Στη Κέρκυρα του Πολιτισμού για μια ακόμα φορά “πισίνα” η αυλή του 14ου Δημοτικού Σχολείου. Γράφει ο Σπύρος Ρίκος

Η εικόνα στον αύλειο χώρο του 14ου Δημοτικού και Πειραματικού Νηπιαγωγείου Κέρκυρας στο Κανόνι, μετά τις πρόσφατες καταρρακτώδεις βροχές, δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη περιστατικό κακοκαιρίας. Αποτελεί ένα ηχηρό καμπανάκι για την κατάσταση των σχολικών υποδομών στην πόλη της Κέρκυρας. Οι αυλές που μετατρέπονται σε λίμνες, τα νερά που ξεπερνούν τα 40 εκατοστά και οι παλέτες που επιστρατεύονται ως «γέφυρες» για να μπορέσουν τα παιδιά να μπουν στο σχολείο τους, δεν συνάδουν με μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη.

Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για το 14ο Δημοτικό και το Πειραματικό Νηπιαγωγείο, δηλαδή για χώρους όπου φιλοξενούνται μικρά παιδιά, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο απογοητευτική. Τα νήπια, στην πρώτη τους επαφή με το σχολικό περιβάλλον, δεν αξίζουν να βιώνουν συνθήκες που θυμίζουν εγκαταλελειμμένες εγκαταστάσεις περασμένων δεκαετιών. Η ασφάλεια, η υγιεινή και η λειτουργικότητα δεν μπορούν να θεωρούνται πολυτέλεια.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο συγκυριακό. Δεν είναι απλώς θέμα έντονης βροχόπτωσης. Είναι αποτέλεσμα γερασμένων υποδομών, ελλιπούς αντιπλημμυρικού σχεδιασμού και παρεμβάσεων που γίνονται αποσπασματικά, υπό την πίεση της επικαιρότητας. Παρά τις διαβεβαιώσεις που είχαν δοθεί μετά τις πλημμύρες του περασμένου Δεκεμβρίου, η πραγματικότητα δείχνει ότι δεν υπήρξε ουσιαστική και μόνιμη λύση.

Η Κέρκυρα προβάλλεται –και δικαίως– ως τόπος πολιτισμού, ιστορίας και υψηλής αισθητικής. Είναι ένα νησί με παγκόσμια αναγνωρισιμότητα, με μνημεία και παραδόσεις που τιμούν το παρελθόν του. Ωστόσο, η αντίθεση γίνεται εκκωφαντική όταν, την ίδια στιγμή, τα παιδιά της πόλης φοιτούν σε σχολικά κτίρια του προηγούμενου αιώνα ή σε προκατασκευασμένες αίθουσες και κοντέινερ, που προορίζονταν για προσωρινές λύσεις και έχουν μετατραπεί σε μόνιμη πραγματικότητα.

Η εκπαιδευτική διαδικασία δεν περιορίζεται στο αναλυτικό πρόγραμμα. Το σχολικό περιβάλλον διαμορφώνει συνειδήσεις, επηρεάζει την ψυχολογία και καλλιεργεί –ή υπονομεύει– το αίσθημα ασφάλειας και σεβασμού που οφείλει η πολιτεία στα παιδιά. Όταν οι βασικές υποδομές δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες απαιτήσεις, όταν απουσιάζουν οι κατάλληλοι χώροι, οι αυλές πλημμυρίζουν και τα προβλήματα επανεμφανίζονται με την πρώτη κακοκαιρία, τότε δεν μιλάμε για μεμονωμένες αστοχίες αλλά για διαχρονική υστέρηση.

Η πόλη της Κέρκυρας χρειάζεται ένα συνολικό σχέδιο εκσυγχρονισμού των σχολικών της μονάδων. Μελέτες αντιπλημμυρικής θωράκισης, ανακατασκευή ή ριζική αναβάθμιση παλαιών κτιρίων, σταδιακή κατάργηση των κοντέινερ, ενεργειακή αναβάθμιση, δημιουργία ασφαλών και λειτουργικών αυλών. Όχι «μπαλώματα», αλλά δομικές παρεμβάσεις με ορίζοντα δεκαετιών.

Δεν μπορεί ένα νησί που επενδύει στον πολιτισμό, στον τουρισμό και στη διεθνή του εικόνα να αδιαφορεί για το αυτονόητο: το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουν και μορφώνονται τα παιδιά του. Ο πραγματικός πολιτισμός δεν αποτυπώνεται μόνο στα μνημεία και στα φεστιβάλ, αλλά και στον τρόπο που μια κοινωνία φροντίζει τις νέες της γενιές.

Οι πλημμυρισμένες αυλές δεν είναι απλώς εικόνες ντροπής· είναι υπενθύμιση ευθύνης. Και αυτή η ευθύνη δεν μπορεί να μετατίθεται διαρκώς στο μέλλον.