Τι πόλη θέλουμε; του Γιαννη Ρεβύθη
Πέρασαν λοιπόν κι αυτές οι γιορτές, καλά περάσαμε, μπήκαμε στο 2026 και όπως κάθε χρόνο, ήρθε η ώρα του απολογισμού και του προγραμματισμού. Με το πρωτεύον, σχεδόν υπαρξιακό αναπάντητο ερώτημα που κάθε χρόνο θέτουμε. Τι πόλη θέλουμε;
Ένας καλός μου φίλος, εξαιρετικός επαγγελματίας πού έχει συχνή επαφή με την υπόλοιπη Ελλάδα λόγω της δουλειάςτου, μου είπε πρόσφατα με ειλικρινή στενοχώρια…
– Κάθε φορά που επισκέπτομαι άλλες πόλεις της χώρας μας, ανακαλύπτω κάτι νέο. Το κοινό τους χαρακτηριστικό; Είναι ζωντανές πόλεις. Και σιγά σιγά βλέπω να μετατρέπονται σε τουριστικούς προορισμούς από μόνες τους… Η Κομοτηνή δεν αναγνωρίζεται πια. Τα Τρίκαλα έχουν γίνει τουριστικός προορισμός. Η γειτονική Πρέβεζα, η άλλοτε μελαγχολική πόλη του Καρυωτάκη, τώρα σφύζει από ζωή όλο τον χρόνο, με γεμάτα μαγαζιά και έναν γαστρονομικό πλούτο που δεν στηρίζεται μόνο στο καλοκαίρι.
– Επιστρέφω στην Κέρκυρα», συνεχίζει, και τον χειμώνα αισθάνομαι ότι ζω στο Βυζάντιο λίγο πριν από την Άλωση. Κλειστά μαγαζιά με καρέκλες στοιβαγμένες στην πλατεία και τα πεζοδρόμια, κατεβασμένα κεφάλια, νέοι σε ηλικία χωρίς διέξοδο και μια “γεροντική” νοοτροπία από πολλούς κατοίκους και τούς ιθύνοντες.
Τον άκουγα με προσοχή και όσο κι αν ήτανε σκληρή η διαπίστωση, σκεφτόμουν ότι δύσκολα μπορεί κανείς να την αγνοήσει.
Στην Κέρκυρα φαίνεται να έχει επικρατήσει μια επικίνδυνα βολική αντίληψη..
– Ας παίρνω, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει τον μισθό μου, τη σύνταξή μου, αντε να νοικιάσω και κάνα airbnb, εξασφαλίστε μου και 2.000 θέσεις πάρκινγκ, για να μην έχω άγχος και έχω την ησυχία μου. Σκασίλα μου για τους άλλους. Μια νοοτροπία βαθιά ριζωμένη, συντηρητική, αυτάρεσκη και τελικά αυτοκαταστροφική. Και το χειρότερο; Δύσκολα την αλλάζεις χωρίς σύγκρουση.
Δυσκολα την αλλάζεις, γιατί όλα αυτά μπορούν να ανατραπούν μόνο με αποφάσεις που έχουν πολιτικό κόστος. Με πολιτικές επιλογές – αποφάσεις, που θα έρθουν σε ευθεία σύγκρουση με συλλόγους και ομάδες πίεσης που μοναδικό τους στόχο έχουν το δικό τους βόλεμα. Με πολιτικές που δεν θα χαϊδεύουν αυτιά, αλλά θα ανοίγουν δρόμους για μια πόλη ζωντανή, λειτουργική, φιλική στους νέους, στους κατοίκους και στους επισκέπτες όλο τον χρόνο.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχουν λύσεις γιατι πάντα υπάρχουν λύσεις. Το ερώτημα που πρέπει να θέτουμε είναι αν αυτοί που αποφασίζουν, είναι έτοιμοι να τις εφαρμόσουν.
Εκτος κι αν τους έχουν πείσει ότι μαζί με τις 2.000 θέσεις πάρκινγκ που διεκδικούν, έχουν εξασφαλισμένες στο ” σακούλι” και 2.000 ψήφους.
