Ο Θόρυβος δεν κτίζει θέατρο. Του Γιάννη Ρεβύθη

Μετά το ατύχημα της 13χρονης και την απόφαση του Δημάρχου για το προσωρινό κλείσιμο του δημοτικού θεάτρου για την επισκευή και τις άλλες απαραίτητες εργασίες, η δημόσια συζήτηση που ακολουθήσε στο social media στην Κέρκυρα έχει αρχίσει να θυμίζει περισσότερο μάχη εντυπώσεων παρά σοβαρό διάλογο. Και αυτό είναι το πραγματικά ανησυχητικό.

Ξαφνικά, εμφανίζονται οι συνήθεις «ειδικοί» των social media, που προτείνουν με απίστευτη ευκολία γκρεμίσματα, μεταφορές και άλλα φαραωνικά έργα. Οι ίδιοι άνθρωποι που κατακεραυνώνουν και σωστά καταδικάζουν την ιστορικά λαθεμένη απόφαση της τοτε δημοτικής αρχής για την κατεδάφιση του παλιού Δημοτικού Θέατρου Κέρκυρας, σήμερα εμφανίζονται και προτείνουν το ίδιο, έτοιμοι να επαναλάβουν την ίδια επιπολαιότητα, αυτή τη φορά όμως με ακόμα λιγότερη σκέψη.

Είναι οι ίδιοι που όταν μας πρότειναν και μας χρηματοδοτούσαν για την κατασκευή λυρικού θεάτρου έβριζαν χυδαία τον τότε Νομάρχη Γιώργο Μαχειμάρη που στήριζε αυτή τη προσπάθεια.

Η υποκρισία περισσεύει.

Τότε έφταιγαν οι «άλλοι» που γκρέμισαν, σήμερα προτείνουν οι ίδιοι το γκρέμισμα, χωρίς σχέδιο, χωρίς χρηματοδότηση, χωρίς καμία σοβαρή μελέτη.
Και όλα αυτά για ένα like παραπάνω.

Κανείς από αυτούς δεν απαντά στα βασικά ερωτήματα π.χ πόσο κοστίζει ένα νέο θέατρο, πού θα βρεθούν τα χρήματα, ποιος θα το υλοποιήσει και σε πόσο χρόνο,
τι θα γίνει στο ενδιάμεσο με την πολιτιστική ζωή του νησιού; Αντί για απαντήσεις, μιλούν με συνθήματα και προτείνουν εύκολες «λύσεις». Είναι η λογική του πληκτρολογίου, με μηδενικό κόστος ευθύνης, αλλά με μεγάλη διάδοση ανοησίας.

Ακόμα πιο προβληματικό είναι ότι αυτή η επιφανειακή ρητορική βρίσκει ακροατήριο και σε σοβαρούς ανθρώπους, γιατί σε μια εποχή όπου η εικόνα, ιδιαίτερα η κατασκευασμενη εικόνα, υπερισχύει της ουσίας, οι πιο απλοϊκές και θορυβώδεις φωνές αποκτούν επιρροή και έτσι, η σοβαρή συζήτηση πνίγεται.

Το παρελθόν της πόλης και ειδικά το τραύμα της απώλειας του ιστορικού θεάτρου, θα έπρεπε να μας έχει διδάξει, ότι ο πολιτισμός δεν χτίζεται με τις μεγαλόστομίες και τον λαϊκισμό αλλά με σχέδιο, χρηματοδότηση, θεσμική σοβαρότητα και, πάνω απ’ όλα, σεβασμό στην ιστορία και στο μέλλον του τόπου.

Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς θόρυβος και ο θόρυβος σιγουρα δεν χτίζει θέατρα.