Ο Δήμαρχος του ενός κλίκ. Του Γιαννη Ρεβυθη

Χθες η πόλη από νωρίς το πρωί ήταν κυριολεκτικά ανάστατη.

Η βλάβη στον απαρχαιωμένο κεντρικό αγωγό ύδρευσης είχε ως αποτέλεσμα να μείνει σχεδόν ολόκληρη η πόλη χωρίς νερό για πολλές ώρες μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού. Και φυσικά, όταν ανοίγεις τη βρύση του σπιτιού σου και δεν τρέχει νερό, η αγανάκτηση είναι απολύτως δικαιολογημένη. Ιδιαιτερα σε μια τουριστική περιοχή όπως η Κέρκυρα, που τότε το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, καθώς επηρεάζει κατοίκους, επιχειρήσεις και επισκέπτες.

Αυτό που δεν έλεγαν οι συνήθεις ειδικοί του πληκτρολογίου, ήταν ότι από το προηγούμενο βράδυ οι εργαζόμενοι της ΔΕΥΑΚ βρίσκονταν στο σημείο της βλάβης, ξενυχτώντας για να αποκαταστήσουν τη βλάβη. Και δεν έλεγαν επίσης οτι για να επισκευαστεί ένας σπασμένος αγωγός, υπάρχει μια αναπόφευκτη πραγματικότητα, που το νερό πρέπει πρώτα να διακοπεί. Τι να κάνουμε, η φυσική και η μηχανική δεν λειτουργούν με αναρτήσεις στο Facebook.

Κάποια στιγμή χθές, ρώτησα δημοσίως, “τελικά θέλετε Δήμαρχο ή υδραυλικό” και απάντηση δεν πήρα. Ίσως γιατι ζούμε, την περίοδο του “Δημάρχου του ενός Κλικ”. Ίσως γιατί πολλοί έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι ο σύγχρονος δήμαρχος πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από αιρετός η υδραυλικός πρέπει να είναι θαυματοποιός.

Με ένα κλικ να εξαφανίζει την κυκλοφοριακή συμφόρηση.
Με ένα δεύτερο να ανοίγει δρόμους.
Με ένα τρίτο να επιδιορθώνει αγωγούς και με ένα τέταρτο να ξανατρέχει το νερό στις βρύσες.

Ζούμε πλέον στην εποχή του “Δημάρχου του ενός κλικ”.

Το λέγαμε και σε προηγούμενο άρθρο, οτι την παγκόσμια κυριαρχία των social media, ακολούθησε ο γνωστός στην επικοινωνία και ως Δημοσιογράφος του Πολίτη (Citizen Journalism). Έτσι και χθές λειτούργησε, γι αυτό από νωρίς τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν με κατάρες, βρισιές και χαρακτηρισμούς.

Επαναλαμβάνω, η νοοτροπία αυτή είναι παιδί των social media. Σήμερα, μια φωτογραφία ενός προβλήματος ανεβαίνει σε δευτερόλεπτα και γίνεται είδηση και αυτό έχει και την θετική πλευρά του, αφού τα προβλήματα αναδεικνύονται άμεσα και η εξουσία ελέγχεται πιο εύκολα.

Συχνά όμως χάνεται η αίσθηση του μέτρου.

Μια βλάβη παρουσιάζεται ως γενική κατάρρευση, μια αστοχία ως απόδειξη ανικανότητας και μια μεμονωμένη εικόνα ως η πραγματική εικόνα ολόκληρου του τόπου. Η τοξικότητα και η υπερβολή βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στους αλγόριθμους των κοινωνικών δικτύων, που προωθούν κυρίως ό,τι προκαλεί θυμό και αγανάκτηση και ετσι δημιουργείται μια «φούσκα αρνητικότητας», μέσα στην οποία πολλοί πείθονται ότι τίποτα δεν λειτουργεί σωστά.

Η κριτική επαναλαμβάνω, είναι απαραίτητη σε μια δημοκρατία, οταν δεν μετατρέπεται σε μόνιμη γκρίνια, σε ισοπέδωση των πάντων και σε άρνηση να αναγνωριστεί οτιδήποτε θετικό. Τότε παύει να είναι κριτική και γίνεται τοξικότητα.

Η Κέρκυρα, οσοι μένουμε εδώ ξερουμε οτι δεν είναι ούτε ο παράδεισος των τουριστικών φυλλαδίων, ούτε η κόλαση που περιγράφουν καθημερινά ορισμένοι στα κοινωνικά δίκτυα. Είναι ένας τόπος με μεγάλες ομορφιές, αλλά και υπαρκτά προβλήματα, που χρειάζεται λύσεις, με συνεργασία και υπομονή.

Οι βλάβες φτιάχνονται με εργαλεία, οι δρόμοι με έργα, τα προβλήματα λύνονται με δουλειά και οι πόλεις με σχέδιο.

Όχι με ένα κλικ.