Διοικητική σύγχυση, η Θεσμικό κενό; Τού Γιαννη Ρεβύθη

Το έχουμε πεί επανειλημμένως.

– Στην Ελλάδα, δίκιο έχει όποιος ξέρει να φωνάζει πιο δυνατά και τα γεγονότα μας δικαιώσουν γιατί κάπως έτσι εξελίσσεται η υπόθεση στο Άλσος της Γαρίτσας.

Φώναζε για τα τραπεζοκαθίσματα του άλσους ο Σύλλογος, νασου εμφανίζεται η Διεύθυνση Δασών Κέρκυρας.
Κανει τον έλεγχο, κοινοποιεί το έγγραφο προς την Εισαγγελία Πρωτοδικών, παράνομη, λέει, η ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων στο Άλσος.

Την κρίνει παράνομη ενώ την ίδια στιγμή, ο Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων εισπράττει κανονικά τα ενοίκια, αφού καθησυχάζει τους επαγγελματίες να “κοιμούνται” ήσυχοι και τους διαβεβαιώνει ότι όλα βαίνουν καλώς. Ολα βαίνουν καλώς και οι δεκαεννέα (19) όπως πληροφορούμαστε καταστηματάρχες, προετοιμάζονται και περιμένουν την έναρξη της νέας τουριστικής περιόδου.

Ενω όμως ετοιμαζόταν για το άνοιγμα, τον προηγούμενο μήνα, έρχεται νέο έγγραφο από τη Διεύθυνση Δασών, που ζητά από όσα καταστήματα λειτουργούν «την απομάκρυνση των παράνομων και αυθαιρέτων επεμβάσεων» από το Άλσος. Τέτοια συνεργασία μεταξύ των αρμόδιων υπηρεσιών!

Διοικητική σύγχυση ή θεσμικό κενό; Από πού ως που μπορεί η μία δημόσια αρχή να εισπράττει και να εγκρίνει σιωπηρά και η άλλη να μιλά για παρανομία. Είναι δυνατόν ο επιχειρηματίας να βρίσκεται ανάμεσα σε αντικρουόμενα συμφέροντα με διαφορετικά έγγραφα του ίδιου κράτους; Και αν η ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων είναι παράνομη, τότε γιατί εισπράττονται μισθώματα; Αν όμως είναι νόμιμη, γιατί αποστέλλονται έγγραφα στην Εισαγγελία;

Το ερώτημα που τίθεται και δεν απασχολεί μόνο τους επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται στο Άλσος της Γαρίτσας αλλα και όλους τούς πολίτες είναι απλό.

Λίγες εβδομάδες πριν από την έναρξη της τουριστικής περιόδου, ποιο κατάστημα μπορεί να ανοίξει με αυτή την εκκρεμότητα να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του;

Το πρόβλημα φοβάμαι δεν είναι μόνο νομικό. Είναι βαθιά πολιτικό και διοικητικό. Είναι πρόβλημα συντονισμού, ευθύνης και κυρίως σεβασμού απέναντι σε ανθρώπους που επενδύουν, απασχολούν εργαζομένους και στηρίζουν την τοπική οικονομία.

Ο Δήμος οφείλει να δώσει καθαρές απαντήσεις και όχι διαβεβαιώσεις καφενείου, οχι καθησυχασμούς προφορικούς. Επίσημη, θεσμική τοποθέτηση.

Οι επαγγελματίες δεν μπορούν να λειτουργούν με τον φόβο προστίμων ή σφραγίσματος. Δεν μπορούν να πληρώνουν ενοίκια για χώρους που ενδέχεται να θεωρούνται αυθαίρετοι. Και σίγουρα δεν μπορούν να περιμένουν την «επόμενη φωνή» για να κινητοποιηθεί η διοίκηση.

Και φοβάμαι πως όσο παραμένουν χωρίς δυνατή φωνή, οι επαγγελματίες δεν θα υπολογίζονται όσα δίκια κι αν έχουν.
Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό συμπέρασμα.