Να αλλάξει ονομασία η οδος Στ. Δεσύλλα. Του Γιάννη Ρεβύθη

Είχα πολύ καιρό να παρακολουθήσω μια παρουσίαση βιβλίου, όμως σίγουρα δεν μετάνιωσα που απόψε βρέθηκα στην εκδήλωση για το βιβλίο του Νίκου Παγκράτη με τίτλο «Θόδωρος Μακρής, ο Νομικός, ο Πολιτικός, ο Λόγιος».
Σε μια κατάμεστη αίθουσα, μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε σε βάθος έναν αληθινά σπουδαίο Κερκυραίο.
Έναν Επτανήσιο ευπατρίδη που δίδαξε ευγένεια και ήθος, που αγωνίστηκε με συνέπεια για την προάσπιση της ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας.

Πριν από περίπου σαράντα πέντε (45) χρόνια είχα την τύχη να γνωρίσω τις δύο κόρες του, την Αυγή και τη Μαρία Μακρή. Τις άκουγα με προσοχή να μιλούν για τον πατέρα τους, χωρίς όμως τότε να μπορώ να αντιληφθώ το πραγματικό μέγεθος της προσωπικότητάς του.
Σήμερα γίνεται πλέον σαφές πόσο σπουδαίος νομικός, πολιτικός και λόγιος υπήρξε, αλλά και πόσο βαθιά Κερκυραίος.

Αλήθεια, πόσοι νέοι γνωρίζουν σήμερα ότι υπήρξε Γενικός Εισαγγελέας Σμύρνης το 1920; Πόσοι νέοι δικηγόροι γνωρίζουν ότι διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κέρκυρας από το 1945 έως το 1961; Πρόεδρος της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών, σημαντικός αρθρογράφος, βαθύς σολωμιστής, μαθητής του Λορέντζου Μαβίλη, μελετητής του Ιακώβου Πολυλά και του Ιωάννη Καποδίστρια.
Μάθαμε επίσης για τη δράση του στο εργατικό κίνημα και τη συμμετοχή του σε διοικήσεις εργατικών σωματείων, καθώς και για τη συμβολή του στην πρώτη πανεργατική απεργία στα Επτάνησα.

Ωστόσο, θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα σε ένα ζήτημα που παραμένει επίκαιρο και μας απασχολεί μέχρι σήμερα. Την κατεδάφιση του βομβαρδισμένου απο τις Γερμανικές βόμβες κτιρίου του Δημοτικού Θεάτρου και τους αγώνες του για τη διάσωσή του.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά και ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κέρκυρας, Γιάννης Κοντός, ο Θόδωρος Μακρής έδωσε έναν σχεδόν μοναχικό αγώνα για να αποτρέψει την κατεδάφιση. Δεν δίστασε να συγκρουστεί με την τότε δημοτική αρχή, καταθέτοντας μήνυση κατά του τότε Δημάρχου Σταμάτιου Δεσύλλα και των συνεργατών του.

Μόνος απέναντι σε οργανωμένα συμφέροντα. Μόνος, όπως παλαιότερα ο Λορέντζος Μαβίλης και ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης είχαν σταθεί απέναντι στην ισοπέδωση της Πόρτα Ρεάλε.

Δυστυχώς, τότε δεν βρήκε τη στήριξη που άξιζε. Αντιθέτως, πολλοί από τους «ειδικούς» της εποχής συντάχθηκαν με τη δημοτική αρχή, υποστηρίζοντας ότι το θέατρο δεν είχε ιδιαίτερη αρχιτεκτονική αξία.

Τα χρόνια πέρασαν. Οι αγώνες του μπορεί να μην απέτρεψαν την καταστροφή, όμως δικαιώθηκε στη συνείδηση των συμπολιτών του.

Και σήμερα;

Σήμερα, το τσιμεντένιο κτίσμα που αντικατέστησε το παλιό Δημοτικό Θέατρο δεν θυμίζει σε τίποτα το αρχιτεκτονικό κόσμημα που χάθηκε.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη, που προκαλεί εύλογα ερωτήματα. Ο δρόμος δίπλα φέρει το όνομα του Σταμάτιου Δεσύλλα, του δημάρχου που πρωτοστάτησε στην κατεδάφιση. Για να τιμήσουμε την πράξη του;

Μήπως ήρθε η ώρα να αποκαταστήσουμε μια ιστορική αδικία; Όπως προτάθηκε και από τον Πρόεδρο Γιάννη Κοντό, ίσως είναι η στιγμή οι αρμόδιοι για την ονοματοδοσία των οδών να επανεξετάσουν την επιλογή αυτή.

Ναι, να πάψει να ονομάζεται οδός Σταμάτιου Δεσύλλα και να μετονομαστεί σε οδό Θόδωρου Μακρή.

Ως μια ελάχιστη πράξη δικαίωσης. Ως μια συμβολική επιστροφή της μνήμης εκεί που πραγματικά ανήκει.