Όταν ανοίγουν οι ουρανοί και δέν ανοίγει..μύτη, γράφει ο Γιάννης Ρεβύθης

Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που τα συνηθίζουμε τόσο, ώστε με τον καιρό τα θεωρούμε αυτονόητα. Ξεχνάμε πόσο δύσκολα κερδήθηκαν, με πόσο κόπο κατακτήθηκαν. Πρόκειται συνήθως για έργα που δεν γίνονται «viral» στα κοινωνικά δίκτυα, που δεν τα συναντάς στην καθημερινότητα, αλλά μιλούν δυνατά στις κρίσιμες στιγμές.

Ένα τέτοιο παράδειγμα ζούμε αυτές τις μέρες στην Κέρκυρα.

Η βροχή ήταν καταρρακτώδης θυμίζοντας την αληθινή, χειμωνιάτικη Κέρκυρα και τις αλήστου μνήμης εποχές που για να πας στη Γαρίτσα ή το Μαντούκι χρειαζόσουν σχεδόν… βάρκα. Η Κέρκυρα αντέχει, την ίδια στιγμή πού βλέπουμε άλλες περιοχές της χώρας, σε αντίστοιχες νεροποντές, να μετατρέπονται σε ποτάμια, υπόγεια να πλημμυρίζουν, επιχειρήσεις να καταστρέφονται.

Και εδώ; Δεν άνοιξε μύτη.
Η πόλη άντεξε. Και αυτό δεν έγινε τυχαία.

Το οφείλουμε στα αντιπλημμυρικά έργα που σχεδιάστηκαν, προγραμματίστηκαν και υλοποιήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Το οφείλουμε στον Δήμαρχο Χρύσανθο Σαρλή αλλά και στον τότε Δήμαρχο Γιάννη Τρεπεκλή, οι οποίοι έβαλαν πλάτη σε μια υποδομή που δεν είναι «λαμπερή». Σε έργα που δεν κόβεις φανταχτερές κορδέλες, δεν τα ανεβάζεις εύκολα στο Facebook, άλλωστε δεν υπήρχε καν Facebook όταν κάποια από αυτά ξεκινούσαν.

Αλλά τα εκτιμάς όταν οι ουρανοί ανοίγουν και το νερό αρχίζει να κατεβαίνει με ορμή.

Οι υποδομές αυτές δεν είναι διακοσμητικές. Σώζουν περιουσίες, αποτρέπουν κινδύνους, προστατεύουν ζωές. Και επειδή στην Ελλάδα έχουμε μια τάση να θυμόμαστε μόνο όσα δεν έγιναν, ίσως ήρθε η ώρα να μάθουμε να αναγνωρίζουμε και όσα έγιναν — και κυρίως όσα λειτούργησαν.

Σε μια περίοδο όπου η δημόσια διοίκηση συχνά κατηγορείται για αδράνεια, είναι δίκαιο να λέμε και το αντίθετο όταν πρέπει.

Τα αντιπλημμυρικά έργα της Κέρκυρας άντεξαν, αντέχουν και αποδεικνύουν πως το σοβαρό έργο δεν κάνει θόρυβο.
Απλώς κάνει τη δουλειά του.

Και εμείς ας θυμόμαστε ότι πίσω από κάθε σημαντικό έργο υπάρχουν άνθρωποι που πάσχισαν για να γίνει πραγματικότητα.