώτο θύμα. Πρόσφατα, γίναμε μάρτυρες μιας ακόμη προσπάθειας (κάποιοι όταν αδυνατούν να εννοήσουν παλιλλογούν!) να παρουσιαστεί μια στρατηγική κίνηση της χώρας, η παρουσία της ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία, ως «εθνική μειοδοσία» και «ηθικό ατόπημα». Πρόκειται για το κλασικό μοτίβο αναλύσεων που, ντυμένες με έναν μανδύα δήθεν πατριωτικής ανησυχίας, καταλήγουν, όλως τυχαίως, να ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα αυταρχικών καθεστώτων της Ανατολής. Ας βάλουμε, λοιπόν, τα πράγματα στη θέση τους, αποδομώντας τους μύθους που επιχειρούν να συντηρήσουν ορισμένοι κύκλοι.

1. Το Παραμύθι της «Αποδυνάμωσης» και το Φάντασμα της Κύπρου

Ορισμένοι αναρωτιούνται, με μια δόση μελοδράματος, γιατί η πυροβολαρχία πήγε στη Σαουδική Αραβία και όχι στην Κύπρο, διατεινόμενοι μάλιστα ειρωνικώς ότι η χώρα των Σαούντ «κείται μακράν». Αυτό είναι το κλασικό λαϊκιστικό επιχείρημα που απευθύνεται στο θυμικό, αγνοώντας προκλητικά τη διεθνή πραγματικότητα.

Η Κύπρος είναι ένα κυρίαρχο κράτος, μέλος της ΕΕ, με τη δική της αμυντική στρατηγική. Η αποστολή ελληνικών οπλικών συστημάτων εκεί δεν είναι μια απλή «μετακόμιση», αλλά μια κίνηση που θα μπορούσε να αλλάξει άρδην τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο, δίνοντας το πάτημα που αναζητά η Τουρκία για περαιτέρω προκλήσεις. Αντίθετα, η αποστολή στη Σαουδική Αραβία εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο διεθνών συνεργασιών που αναβαθμίζουν την Ελλάδα σε πάροχο ασφάλειας.

Όσο για το «κείται μακράν», ας ενημερώσουμε αυτούς τους αναλυτές ότι το 2026 οι απειλές δεν σταματούν στα σύνορα του Έβρου. Όταν η Ελλάδα συμμετέχει στην προστασία στρατηγικών υποδομών στον Κόλπο, εξασφαλίζει τη στήριξη των Αράβων εταίρων στα δικά της εθνικά θέματα. Η εξωτερική πολιτική δεν είναι «κρυφτό» στην αυλή μας, αλλά σκάκι σε παγκόσμια σκακιέρα.

2. Η «Ηθική» της Επιλεκτικής Ευαισθησίας

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πώς ορισμένοι ανακαλύπτουν την «απάνθρωπη» φύση της Σαουδικής Αραβίας, τη Σαρία και την υπόθεση Κασόγκι, μόνο όταν πρόκειται να επιτεθούν στην ελληνική εξωτερική πολιτική και τη Δύση.

Όταν όμως η συζήτηση φτάνει σε τόσα άλλα αυταρχικά και δολοφονικά καθεστώτα (π.χ. η Πουτινική Ρωσία) η φωνίτσα τους δεν ακούγεται, η δε ηθική τους εκτελεί μια εντυπωσιακή οπίσθια κυβίστηση. Θυμούνται με νοσταλγία ότι το Ιράν μας έδινε πετρέλαιο «επί πιστώσει». Δηλαδή, η Σαρία της Σαουδικής Αραβίας μας ενοχλεί, αλλά η θεοκρατία του Ιράν, που εκτελεί χιλιάδες διαδηλωτές, καταπιέζει και εξαναγκάζει τις γυναίκες να ζουν σε ένα εξίσου σύγχρονο μεσαίωνα και κυρίως εξάγει τρομοκρατία μέσω πληρεξούσιων οπλαρχηγών, είναι ο «καλός Σαμαρείτης» επειδή μας χορήγησε πίστωση;

Αυτή η υποκρισία είναι το σήμα κατατεθέν του αντιδυτικισμού: η ηθική είναι σχετική και εξαρτάται από το πόσο εχθρικό προς τις ΗΠΑ είναι το καθεστώς που εξετάζουμε.

3. Η Οικονομική και Επιχειρησιακή Πραγματικότητα

Κάποιοι διατείνονται ότι «τα όπλα αγοράσθηκαν με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων για εθνική άμυνα» και επομένως δεν πρέπει να βγαίνουν εκτός συνόρων. Πρόκειται για μια βαθύτατα παραπλανητική θέση.

Πρώτον: Η Σαουδική Αραβία ανέλαβε εξ ολοκλήρου το κόστος της αποστολής (μεταφορά, εγκατάσταση, λειτουργία).

Δεύτερον: Η Ελλάδα κέρδισε τη χρηματοδοτούμενη αναβάθμιση των συστημάτων της και, κυρίως, την πολύτιμη επιχειρησιακή εμπειρία του προσωπικού της σε πραγματικές συνθήκες αεράμυνας.

Τρίτον: Οι Patriot που βρίσκονται εκεί, παραμένουν ελληνικοί και μπορούν να επιστρέψουν ανά πάσα στιγμή αν προκύψει έκτακτη ανάγκη.

Παρουσιάζουν τους 100 αξιωματικούς ως «αφαιρεθέντες από τον εθνικό σχεδιασμό». Στην πραγματικότητα, αυτοί οι αξιωματικοί είναι πλέον οι καλύτερα εκπαιδευμένοι στην αντιμετώπιση σύγχρονων απειλών (όπως τα drones και οι βαλλιστικοί πύραυλοι), γνώση που θα μεταφέρουν στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.

4. Η Ναυτιλία και οι Χούθι: Μια Σχέση Θύτη και Θύματος

Υπάρχει και το επιχείρημα ότι με την κίνηση αυτή κάναμε «εχθρούς», θέτοντας σε κίνδυνο την ελληνική ναυτιλία. Ας δούμε την πραγματικότητα: Η ελληνική ναυτιλία κινδυνεύει από τους Χούθι, οι οποίοι χτυπούν αδιακρίτως εμπορικά πλοία, προκαλώντας παγκόσμια οικονομική αστάθεια.

Η Ελλάδα, ως η μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη στον κόσμο, έχει κάθε συμφέρον να συμμετέχει στη σταθερότητα της περιοχής. Το να προτείνει κανείς να «καθίσουμε φρόνιμα» για να μην μας χτυπήσουν, δεν είναι εξωτερική πολιτική, είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης***. Η ασφάλεια των ελληνικών πλοίων εξασφαλίζεται με την ενεργή παρουσία και τις συμμαχίες, όχι με υποκλίσεις σε περιφερειακούς ταραξίες.

5. Η Πολιτική Συναίνεση ως «Συνωμοσία»

Ενοχλεί ορισμένους το γεγονός ότι οι μεγάλες πολιτικές δυνάμεις της χώρας συμφώνησαν (τελικά) στο αυτονόητο. Όταν οι πολιτικές δυνάμεις συγκλίνουν στα εθνικά συμφέροντα, ο «αντισυστημικός» σχολιαστής βλέπει «συνωμοσία» ή «ξεχασμένα εγκλήματα». Η αλήθεια είναι πιο απλή: Ακόμη και η αντιπολίτευση κατάλαβε ότι η απομόνωση της Ελλάδας από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή θα ήταν καταστροφική.

Η Ελλάδα δεν είναι πλέον ο «επαίτης» των μνημονίων που παρακαλά για πετρέλαιο επί πιστώσει. Είναι μια χώρα που συνδιαμορφώνει τις εξελίξεις, που συνομιλεί με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τα Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία, δημιουργώντας ένα τείχος προστασίας απέναντι στον Ερδογάνιο αναθεωρητισμό.

Επίλογος: Ο «Πατριωτισμός» της Απομόνωσης

Αυτές οι φωνές που ακούγονται είναι φωνές από το παρελθόν. Ένα παρελθόν όπου η Ελλάδα έπρεπε να είναι προσκολλημένη σε παρωχημένες ιδεοληψίες, να εχθρεύεται ανοιχτά τη Δύση και να χαριεντίζεται με «αδελφά» αυταρχικά καθεστώτα μόνο και μόνο επειδή ενίοτε μας πωλούσαν φτηνό (ή επί πιστώσει) πετρέλαιο.

Η αποστολή των Patriot στη Σαουδική Αραβία δεν ήταν μια «μειοδοσία», αλλά μια επένδυση στο γεωπολιτικό κύρος της χώρας. Η Ελλάδα απέδειξε ότι μπορεί να είναι μέρος της λύσης σε παγκόσμια προβλήματα. Και αν σε κάποιους λείπει το πετρέλαιο του Ιράν, ας θυμηθούν ότι η ελευθερία και η εθνική κυριαρχία δεν αγοράζονται «με δόσεις», ούτε χαρίζονται σε εκείνους που θεωρούν τη δημοκρατία «δυτική παρακμή».

*** Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι ένα παράδοξο ψυχολογικό φαινόμενο στο οποίο οι όμηροι ή τα θύματα κακοποίησης αναπτύσσουν θετικά συναισθήματα, εμπιστοσύνη ή και αίσθημα αλληλεγγύης προς τους θύτες τους.