Το «Μαγαζί» ΣΥΡΙΖΑ Αλλάζει Ταμπέλα, η Τοξικότητα Όχι: Το ΠΑΣΟΚ Δεν Θα Γίνει Σωσίβιο του Αλέξη Τσίπρα Γράφει ο Κώστας Χ. Βασιλάκης

… Σπίλωση χωρίς στοιχεία, κατασκευή «κουκουλοφόρων» μαρτύρων και δολοφονία χαρακτήρων… Κάτω, για πάντα κάτω, οι καιροσκόποι, οι αριβίστες που πέρασαν με τη σειρά όλα τα στρατόπεδα, όλα τα κομματικά φάσματα και όλα τα πολιτικά γραφεία…

 

Η πολιτική σκηνή της χώρας μοιάζει συχνά με μια κακώς σκηνοθετημένη παράσταση, όπου οι αμοραλιστές πρωταγωνιστές του χθες επιχειρούν να μεταμφιεστούν σε λυτρωτές και σωτήρες του αύριο. Το τελευταίο διάστημα, παρακολουθούμε μια οργανωμένη προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να επανέλθει στο προσκήνιο. Με νέα ινστιτούτα, θεωρητικές αναζητήσεις, ακαδημαϊκό περιτύλιγμα και βαρύγδουπες διακηρύξεις περί «ενότητας των προοδευτικών δυνάμεων», επιχειρείται η ανακαίνιση ενός πολιτικού προφίλ που κατέρρευσε υπό το βάρος των ίδιων του των αλλοπρόσαλλων και ολέθριων επιλογών. Όμως, όσο κι αν αλλάζει η μαρκίζα, το περιεχόμενο του «μαγαζιού» παραμένει το ίδιο. Και για το ΠΑΣΟΚ, η συζήτηση για οποιαδήποτε σύμπραξη μαζί του δεν είναι απλώς άτοπη. Είναι πολιτικά αυτοκτονική και ηθικά αδιανόητη.

Η Ιστορική Μνήμη Δεν Είναι «Περασμένα–Ξεχασμένα»

Η πολιτική δεν ασκείται σε κενό αέρος, ούτε σβήνει με μια απλή διαγραφή του ιστορικού στον φυλλομετρητή της συλλογικής μνήμης. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και η περίοδος της διακυβέρνησής του (2015–2019) δεν ήταν μια φυσιολογική πολιτική αντιπαράθεση. Ήταν μια συνειδητή, οργανωμένη και αδίστακτη επιχείρηση ηθικής και φυσικής εξόντωσης της σοσιαλδημοκρατικής παράταξης.

Ας θυμηθούμε την αλήθεια, όσο κι αν κάποιοι θέλουν να την ενταφιάσουν. Η ρητορική της «προδοσίας» δεν ήταν ένα αυθόρμητο ξέσπασμα της κοινωνίας, αλλά μια κεντρικά κατευθυνόμενη στρατηγική. Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που ανέλαβαν το τεράστιο πολιτικό και προσωπικό κόστος για να κρατήσουν τη χώρα όρθια στην Ευρωζώνη όταν άλλοι πουλούσαν «σκίσιμο μνημονίων με ένα άρθρο», βαφτίστηκαν «Γερμανοτσολιάδες», «δοσίλογοι» και «προδότες». Κορυφαία στελέχη, όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Γιώργος Παπανδρέου, στοχοποιήθηκαν με πρωτοφανή χυδαιότητα μέσα στη Βουλή, στα μέσα ενημέρωσης και στα κοινωνικά δίκτυα, ξεπερνώντας κάθε όριο πολιτικής κριτικής και αγγίζοντας τα όρια του κανιβαλισμού.

Αυτή η ρητορική μεταφράστηκε σε πράξη στους δρόμους. Το «κίνημα των πλατειών» χρησιμοποιήθηκε ως πολιορκητικός κριός. Στελέχη του ΠΑΣΟΚ υπέστησαν φυσικές επιθέσεις, γιαουρτώματα, προπηλακισμούς έξω από τα σπίτια τους και στα εστιατόρια, με την πλήρη ανοχή –αν όχι την φανερή ενθάρρυνση– του τότε αντιπολιτευτικού λόγου. Κομματικές εκδηλώσεις σε όλη την επικράτεια δέχονταν επιδρομές από οργανωμένες ομάδες ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ τραμπούκων που επιχειρούσαν να επιβάλουν ένα καθεστώς ιδεολογικής τρομοκρατίας. Το ΠΑΣΟΚ δεν ξεχνά τι σημαίνει να υπερασπίζεσαι τη δημοκρατία, τους θεσμούς και την ευρωπαϊκή υπόσταση της χώρας υπό το κράτος του φόβου.

Η Θεσμική Εκτροπή της Novartis

Όταν η δρακογενιά του ΣΥΡΙΖΑ (…Κι ´σεις Δρακογενιάς βλαστοί Τιμονιέρηδες…) ανέλαβε την εξουσία, η λάσπη έγινε η επίσημη κρατική πολιτική. Η υπόθεση Novartis αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα θεσμικής εκτροπής στη σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία. Δεν επρόκειτο για μια απλή πολιτική κόντρα, αλλά για μια «σκευωρία» με στόχο τη φυλάκιση και την ηθική εκμηδένιση δέκα πολιτικών προσώπων, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν ηγετικές μορφές του ΠΑΣΟΚ.

Η δικαστική κατάρρευση αυτού του παρακράτους απέδειξε το μέγεθος της γκεμπελικής μεθοδολογίας: σπίλωση χωρίς στοιχεία, κατασκευή «κουκουλοφόρων» μαρτύρων και δολοφονία χαρακτήρων. Η συστηματική προσπάθεια να ταυτιστεί ολόκληρη η παράταξη της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης με τη διαφθορά, παραγράφοντας τις κατακτήσεις του ΠΑΣΟΚ, όπως το ΕΣΥ, το ΑΣΕΠ, το ΚΕΠ, τη Διαύγεια και τις μεγάλες υποδομές της χώρας, ήταν η πιο ύπουλη επίθεση που δέχτηκε ποτέ το κίνημα.

Η Λεηλασία της Παράταξης

Ο στρατηγικός στόχος του Αλέξη Τσίπρα δεν ήταν ποτέ η σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων. Ήταν η ολοκληρωτική διάλυση του ΠΑΣΟΚ και η λεηλασία του πολιτικού του χώρου. Μέσα από τις περίφημες «γεφυροποιήσεις», ο ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε ως πολιτικός τυχοδιώκτης, εξαγοράζοντας στελέχη με αντάλλαγμα υπουργικούς θώκους και βουλευτικές έδρες, ενώ ταυτόχρονα παρουσίαζε το ΠΑΣΟΚ ως ένα «τελειωμένο συμπλήρωμα της Δεξιάς».

Σήμερα, με το ΠΑΣΟΚ να έχει ανακτήσει τον ρόλο του ως ο κύριος και σοβαρός πόλος της αντιπολίτευσης και τον ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται σε κατάσταση ιδεολογικής και οργανωτικής αποσύνθεσης, η ξαφνική αγάπη του κ. Τσίπρα για την «κεντροαριστερά» δεν πείθει κανέναν. Είναι η απέλπιδα προσπάθεια ενός πολιτικού που ξέμεινε από ακροατήριο να βρει ένα νέο όχημα για τις προσωπικές του φιλοδοξίες.

Γιατί η Σύμπραξη Είναι Πολιτική Αυτοκτονία

Πέρα όμως από το βαρύ ιστορικό και ηθικό χρέος, υπάρχουν τρεις απαράβατοι στρατηγικοί λόγοι που καθιστούν κάθε σκέψη για κοινό μέτωπο με τον Αλέξη Τσίπρα απόλυτα απαγορευτική για το ΠΑΣΟΚ:

1. Η Αξιοπιστία έναντι της Κοινωνίας: Το ΠΑΣΟΚ άντεξε στα πέτρινα χρόνια επειδή η βάση του, τα μέλη του και οι ψηφοφόροι του επέδειξαν πρωτοφανή ανθεκτικότητα και αξιοπρέπεια. Αν η σημερινή ηγεσία αποφασίσει να προσφέρει «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» στον άνθρωπο που ηγήθηκε της απόπειρας αφανισμού του, θα διαπράξει ύβρη απέναντι στον ίδιο του τον κόσμο. Η κοινωνία θα το εισέπραττε ως καθαρό καιροσκοπισμό.
2. Το Μπλοκάρισμα του Κέντρου: Ο δρόμος για τη διακυβέρνηση της χώρας περνά μέσα από τους πολιτικά ελευθερόφρονες, σοσιαλδημοκράτες, κεντρώους, ορθολογιστές πολίτες, οι οποίοι αποστρέφονται τον ερπετοειδή λαϊκισμό. Ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί το απόλυτο «σκιάχτρο» για αυτούς τους ψηφοφόρους. Οποιαδήποτε θεσμική ή πολιτική σύνδεση μαζί του εγκλωβίζει το ΠΑΣΟΚ σε ένα μειοψηφικό, τοξικό μέτωπο του παρελθόντος και χαρίζει μόνιμα το Κέντρο στη Νέα Δημοκρατία.
3. Ιδεολογικό Χάος: Το ΠΑΣΟΚ εκπροσωπεί τη σοβαρή, ευρωπαϊκή, μεταρρυθμιστική Σοσιαλδημοκρατία. Ο πολιτικός λόγος του κ. Τσίπρα, ακόμα και σήμερα, είναι βαθιά ριζωμένος στον παρασιτικό κρατισμό, την έλλειψη σοβαρού οικονομικού σχεδιασμού και τη θεσμική χαλαρότητα. Αυτές οι δύο σχολές σκέψης δεν τέμνονται. Συγκρούονται.

Το Μέλλον Δεν Χτίζεται με Υλικά του Χθες

Δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαία στελέχη με βαθιά θεσμική αντίληψη, αλλά και η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών της βάσης, αντιδρούν με οργή και θεωρούν «αδιανόητη» ή «γελοία» κάθε συζήτηση για κοινά μέτωπα. Δεν πρόκειται για εμμονή με το παρελθόν, αλλά για καθαρή πολιτική διορατικότητα.

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να γίνει το σωσίβιο για την πολιτική επιβίωση προσώπων που ταυτίστηκαν με τις πιο διχαστικές και σκοτεινές περιόδους της Μεταπολίτευσης. Η παράταξη έχει πλέον τη δική της αυτόνομη, ανοδική πορεία. Οφείλει να κοιτάξει μπροστά, να μιλήσει για το μέλλον, την ψηφιακή οικονομία, την πράσινη μετάβαση, το ισχυρό κοινωνικό κράτος και την αξιοκρατία.

Ας κρατήσει λοιπόν ο κ. Τσίπρας όποια ταμπέλα θέλει για το πολιτικό του μέλλον. Το ΠΑΣΟΚ έχει τη δική του ιστορία, το δικό του όνομα και τη δική του αυτόνομη πορεία προς το μέλλον. Οι βασικές αρχές ενός τίμιου ευρωπαϊκού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος συμπυκνώνονται στη διασφάλιση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας των ευκαιριών μέσω ενός ισχυρού κράτους πρόνοιας, στη συνδυασμένη προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων με μια βιώσιμη, ελεύθερη αλλά ρυθμιζόμενη οικονομία, και στην απόλυτη προσήλωση στις δημοκρατικές αξίες, τη διαφάνεια και την οικολογική μετάβαση. Τα μαγαζιά του υποκριτικού και  δημαγωγικού λαϊκισμού χρεοκόπησαν οριστικά, και καμία ανακαίνιση δεν μπορεί να τα σώσει. Κάτω, για πάντα κάτω, οι καιροσκόποι, αριβίστες που πέρασαν με τη σειρά όλα τα στρατόπεδα, όλα τα κομματικά φάσματα και όλα τα πολιτικά γραφεία.