Ποιοί μιλούσαν αλήθεια για τη δικαιοσύνη!

Λέει λοιπόν σε συνέντευξή του ο πατέρας Νικος Πλακιάς στον Ραδιοφωνικό σταθμό Politica….

“Ζήτησαν 15% εργολαβία για τη χρήση της κάθε πραγματογνωμοσύνης. Από όσα λεφτά θα πάρουμε εμείς από τις αποζημιώσεις, ένα ποσοστό θα πάρουν αυτοί”. Και συνεχίζει…
– Δεν ντρεπόμαστε λίγο; Να πληρώσω τι; Να πάρω πραγματογνωμοσύνη για να κλείσω φυλακή κόσμο χωρίς να είναι αλήθεια;
Είπε ακόμη, “αρχικά οι πραγματογνώμονες και οι εμπειρογνώμονες έλεγαν “δε θέλουμε τίποτα”. Όσο πλησιάζουμε στη δίκη, ζητούν συμβάσεις με ποσοστά.

Συνεχιζοντας, για τη συναυλία στο όνομα των θυμάτων ανέφερε κάτι εξίσου αποκαλυπτικό…
– Βγήκα πρώτος και μίλησα εναντίον της συναυλίας. Η σύμβαση έλεγε ότι τα χρήματα θα πάνε στους συγγενείς. Εγώ δεν πήρα τίποτα. Κανείς δεν πήρε τίποτα.

Και κάπου εδώ, αναπόφευκτα, σκέφτομαι όλους εκείνους τους πολιτικάντηδες της Κέρκυρας.

Πώς άραγε αισθάνονται σήμερα,οι σύγχρονοι πολιτικοί Robin Hunt όταν πριν έναν χρόνο μας είχαν πρήξει στις συνεντεύξεις τους, στις αναρτήσεις στους προσωπικούς λογαριασμούς τους στο Facebook με κατάρες, ύβρεις και ηθικολογικά ξεσπάσματα; Όχι βέβαια από ενδιαφέρον για την αλήθεια ή τη δικαιοσύνη, αλλά με μοναδικό στόχο την προσωπική τους πολιτική ανέλιξη.

Το μόνο που τελικά κατάφεραν ήταν να ρίξουν νερό στον μύλο του θυμικού, να τροφοδοτήσουν τον λαϊκισμό και να ευνοήσουν τα λεγόμενα “αντισυστημικά” κόμματα του Βελόπουλου και της Κωνσταντοπούλου.

Ίσως αξίζει τον κόπο να γυρίσουμε έναν χρόνο πίσω. Να θυμηθούμε τι έγραφαν τότε.

Και κυρίως, να θυμηθούμε ποιοι μιλούσαν με βεβαιότητα, ποιοι έστηναν πολιτική καριέρα πάνω στον πόνο και ποιοι σήμερα σιωπούν αμήχανα. Ποιοί με όλα αυτά, πέτυχαν να καλλιεργήσουν την καχυποψία των πολιτών, μιλώντας διαρκώς για “συγκάλυψη της κυβέρνησης”. Συγκάλυψη σε τι, αλήθεια;

Ποίοι ηταν αυτοί που το μόνο που σκεφτόταν ήταν να εργαλειοποιήσουν το δράμα των ανθρώπων και να το μετατρέψουν σε πολιτικό σύνθημα.