Το Άλλοθι του Αίματος: Η Ηθική Χρεοκοπία όσων Ξεπλένουν το Πολιτικό Έγκλημα Γράφει ο Κώστας Χ. Βασιλάκης
< Μόνον άοσμοι και άγευστοι άνθρωποι, ηττημένοι από τον χειρότερο εαυτό τους, παίρνουν κοινωνική εκδίκηση με τρομοκρατικές παρεμβάσεις.>
Η τραγική είδηση του θανάτου της 72χρονης Βάγιας Νέστορα στη Θεσσαλονίκη, η οποία υπέκυψε στα τραύματά της μετά από μια τυφλή δολοφονική επίθεση με εμπρηστικούς μηχανισμούς, φέρνει ξανά την κοινωνία μας αντιμέτωπη με το πιο αποκρουστικό πρόσωπο της πολιτικής βίας. Μια ηλικιωμένη γυναίκα έχασε τη ζωή της, ο σύζυγός της και η κόρη της νοσηλεύονται με εγκαύματα και αναπνευστικά προβλήματα. Για ακόμα μια φορά, το δηθενιάρικο πρόσχημα του «κοινωνικού αγώνα» βάφεται με το αίμα αθώων πολιτών.
Αυτό το σκηνικό δεν είναι πρωτοφανές. Ξυπνά μνήμες από τον σκόπιμο εμπρησμό της τράπεζας Marfin πριν από μερικά χρόνια, όπου άνθρωποι της βιοπάλης κάηκαν ζωντανοί στον βωμό μιας ιδεολογικής παράνοιας.
Το Παρανοϊκό Σκηνικό των Αυτόκλητων «Σωτήρων»
Εκείνοι που υποτίθεται ότι αγρυπνούν για την κατοχύρωση των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ευρύτερης κοινωνίας, υπεξαιρούν δια της βίας τον κοινωνικό έλεγχο, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Μόνον άοσμοι και άγευστοι άνθρωποι, ηττημένοι από τον χειρότερο εαυτό τους, παίρνουν κοινωνική εκδίκηση με τρομοκρατικές παρεμβάσεις.
Στήνουν ένα παρανοϊκό σκηνικό μακάβριων ανθρωποθυσιών με πλήρη κατάργηση του λόγου και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Εκτοπίζουν τη βούληση της τεράστιας πλειονότητας για να βάλουν στη θέση της το αρρωστημένο και διογκωμένο τους εγώ. Είναι αυτονόητο ότι αυτοί οι αυτόκλητοι «λαϊκοί» τιμωροί είναι πέρα για πέρα όχι απλά παρανοϊκοί, αλλά πολιτικώς ανώμαλοι. Πώς αλλιώς θα χαρακτήριζες κάποιους που χωρίς αντίλογο αυτοαναγορεύονται σε αυθαίρετους ιεροεξεταστές και εξολοθρευτές της υπέρτατης αξίας, δηλαδή της ανθρώπινης ζωής;
Η Ιστορική Εργαλειοποίηση της Βίας
Η πολιτική τρομοκρατία δεν έχει ενιαία ταυτότητα, έχει όμως πάντα το ίδιο αποτέλεσμα: τον θάνατο και τον εκφοβισμό. Ιστορικά, αν απομονώσουμε αυστηρά τον όρο «στοχευμένη δολοφονία συγκεκριμένων πολιτικών αντιπάλων» στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα στην Ευρώπη (όπως είδαμε με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες στην Ιταλία, τη RAF στη Γερμανία ή τη 17 Νοέμβρη στην Ελλάδα), η άκρα αριστερά την ενέταξε πιο οργανωμένα και συστηματικά στο θεωρητικό και επιχειρησιακό της οπλοστάσιο ως κύριο μέσο δράσης, χτυπώντας «σύμβολα» του συστήματος.
Από την άλλη πλευρά, αν μετρήσουμε τη συνολική θανατηφόρα ισχύ και τον αριθμό των θυμάτων, η άκρα δεξιά προκάλεσε συχνά μεγαλύτερη αιματοχυσία λόγω της προτίμησής της σε τυφλά, μαζικά χτυπήματα (όπως η βομβιστική επίθεση στον σταθμό της Μπολόνια το 1980) και της στήριξης που είχε κατά καιρούς από παρακρατικούς μηχανισμούς, στοχεύοντας στη «στρατηγική της έντασης».
Στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης, η μέθοδος θυμίζει ένα εφιαλτικό κράμα: μια στοχευμένη επίθεση εναντίον πολιτικών προσώπων που, λόγω της τυφλής φύσης του εμπρησμού σε μια αστική πολυκατοικία, μετατράπηκε σε ένα μαζικό, δολοφονικό χτύπημα που πήρε τη ζωή μιας ανυποψίαστης γυναίκας.
Η Ευθύνη των Υπερασπιστών του «Πολιτικού Εγκλήματος»
Η μεγαλύτερη πληγή, ωστόσο, δεν είναι μόνο οι ίδιοι οι φυσικοί αυτουργοί που τοποθετούν τα γκαζάκια και τις βόμβες μολότοφ στα σκοτάδια. Είναι η ηθική και πολιτική ευθύνη εκείνων που, από την ασφάλεια των γραφείων τους ή του δημόσιου λόγου, επιχειρούν να «κατανοήσουν», να δικαιολογήσουν ή να ξεπλύνουν το πολιτικό έγκλημα.
Όταν η καταδίκη της τρομοκρατίας συνοδεύεται από «ναι μεν, αλλά», όταν οι δολοφόνοι βαφτίζονται «ιδεολόγοι που έχασαν τον δρόμο τους» και όταν η πολιτική αντιπαράθεση χρησιμοποιεί τη βία ως εργαλείο μικροπολιτικής κριτικής, τότε το έδαφος λιπαίνεται για την επόμενη τραγωδία. Όποιος υπερασπίζεται ή ανέχεται το πολιτικό έγκλημα, γίνεται συνένοχος στην κατάργηση της ίδιας της δημοκρατίας.
Δίκαιη είναι κάθε δημοκρατική κοινωνία που βασίζεται στον αποκλεισμό του αποκλεισμού και αυτών που θέλουν με στυγερές δολοφονίες να αποκλείσουν τους άλλους.
Σε μια δημοκρατία που κυβερνάται από το κράτος δικαίου, δεν υπάρχει χώρος για «καλή» και «κακή» βία. Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι αναλώσιμο υλικό για καμία ιδεολογία. Η κοινωνία οφείλει να απομονώσει τόσο τους φυσικούς αυτουργούς αυτών των εγκλημάτων όσο και τους πολιτικούς τους προστάτες, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα: η τρομοκρατία δεν είναι πολιτική. Είναι απλώς απάνθρωπα κακουργηματική.
