Η Στρατευμένη Τύφλωση και το Συλλογικό Άλλοθι της Τρομοκρατίας: Μια Απάντηση στους Μεταπράτες του Μίσους Γράφει ο Κώστας Χ. Βασιλάκης

Στον δημόσιο λόγο, η ηθική χρεοκοπία συχνά αυτοπαρουσιάζεται με τον μανδύα της «αντικειμενικής κριτικής». Όταν όμως αυτή η ρητορική επιλέγει να διαγράψει από τον χάρτη της πραγματικότητας τους θύτες, για να στοχοποιήσει αποκλειστικά το θύμα που αμύνεται, τότε δεν έχουμε να κάνουμε με δημοσιογραφία ή πολιτική ανάλυση, αλλά με μια ενορχηστρωμένη επιχείρηση διανοητικής εξαπάτησης. Τα κείμενα που διοχετεύονται εσχάτως στη δημοσιότητα βρίθουν από τέτοιου είδους λογικά άλματα, ιστορικές ανακρίβειες και μια εκκωφαντική σιωπή για το πραγματικό «σκοτάδι» που πνίγει τη Μέση Ανατολή: την ιρανική τυραννία και τους τρομοκρατικούς της βραχίονες.

Η Σκόπιμη Αμνησία για τον «Άξονα του Κακού»

Οι συγκεκριμένες αναλύσεις αναφέρονται σε «σφαγές» και «γενοκτονίες» στη Βηρυτό και τη Γάζα, αλλά «ξεχνούν» συστηματικά να κατονομάσουν τους αρχιτέκτονες του χάους. Για χρόνια, η Τεχεράνη οικοδομεί ένα δίκτυο πληρεξουσίων (proxies) με μοναδικό σκοπό την αποσταθεροποίηση και τον τελικό αφανισμό του Ισραήλ.

Χεζμπολάχ: Αυτός ο στρατός κατοχής εντός του Λιβάνου, που οι συντάκτες τέτοιων άρθρων βαφτίζουν «θύμα», κρατά ολόκληρη τη χώρα όμηρο εδώ και δεκαετίες. Από τη δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι μέχρι τη μετατροπή των νότιων προαστίων της Βηρυτού σε ένα απέραντο οπλοστάσιο, η Χεζμπολάχ δεν αποτελεί «αντίσταση». Είναι το μακρύ χέρι των Φρουρών της Επανάστασης που εκτοξεύει καθημερινά πυραύλους εναντίον αμάχων, χρησιμοποιώντας τους Λιβανέζους ως ανθρώπινες ασπίδες.

Χαμάς και Ισλαμικός Τζιχάντ: Η 7η Οκτωβρίου ήταν η πιο αποτρόπαιη σφαγή Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα. Η Χαμάς επί χρόνια κατασπαταλούσε τη διεθνή βοήθεια για να χτίζει δίκτυα τούνελ κάτω από σχολεία και νηπιαγωγεία, επιδιώκοντας ακριβώς αυτό που οι επικριτές καταγγέλλουν: τον θάνατο αμάχων για την παραγωγή επικοινωνιακού υλικού.

Χούθι: Οι πειρατές της Ερυθράς Θάλασσας, που με ιρανική καθοδήγηση απειλούν το παγκόσμιο εμπόριο και την οικονομία, εντάσσονται στο ίδιο πλάνο. Το να απομονώνουν οι αρθρογράφοι την απάντηση του Ισραήλ από αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον πολιορκίας είναι μια πράξη ακραίας πνευματικής ανεντιμότητας.

Η Κατάρρευση των Ψευδεπίγραφων Επιχειρημάτων

Οι συντάκτες αυτών των απόψεων επιδίδονται σε μια σειρά από «λογικά» πυροτεχνήματα που αποσυντίθενται με την πρώτη επαφή με την αλήθεια:

1. Η Ύβρις της Σύγκρισης με την Κύπρο: Η απόπειρα ταύτισης των ισραηλινών αμυντικών επιχειρήσεων με την παράνομη τουρκική εισβολή στην Κύπρο είναι ιστορικά αναλφάβητη και εθνικά επικίνδυνη. Η Κύπρος υπήρξε θύμα ενός απρόκλητου επεκτατισμού. Το Ισραήλ βρίσκεται σε κατάσταση νόμιμης άμυνας απέναντι σε δυνάμεις που έχουν ορκιστεί την εξόντωσή του. Η εξίσωση του θύτη (Τουρκία) με το αμυνόμενο κράτος (Ισραήλ) αποτελεί δώρο στην προπαγάνδα της Άγκυρας, την οποία οι συγκεκριμένοι κύκλοι φαίνεται να εκθειάζουν για τον ρόλο του «διαμεσολαβητή».
2. Η Ειδωλολατρία της Τουρκικής «Διαμεσολάβησης»: Είναι προκλητικό να εγκαλείται η Ελλάδα για έλλειψη αξιοπιστίας, την ώρα που εξυμνείται η στάση της γειτονικής χώρας. Οι συντάκτες «ξεχνούν» ότι η Τουρκία του 2026 παραμένει ο επίσημος προστάτης της Χαμάς και ο ταραξίας της Ανατολικής Μεσογείου. Το να παρουσιάζεται η Άγκυρα ως πρότυπο διπλωματίας είναι μια ευθεία προσβολή προς την ελληνική εξωτερική πολιτική, η οποία έχει χτίσει στέρεες συμμαχίες βασισμένες σε κοινές αξίες και όχι σε ευκαιριακά παζάρια.
3. Το Φάντασμα του «Ισραηλινού Λόμπι»: Εδώ ο λόγος αυτών των κειμένων διολισθαίνει στον καθαρό, ατόφιο αντισημιτισμό. Η επίκληση σκοτεινών «λόμπι» που ελέγχουν την κυβέρνηση, υπουργών που δήθεν μεταλλάχθηκαν και «πρακτόρων» που δρουν υπόγεια, είναι η κλασική θεωρία συνωμοσίας με σύγχρονη αμφίεση. Είναι η άρνηση να αποδεχτούν ότι δύο κράτη μπορούν να έχουν κοινά στρατηγικά συμφέροντα χωρίς να υπάρχει κάποια «συναλλαγή».

Η Εργαλειοποίηση της Εσωτερικής Πολιτικής και των Υποκλοπών

Η προσπάθεια των συντακτών να συνδέσουν το ζήτημα των υποκλοπών με τη «φύση» του ισραηλινού κράτους είναι το τελευταίο καταφύγιο της απελπισίας τους. Οι εταιρείες κατασκοπευτικού λογισμικού είναι ιδιωτικές οντότητες που δρουν σε ένα γκρίζο παγκόσμιο πλαίσιο. Το να αποδίδουν τις ευθύνες της ελληνικής διακυβέρνησης ή των ιδιωτικών αυτών συμφερόντων στο «Ισραήλ» ως εθνική οντότητα, είναι μια φθηνή απόπειρα να προκληθεί αντι-ισραηλινό συναίσθημα μέσα από μια εγχώρια πολιτική κρίση.

Η Πνευματική Απελπισία της Προσωπικής Στοχοποίησης

Αυτές οι αναλύσεις αναλώνονται σε αναδρομές στο παρελθόν για να «αποδείξουν» την εγκληματικότητα ενός ολόκληρου κράτους. Πρόκειται για τη μεθοδολογία της συλλογικής ενοχής. Στο Ισραήλ, οι ηγέτες κρίνονται από ανεξάρτητη δικαιοσύνη και ελεύθερο τύπο – κάτι που οι συντάκτες παραβλέπουν επιδεικτικά, καθώς ουδέποτε άσκησαν ανάλογη κριτική στην τυραννική απολυταρχία της Τεχεράνης, όπου η διαφωνία καταστέλλεται με αίμα.

Η Αλήθεια ως Επαναστατική Πράξη

Τα κείμενα αυτά δεν αποτελούν παρά έναν θλιβερό αναχρονισμό. Στο 2026, μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ και την αποκάλυψη της πραγματικής φύσης του ιρανικού «Άξονα», τέτοιου είδους προσεγγίσεις μοιάζουν με απολιθώματα μιας εποχής που η προπαγάνδα μπορούσε να κρυφτεί πίσω από τον «αντιαποικιοκρατισμό».

Η αληθινή επανάσταση είναι η αποκατάσταση της αξιοπρέπειας. Και δεν υπάρχει αξιοπρέπεια χωρίς αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι το Ισραήλ μάχεται στην πρώτη γραμμή εναντίον του σκοταδισμού που εκπροσωπούν η Χεζμπολάχ και η Χαμάς. Οτιδήποτε λιγότερο από την αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας δεν είναι κριτική, είναι συνενοχή. Οι «μεταπράτες της φρίκης», που επιλέγουν την ηθική τύφλωση για να δικαιολογήσουν το μίσος τους, έχουν πλέον απογυμνωθεί. Η ιστορία θα τους κατατάξει εκεί που ανήκουν: στους απολογητές της τρομοκρατίας που φοβήθηκαν να αντικρίσουν το φως της λογικής.