Οι άντρες με τις “άσπρες στολές”

Οι άντρες με τις “άσπρες στολές”

Ο πατέρας και ο Λάκης σήμερα κατέβηκαν από νωρίς. Περπατούν αργά – αργά, ανεβαίνοντας την πιάτσα με προορισμό τον Ζήσιμο.
Είχε υποσχεθεί παγωτό μόκα στο Λάκη, απο την προηγούμενη εβδομάδα και ήρθε η ώρα για να τηρήσει ο πατέρας την υπόσχεση. Με αυτή τη ζέστη η “μόκα θα ήταν “οτι έπρεπε”.
Από μακριά, ακούγονται φωνές ζητωκραυγές και χειροκροτήματα. Μπροστά τους, στέκεται πολύς κόσμος μαζεμένος, τουρίστες, ντόπιοι, νέοι, γέροι και παιδιά.

– Περίεργο, σκέφτεται ο πατέρας για Κυριακή μεσημέρι. Τι να γυρευει εδώ τόσος κόσμος!

Πλησιάζοντας, προς το Λιστόν, βλέπουν τους θεατές να παρακολουθούν έναν περίεργο αγώνα, που παίζεται από αθλητές, από όλες τις ηλικίες, νέους και μεσήλικες και που φορούν όλοι σχεδον ίδιες άσπρες στολές. Κάποιοι παίχτες μάλιστα κρατούν κάτι ξύλινα ρόπαλα στα χέρια τους και προσπαθούν να χτυπήσουν την μπαλα που έρχεται πρός το μέρος τους.

Όσο πλησιάζουν φτάνουν στα αυτιά του και διάφορες περίεργες λέξεις, όπως «Τσιμάδα, Ρόνι, Σκιτσέτο, Εξάρα, Μπομπάδα!»

Ο Λάκης γυρίζει απορημένος και τραβώντας τον πατέρα του από το χέρι, τον ρωτά:

– Μπαμπά… τι λένε αυτοί; Τι παίζουν; Σαν κινέζικα μου ακούγονται!

Ο πατέρας (γελώντας): – Καλά πρώτη φορά το ακούς; Τι μαθαίνετε στα σχολεία; Κρίκετ παίζουν. Και αυτά που ακούς… είναι η διάλεκτος του παλιού κερκυραϊκού κρίκετ!
Η αλήθεια ειναι ό,τι μόνο εδώ θα τα ακούσεις αυτά!

– Και τι παιγνίδι είναι αυτό; Δεν μοιάζει με ποδόσφαιρο!

– Είναι κρίκετ, παιδί μου. Ένα παλιό, αγγλικό άθλημα, και εδώ που τα λέμε, το ποδόσφαιρο μην το ξεχνάμε αγγλικό είναι. Ενα παλιο Αγγλικό άθλημα που… έγινε όμως κερκυραϊκή παράδοση. Το φέραν οι Άγγλοι τον 19ο αιώνα και εμείς το κρατήσαμε ζωντανό.
Την περίοδο της Αγγλικής κυριαρχίας έπαιζαν κρίκετ οι Αγγλοι αξιωματικοί σε όλες τις αποικίες. Ετσι ηρθε και στην Κέρκυρα. Πού αλλού να παιχτεί στην Ελλάδα. Στην Κέρκυρα παίζεται κρίκετ εδώ και 200 χρόνια;

– Και παίζεται ακόμα στη Σπιανάδα, στην κάτω πλατεία;

– Παίζεται και παραπαίζεται. Βέβαια τώρα υπάρχει και αλλο γήπεδο στα Γουβιά. Αλλα οι παλαιότεροι το έχουμε συνδυάσει με την κατω πλατεια και τον Ζήσιμο.

Εδώ μεγάλωσαν γενιές και γενιές παικτών. Θυμάμαι τον Γιάννη τον Αρβανιτάκη τον Πίπο τον Χρήστου τον Στέφο, τον Πατρίκιο. Θυμάμαι τον Σαρλή…που όταν έπιανε την “πάτα”, έστελνε τη μπάλα στο Μποσκέτο. Όλοι περίμεναν τις εξάρες του!

Δεν ηταν λίγες οι φορές που ο Κυρ Ζήσιμος έβγαινε αναμαλλιασμένος οταν η σκληρή μπάλα έφτανε και εσπαγε το τζαμι της βιτρίνας του ψυγείου του μαγαζιού του.
Θυμάμαι ακόμα τον Ανεμόγιαννη, τον Παπύρη, τον Σκούρτη τον Βίκυ τον Σπύρο τον Κάνταρο, τον Μπογδάνο, ονόματα που γράψαν ιστορία.

– Και υπήρχαν ομάδες;

– Μα φυσικά! Ο Κερκυραϊκός Γυμναστικός Σύλλογος, ο Βύρωνας. Κάθε χρόνο ηταν φοβερές οι μεταξύ τους μάχες. Ο Εργατικός, ο Φαίακας, ο Αχιλλέας. Κάθε γειτονιά είχε τη δική της ομάδα.

Κι όταν ερχόταν οι Άγγλοι να παίξουν φιλικά με τους Κερκυραίους, η κάτω πλατεία γέμιζε ασφυκτικά. Δεν έπεφτε καρφίτσα! Παιδιά με τους γονείς τους κάτω από τα δέντρα, γέροι με τα μπαστούνια, τουρίστες που κοίταζαν με απορία και περιέργεια μαζί…

– Δηλαδή… το κρίκετ ήταν κάτι σαν γιορτή;

– Ήταν ακριβώς αυτό. Μια γιορτή μνήμης και ταυτότητας.

Ένα κομμάτι της Κέρκυρας που ευτυχώς επιμένει, που συνεχίζει και φέρνει όλο τον κόσμο κοντά. Ακόμα και σήμερα, ειναι στοιχείο της Κερκυραϊκής ταυτότητας και με πρωταγωνιστές τη νέα γενιά, αλλά και τους μετανάστες από το Πακιστάν και την Ινδία, απο τις παλιές Αγγλικές αποικίες, το άθλημα έχει ξαναβρεί ρυθμό.

Λάκης (κοιτώντας απορημένος το παιχνίδι): – Δηλαδή αυτοί οι κύριοι που παίζουν τώρα… συνεχίζουν κάτι που ξεκίνησε πριν από 200 χρόνια;

Πατέρας: – Ακριβώς. Διακόσια και βάλε χρόνια. Ίσως μια μέρα… να παίξεις κι εσύ. Να το πείς και στους συμμαθητές σου.

Σταμάτησαν, κάθισαν κάτω απο τα βόλτα, παρήγγειλαν την μόκα τους και όση ώρα έβλεπαν τον μπόουλερ να ρίχνει την μπάλα, τους παίκτες με τις γκέτες να αλλάζουν η να κάνουν ρόνια, τον φερμαδόρο να περιμένει την μπάλα ήθελε να φωνάξει όσο μπορούσε πιο δυνατά. Να το ακούσουν όλοι

– Φίλοι Κερκυραίοι, αγαπητοί επισκέπτες, αν βρεθείτε ποτέ στη Σπιανάδα και δείτε κρίκετ, σταθείτε για λίγο. Εδώ δεν βλέπετε μόνο έναν αγώνα. Εδω δεν βλέπετε κάποιους περίεργους με άσπρες στολές, που κρατούν κάποια ρόπαλα και προσπαθούν να χτυπήσουν μια σκληρή μπάλα.

Εδώ βλέπετε μια παράδοση που αντιστέκεται στον χρόνο.

Εδω βλέπετε την Κέρκυρα να λέει την ιστορία της, χωρίς λόγια.

Εδώ είναι η Κερκυραϊκή ιστορία εν κινήσει.