Ο υδροφόρος ορίζοντας γέμισε, αλλά με 60% απώλειες στο δίκτυο πως θα έχουμε νερό; Γράφει ο Σπύρος Ρίκος

Ναι, έβρεξε φέτος. Και μάλιστα πολύ. Ναι, ο υδροφόρος ορίζοντας μετά από χρόνια «δίψας» πιθανότατα ενισχύθηκε. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι λύθηκε το πρόβλημα της ύδρευσης. Διότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο πόσο νερό έχουμε. Το πρόβλημα είναι πόσο νερό χάνουμε.

Όταν οι απώλειες του δικτύου αγγίζουν – σύμφωνα με όσα κατά καιρούς παραδέχονται οι ίδιοι οι τεχνικοί της ΔΕΥΑΚ – το 60%, τότε η συζήτηση περί επάρκειας καταντά σχεδόν προσχηματική. Τι σημασία έχει αν γέμισαν οι γεωτρήσεις, όταν πάνω από το μισό νερό χάνεται πριν φτάσει στις βρύσες των πολιτών; Προσωπικά δεν συμμερίζομαι την αισιοδοξία του Δημάρχου κεντρικής Κέρκυρας ότι φέτος δεν θα έχουμε πρόβλημα στην υδροδότηση. Μακάρι να επιβεβαιωθεί αυτός και να διαψευστώ εγώ, αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα γίνει το αντίθετο.

Η φετινή βροχή δεν ήταν η σταθερή, απορροφήσιμη βροχή που ποτίζει τη γη. Ήταν έντονη, με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος του νερού να καταλήξει στη θάλασσα. Ακόμα κι έτσι, όμως, ας δεχθούμε ότι η κατάσταση είναι καλύτερη από πέρυσι. Αυτό αρκεί για να μιλάμε με βεβαιότητα για «καλοκαίρι με νερό»; Ή πρόκειται για επικοινωνιακή διαχείριση;

Η πραγματικότητα είναι ορατή σε κάθε γειτονιά: συνεχείς βλάβες, σπασμένοι αγωγοί, πρόχειρα μπαλώματα, πολύωρες – και επαναλαμβανόμενες – διακοπές υδροδότησης. Δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις. Η εικόνα του δικτύου μιλά από μόνη της. Ένα δίκτυο γερασμένο, κακοσυντηρημένο και εγκαταλελειμμένο.

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο: τι έχει κάνει ο Δήμος για να εξασφαλίσει χρηματοδότηση για την πλήρη αντικατάσταση και τον εκσυγχρονισμό του δικτύου; Η απάντηση μέχρι σήμερα είναι απογοητευτική. Τίποτα ουσιαστικό. Καμία ολοκληρωμένη στρατηγική. Καμία σαφής διεκδίκηση πόρων με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.

Τα φράγματα – που κάποτε παρουσιάζονταν ως λύση και περιλάμβαναν μελέτες για το δίκτυο – έχουν χαθεί οριστικά. Και αντί να υπάρξει ένα εναλλακτικό, κοστολογημένο και διεκδικήσιμο σχέδιο, κυριαρχεί η αναμονή και η ελπίδα ότι «θα βρέξει».

Την ίδια στιγμή, για άλλα έργα – όπως το εργοστάσιο διαχείρισης απορριμμάτων – βρέθηκαν διαδικασίες, χρηματοδοτήσεις και πολιτική βούληση. Άρα, όταν υπάρχει πίεση και σχεδιασμός, τα πράγματα κινούνται. Γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο με την ύδρευση, που αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση απέναντι στους πολίτες;

Αν το νησί θέλει να μιλά για ανάπτυξη, πρέπει πρώτα να εξασφαλίσει τα αυτονόητα: νερό και ασφαλές οδικό δίκτυο. Οι παρακάμψεις Τρία Γεφύρια–Χρυσίδα, Μπενιτσών και Σκριπερού δεν είναι πολυτέλεια· είναι αναγκαιότητα. Και εδώ η Κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και κάποια έργα όπως την παράκαμψη Μπενιτσών να την χρηματοδοτήσει. Και μάλιστα άμεσα. Όπως αναγκαιότητα είναι να σταματήσει η αιμορραγία του νερού μέσα από ένα δίκτυο-σουρωτήρι. Και ο Δήμος, θα έλεγα καλύτερα οι δήμοι, να κάνουν τις απαραίτητες μελέτες και να διεκδικήσουν χρηματοδοτήσεις για την αντικατάσταση του δικτύου ύδρευσης..

Η φετινή βροχόπτωση έδωσε μια ευκαιρία. Αν χαθεί κι αυτή μέσα σε διαρροές, πρόχειρες λύσεις και επικοινωνιακές δηλώσεις, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι η λειψυδρία. Θα είναι η ανικανότητα διαχείρισης.