Το Μεγάλο Πισωγύρισμα: Από τη Διεθνή Νομιμότητα στην Πειρατική Ηγεμονία των Κανονιοφόρων Του Σπύρου Άνδρεϊτς

…Η Ευρώπη καλείται τώρα να επιλέξει: θα παραμείνει παθητικός και απαθής θεατής της περιθωριοποίησής της ή θα ηγηθεί μιας παγκόσμιας προσπάθειας για τη διάσωση των διεθνών κανόνων; Κρατηθείτε γερά! Το νέο κεφάλαιο της παγκόσμιας ιστορίας γράφεται με μελάνι που μυρίζει μπαρούτι και πετρέλαιο…

 

Η 4η Ιανουαρίου 2026 θα καταγραφεί στην παγκόσμια ιστορία ως η ημέρα που η «διατλαντική ενότητα» δέχθηκε το τελειωτικό χτύπημα και η διεθνής τάξη πραγμάτων, όπως τη γνωρίζαμε μετά το 1945, κατέρρευσε. Οι καταιγιστικές εξελίξεις των τελευταίων 48 ωρών, με την επιχείρηση «Southern Spear» (Νότια Λόγχη) και τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από αμερικανικές ειδικές δυνάμεις μέσα στην κρεβατοκάμαρά του, δεν αποτελούν απλώς μια γεωπολιτική μεταβολή στη Λατινική Αμερική. Αντιπροσωπεύουν μια τεκτονική μετατόπιση προς το «Δίκαιο του Ισχυρού», σκιαγραφώντας ένα μέλλον όπου η εθνική κυριαρχία θυσιάζεται στον βωμό της ωμής ισχύος.

Η Κατάλυση του Διεθνούς Δικαίου: Το «Δώρο» στον Πούτιν

Η διεθνής τάξη βασίζεται στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και την αρχή της μη επέμβασης. Η σύλληψη ενός εν ενεργεία προέδρου μέσω στρατιωτικής εισβολής, χωρίς εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας, αποτελεί σκαστή και καραμπινάτη παραβίαση του Άρθρου 2(4) του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ το οποίο διαλαμβάνει: «Όλα τα μέλη στις διεθνείς τους σχέσεις θα απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας, που εκδηλώνεται εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους είτε με οποιαδήποτε άλλη ενέργεια ασυμβίβαστη προς τους Σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών».

Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι ο Μαδούρο κατέλυσε τη δημοκρατία και κατέστειλε βίαια κάθε αντίθετη φωνή, η βίαιη επιδρομή για τη σύλληψή του δεν παύει να αποτελεί μια απολύτως αυθαίρετη επέμβαση. Μια τέτοια κίνηση παραβιάζει κατάφωρα την κυριαρχία ενός ανεξάρτητου κράτους, ανεξάρτητα από το ποιόν της ηγεσίας του.

Ενώ λοιπόν ο Λευκός Οίκος και κάποιοι πρόθυμοι αναλυτές παρουσιάζουν την ενέργεια ως «δικαστική πράξη εναντίον ενός εγκληματία», η νομική πραγματικότητα είναι διαφορετική: πρόκειται για έναν επικίνδυνο ευφημισμό που παρακάμπτει την εθνική ανεξαρτησία 30 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι οι ΗΠΑ, που ηγήθηκαν της καταδίκης της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, χρησιμοποιούν τώρα την ίδια μεθοδολογία. Όπως ο Πούτιν επικαλέστηκε την «αποναζιστικοποίηση», ο Τραμπ επικαλείται την «αποναρκοποίηση». Αυτή η ηθική εξίσωση προσφέρει στη Ρωσία ένα τεράστιο διπλωματικό δώρο. Η Μόσχα μπορεί πλέον να ισχυριστεί ότι η Δύση δεν υπερασπίζεται αρχές, αλλά τα δικά της συμφέροντα («backyard politics»), νομιμοποιώντας ηθικά τη δική της επιθετικότητα στην Ευρώπη στα μάτια του Παγκόσμιου Νότου.

Το Φάντασμα της Προσάρτησης: Βενεζουέλα και Γροιλανδία

Η ανησυχία για τη Βενεζουέλα πολλαπλασιάζεται λόγω της αναζωπύρωσης του θέματος της Γροιλανδίας. Η πρόσφατη ανάρτηση της Κέιτι Μίλερ με τον χάρτη της Γροιλανδίας στα χρώματα της αμερικανικής σημαίας και η λεζάντα «ΣΥΝΤΟΜΑ», σε συνδυασμό με τις δηλώσεις Τραμπ ότι «δεν αποκλείει τη χρήση βίας», δείχνουν την επιστροφή της αποικιοκρατικής αυταρχίας.

Η σύνδεση του «Δόγματος Ντονρόε» με την «επιχειρηματική ευκαιρία» επιβεβαιώνει τις χειρότερες υποψίες: ότι για τις ΗΠΑ η δήθεν προάσπιση της δημοκρατίας είναι το προπέτασμα για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Στη Βενεζουέλα είναι το πετρέλαιο· στη Γροιλανδία είναι ο ορυκτός πλούτος και ο στρατηγικός έλεγχος της Αρκτικής. Αν οι ΗΠΑ προχωρήσουν σε μονομερείς ενέργειες εναντίον ενός συμμάχου όπως η Δανία, η έννοια της συμμαχίας εντός του ΝΑΤΟ πολύ απλά, παύει να υφίσταται.

Η Ψευδαίσθηση της «Ανώδυνης» Κατοχής

Κάποιοι παράδοξοι αναλυτές και η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας υποστηρίζουν ότι η παρουσία αμερικανικών δυνάμεων είναι απαραίτητη για την «επιβολή του νόμου» και την «ασφάλεια των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων». Ωστόσο, αυτό δεν είναι τίποτα λιγότερο από στρατιωτική κατάληψη και κατοχή. Η ιστορία είναι ένα «νεκροταφείο πολλά υποσχόμενων επαναστάσεων» και η στρατιωτική επιτυχία είναι πάντα το πιο εύκολο κομμάτι.

Η παρουσία ξένου στρατού για τη διαχείριση της «Ημέρας Μηδέν» μετατρέπει τις ΗΠΑ από «φάρο δημοκρατίας» σε «παγκόσμιο σερίφη-μισθοφόρο». Αυτό μειώνει τραγικά το ηθικό και πολιτικό κεφάλαιο της Ουάσιγκτον, καθιστώντας την πλέον έναν απρόβλεπτα επίφοβο και εντελώς ανυπόληπτο παράγοντα που ηγείται μέσω της βίας και όχι της συναίνεσης.

Το Τελειωτικό Χτύπημα στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ

Για την Ευρώπη, οι εξελίξεις σηματοδοτούν μια κατάσταση στρατηγικής μοναξιάς. Αν ο Λευκός Οίκος μπορεί να απάγει ηγέτες και να απειλεί με προσαρτήσεις των εδαφών των συμμάχων, τότε κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν είναι ασφαλές. Η συνοχή του ΝΑΤΟ δοκιμάζεται όσο ποτέ άλλοτε, όταν η κυρίαρχη δύναμή του αντιμετωπίζει το έδαφος ενός μέλους ως «ακίνητο προς πώληση».

Υπάρχει ο βάσιμος φόβος για ένα «Grand Bargain» μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας: μια αμοιβαία αναγνώριση σφαιρών επιρροής. Η Ουκρανία στη Ρωσία, η Βενεζουέλα και η Γροιλανδία στις ΗΠΑ. Αυτό θα αποτελούσε την οριστική ταφόπλακα στην ευρωπαϊκή ασφάλεια. Ευρωπαίοι ηγέτες προειδοποιούν ότι σε έναν κόσμο «ζούγκλας», οι μεσαίες δυνάμεις —όπως τα κράτη της ΕΕ— θα είναι οι μεγαλύτεροι χαμένοι.

Κατακλείδα: Η Νίκη της Αυθαιρεσίας

Η σύλληψη του Μαδούρο δεν είναι μια «νίκη για τη δημοκρατία», αλλά μια νίκη υπέρ της απολυταρχικής αυθαιρεσίας. Η «λάμψη της νίκης» στο Μαρ-α-Λάγκο μπορεί να τυφλώνει τους εμπνευστές της, εμποδίζοντάς τους να δουν ότι θυσίασαν την παγκόσμια αξιοπιστία των ΗΠΑ για μια φωτογραφία θριάμβου.

Αν η ισχύς και η θανατηφόρα βία νομιμοποιεί την εισβολή και την απαγωγή, η ανθρωπότητα πισωδρομεί στον 19ο αιώνα. Οι παλιοί κανόνες δεν ισχύουν πλέον. Η Ευρώπη καλείται τώρα να επιλέξει: θα παραμείνει παθητικός και απαθής θεατής της περιθωριοποίησής της ή θα ηγηθεί μιας παγκόσμιας προσπάθειας για τη διάσωση των διεθνών κανόνων; Κρατηθείτε γερά! Το νέο κεφάλαιο της παγκόσμιας ιστορίας γράφεται με μελάνι που μυρίζει μπαρούτι και πετρέλαιο.

 

 

.