Η Κύπρος κείται…πλησίον; Του Γιάννη Ρεβύθη
Η Ελλάδα έχει πληρώσει ακριβά στο παρελθόν τον μεγαλοιδεατισμό και την τακτική των μεγάλων, φορτισμένων συναισθηματικά συνθημάτων. Γι αυτό ας αφήσουμε τα “μεγαλοιδεατικά” που μας κατέστρεψαν και τις εκφράσεις του τύπου η “Κύπρος δεν κείται μακράν αλλα πλησίον” και ας γίνουμε πιο ρεαλιστές.
Σίγουρα η ενεργοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος και η γενναία απόφαση για την αποστολή των δύο (2) φρεγατών και των πολεμικών αεροπλάνων F16 στην Κύπρο ισχυροποιεί τη θέση της Ελλάδος διεθνώς. Αλλά μέχρι εκεί, γιατί δεν γίναμε ξαφνικά υπερδύναμη.
Φτάνουν τα χειροκροτήματα και οι μεγαλόστομίες. Δεν τα χρειάζεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη γιατί έχει πολύτιμο σύμμαχο τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης που τόσο η “αριστερά” όσο και η λαικίστικη δεξιά επιδίδονται σε τέτοια ανούσια αντιπολίτευση πού αντί να “κονταίνει”, ισχυροποιειται ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και όσο η «αριστερά» και η «λαϊκή δεξιά» επιλέγουν να αναλώνονται σε μια αντιπολίτευση καταγγελτικού χαρακτήρα, στερούμενη ρεαλιστικών προτάσεων, τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα εδραιώνεται ως η μόνη «προβλέψιμη» επιλογή.
Η ιστορική εμπειρία διδάσκει ότι κάθε κυβέρνηση που αντιμετωπίζει κρίσεις, πολλές φορές επιβιώνει όχι απαραίτητα λόγω της δικής της απόλυτης επάρκειας, αλλά κυρίως λόγω της αποτυχίας της αντιπολίτευσης να αρθρώσει ένα αξιόπιστο εναλλακτικό αφήγημα.
Στις σημερινές αληθινά κρίσιμες όμως στιγμές η πραγματική πρόκληση για το πολιτικό σύστημα δεν είναι να αναπαράγει παρωχημένους μεγαλοϊδεατισμούς ούτε να κατασκευάζει εύκολες αντιπολιτευτικές κορώνες. Είναι να διαμορφώσει μια ώριμη, εθνική στρατηγική για την περιοχή μας, μια στρατηγική που θα συνδυάζει ισχύ, διπλωματία και ρεαλισμό.
