Οχι άλλο…”φτύσιμο”. Του Γιάννη Ρεβύθη
Παρακολουθώ το rebranding του Αλέξη Τσίπρα και πραγματικά τρελαίνομαι.
Βλέπω ένα μείγμα αλαζονείας και πολιτικής ασχετοσύνης, θεωρώντας ότι ο ελληνικός λαός έχει κοντή μνήμη και ότι αρκεί η εύνοια κάποιων δημοσκοπήσεων για να διαγραφούν όλα όσα προηγήθηκαν.
Ο λαός στις εκλογές του 2023 τού έδωσε την αξιωματική αντιπολίτευση κι αυτός την πέταξε στα σκουπίδια. Διέλυσε το κόμμα που τον ανέδειξε, διέλυσε έναν ολόκληρο πολιτικό χώρο και σήμερα επιστρέφει σαν να μην έγινε τίποτα.
Ξεκινά περιοδείες με την «Ιθάκη» του, επιχειρώντας να χτίσει το νέο του προφίλ κσι βγάζει στα τηλεοπτικά παράθυρα ανθρώπους με δύο προσόντα.
Το ένα είναι ότι δεν τους ξέρει ούτε η μάνα που τους γέννησε.
Το άλλο είναι η ασχετοσύνη.
Νέες φάτσες, διαφορετικό life style, επικοινωνία, εικόνα, χαμόγελα και η μοναδική τους πρόταση είναι οι νέες φορολογίες.
Θα φορολογήσουν, λένε, τα κότερα και τα μερίσματα, χωρίς να μας εξηγούν το πώς και το γιατί. Χωρίς να παρουσιάζουν ένα σχέδιο παραγωγής πλούτου, ανάπτυξης και επενδύσεων. Και μετά θα περνάμε όλοι καλά, με τα τσίπουρά μας στον πεζόδρομο και τις ατελείωτες αναλύσεις στα καφενεία.
Αυτό όμως που θεωρώ πραγματικά ντροπιαστικό είναι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται στους βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου, ιδιαίτερα στους ανθρώπους του δικού του πολιτικού χώρου.
Στους βουλευτές που εξελέγησαν το 2023 με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στους ανθρώπους που, όταν εκείνος έκανε τις διακοπές του στη βίλα του Σουνίου, αυτοί έδιναν τις δικές τους μάχες μέσα στη Βουλή, υπερασπίζονταν το κόμμα και σήκωναν στις πλάτες τους την αντιπολίτευση.
Και τι τους λέει σήμερα;
«Παραιτηθείτε από βουλευτές. Κάντε και μια αίτηση και θα κριθείτε.»
Λες και θα περάσουν από τον Άγιο Πέτρο για να πάνε στον παράδεισο.
Αυτή είναι η πολιτική ευγένεια που ευαγγελίζεται ο νέος Αλέξης;
Αυτή είναι η νέα πολιτική κουλτούρα;
Να εκτελεί πολιτικά εκείνους που τον στήριξαν. Να τους ζητά να παραδώσουν την έδρα που τους έδωσε ο ελληνικός λαός και μετά να περιμένουν αν θα πάρουν… το χρίσμα της επιστροφής.Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί αυτοί οι άνθρωποι να τον ξαναστηρίξουν.
Γιατί αυτό που εισπράττουν δεν είναι αναγνώριση. Δεν είναι σεβασμός. Είναι κανονικό φτύσιμο.
Το rebranding αλλάζει πρόσωπα, λογότυπα και συνθήματα. Δεν αλλάζει όμως χαρακτήρες. Και όταν η αλαζονεία παραμένει ίδια, καμία επικοινωνιακή καμπάνια δεν μπορεί να την κρύψει.
