Πέντε ερωτήματα για την λειτουργία του Επιμελητηρίου. Γράφει ο Αντώνης Χαρίτος

Το Επιμελητήριο Κέρκυρας έχει πάψει πλέον να ανταποκρίνεται στον θεσμικό του ρόλο ως σύμβουλος της Πολιτείας. Αντί να σχεδιάζει, να διεκδικεί και να επηρεάζει τις αποφάσεις, περιορίζεται στο να ακολουθεί τις εξελίξεις όταν πλέον όλα έχουν κριθεί. Αυτό δεν είναι ο ρόλος του Επιμελητηρίου. Είναι ένας ρόλος παθητικός, που τελικά λειτουργεί ως άλλοθι για τις κυβερνητικές παραλείψεις, αντί να τις αναδεικνύει και να τις πιέζει να διορθωθούν.

Γι’ αυτό απευθύνω πέντε απλά ερωτήματα προς τον πρόεδρό του, κ. Μουζακίτη:

Πρώτον. Γιατί για περισσότερο από έναν χρόνο δεν υπήρξε ούτε μία τεκμηριωμένη πρόταση για τα ΝΑΥΔΕΤΑ προς τους βουλευτές και τον υφυπουργό της Κέρκυρας, όταν το νομοθετικό πλαίσιο ήταν ακόμη σε διαβούλευση; Γιατί το θέμα έρχεται σήμερα στο Διοικητικό Συμβούλιο, όταν οι αποφάσεις έχουν ήδη ληφθεί;

Δεύτερον. Πού ήταν το Επιμελητήριο στο τεράστιο πρόβλημα των απορριμμάτων της Νότιας Κέρκυρας; Πού είναι οι επιστολές προς τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Περιβάλλοντος; Πού είναι οι παρεμβάσεις προς τους βουλευτές και τον υφυπουργό κ. Στέφανο Γκίκα; Γιατί δεν ασκήθηκε η πίεση που απαιτούσαν οι περιστάσεις;

Τρίτον. Ποια είναι η θέση του Επιμελητηρίου για την Παλιά Πόλη; Ποια είναι η θέση του για το Άλσος της Γαρίτσας; Και τι έχει να πει για τα 30 εκατομμύρια ευρώ που δαπανώνται για το εργοστάσιο της Χρυσίδας; Σε όλα αυτά τα κορυφαία ζητήματα, πού ήταν η θεσμική του παρέμβαση;

Τέταρτον. Ποιο είναι το πραγματικό αποτέλεσμα από τις συνεχείς συσκέψεις, τα ταξίδια και τα επικοινωνιακά event; Πόσες επενδύσεις έφεραν; Πόσες επιχειρήσεις ωφελήθηκαν; Ποιο είναι το μετρήσιμο αναπτυξιακό αποτύπωμα για τους επαγγελματίες της Κέρκυρας;

Και πέμπτον. Το Επιμελητήριο Κέρκυρας είναι ανεξάρτητος θεσμός εκπροσώπησης της επιχειρηματικότητας ή έχει μετατραπεί σε χώρο πολιτικών εξυπηρετήσεων, αποφεύγοντας να ασκήσει την αναγκαία πίεση προς την κυβέρνηση και τους κυβερνητικούς εκπροσώπους του νησιού;

Οι επαγγελματίες της Κέρκυρας δεν χρειάζονται ένα Επιμελητήριο που παρακολουθεί σιωπηλά τις εξελίξεις. Χρειάζονται ένα Επιμελητήριο που διεκδικεί, προτείνει, συγκρούεται όταν χρειάζεται και υπερασπίζεται χωρίς εκπτώσεις τα συμφέροντα του τόπου.