Μην επενδύετε στην αποτυχία του Δήμου. Του Γιάννη Ρεβύθη

Η λέξη δήμαρχος προέρχεται από την αρχαία ελληνική σύνθετη λέξη δῆμαρχος, η οποία αναλύεται σε δῆμος (λαός, κοινότητα) και ἄρχω (διοικώ, εξουσιάζω).

Γι αυτό και στις μέρες μας, κρατώντας την κυριολεκτική σημασία του όρου ο εκάστοτε Δήμαρχος δεν είναι απλώς ένας διαχειριστής της καθημερινότητας. Είναι, θεσμικά και ουσιαστικά, ο πρώτος πολίτης του Δήμου. Αυτός που καλείται να ηγηθεί, να δει πιο μακριά, να ισορροπήσει συμφέροντα, να πάρει δύσκολες αποφάσεις και να σηκώσει το βάρος των συνεπειών τους. Οι επιλογές του δεν είναι αφηρημένες είναι συγκεκριμένες και επηρεάζουν άμεσα τη ζωή όλων μας.

Στον Δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, τα τελευταία πολλά χρόνια τα προβλήματα δεν είναι ούτε καινούργια ούτε απλά. Οικονομικές εκκρεμότητες που έρχονται από το παρελθόν, τεράστια ζητήματα ύδρευσης που σχετίζονται με το απαρχαιωμενο δίκτυο την κακή οργάνωση των υπηρεσιών, προβλήματα καθαριότητας, υποδομών και καθημερινότητας που συνθέτουν μια δύσκολη εξίσωση. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτά λύνονται από τη μια μέρα στην άλλη ή χωρίς κόστος.

Εκεί όμως που γεννάται η μεγαλύτερη ανησυχία δεν είναι μόνο τα ίδια τα χρονίζοντα προβλήματα, είναι και η στάση των ανθρώπων της αντιπολίτευσης απέναντί τους.

Παρατηρείται, δυστυχώς, μια λογική που δεν επιδιώκει τη λύση, αλλά επενδύει πολιτικά στο αδιέξοδο. Μια διάθεση που δεν πιέζει δημιουργικά, αλλά σχεδόν… χαίρεται όταν τα πράγματα δεν προχωρούν.

Η αντιπολίτευση είναι θεμέλιο είναι συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας. Ο ρόλος της είναι να ελέγχει, να προτείνει, να διορθώνει, να βελτιώνει. Όταν όμως η κριτική μετατρέπεται σε ισοπέδωση, όταν ο στόχος δεν είναι η υπέρβαση των δυσκολιών αλλά η επικοινωνιακή φθορά του αντιπάλου, τότε η λειτουργία αυτή εκφυλίζεται. Δεν υπηρετεί την κοινωνία, αλλά την υπονομεύει, μεγεθύνει το πρόβλημα.

Η πρόσφατη απόφαση του Συμβούλιο της Επικρατείας για την αύξηση των τελών αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Αντί να λειτουργήσει ως αφορμή για σοβαρό προβληματισμό και συλλογική αναζήτηση λύσεων, γινεται από ορισμένους εργαλείο μικροπολιτικής εκμετάλλευσης. Λες και η πιθανότητα της οικονομικής επιτήρησης του Δήμου είναι λόγος πολιτικής δικαίωσης και όχι αιτία ανησυχίας.

Η αλήθεια είναι απλή και δεν επιδέχεται ερμηνείες και σκόπιμες παρεξηγήσεις.

Ενας Δήμος χωρίς οικονομική σταθερότητα δεν μπορεί να υλοποιήσει έργα, δεν μπορεί να βελτιώσει την καθημερινότητα, δεν μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον. Και όταν ο Δήμος δεν μπορεί, τότε δεν μπορεί κανείς.

Το άλλο όμως εξίσου ανησυχητικό, είναι η κοντή μνήμη. Πολλοί από εκείνους που σήμερα καταγγέλλουν, έχουν συμμετοχή άμεση ή έμμεση, στη διαμόρφωση της σημερινής κατάστασης. Και η ευθύνη τους δεν διαγράφεται με μια ανακοίνωση ούτε ξεπλένεται με έναν εύκολο καταγγελτικό λόγο.

Η Κέρκυρα δεν έχει ανάγκη από επικριτές, μόνιμα θεατές της αποτυχίας ούτε από επενδυτές της κρίσης. Έχει ανάγκη από συνεννόηση, σοβαρότητα και ειλικρίνεια. Από ανθρώπους που θα πουν την αλήθεια, θα αναλάβουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί και θα συμβάλουν ο καθένας από τη θέση του, στη λύση των προβλημάτων.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, πέρα από παρατάξεις, πρόσωπα και εκλογικούς κύκλους, υπάρχει μια πραγματικότητα που μας ενώνει όλους….

Ό,τι καλό γίνεται αφορά όλους τους πολίτες και ό,τι κακό μας προκύπτει, είναι κακό για όλους.