Νέα σχολική χρονιά: Τα όνειρα των παιδιών απέναντι στην πραγματικότητα. Γράφει η Ανδριάνα Βλάχου

Κάθε Σεπτέμβρης είναι μια καινούργια αρχή. Οι σχολικές αυλές γεμίζουν ξανά φωνές, οι τσάντες γεμίζουν βιβλία και τα παιδιά επιστρέφουν με όνειρα, προσδοκίες αλλά και αγωνίες.

Για κάποιους μαθητές, όμως, φέτος το βήμα είναι μεγαλύτερο. Όπως για τα δικά μου παιδιά, που αφήνουν το Δημοτικό και περνούν στο Γυμνάσιο.

Για εμάς τους γονείς, όμως, ο Σεπτέμβρης έχει μια επιπλέον διάσταση. Βλέπουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν. Και κάποιες φορές αυτή η αλλαγή γίνεται απότομα.

Φέτος, για παράδειγμα, τα δικά μου παιδιά αφήνουν πίσω τους το Δημοτικό και περνούν στο Γυμνάσιο.
Μια μικρή, αλλά τόσο σημαντική μετάβαση. Από την ασφάλεια ενός γνώριμου περιβάλλοντος σε ένα σχολείο μεγαλύτερο, με περισσότερους καθηγητές, περισσότερα μαθήματα, περισσότερες απαιτήσεις και, κυρίως, περισσότερη ανάγκη για αυτονομία.

Δεν αλλάζει μόνο το σχολείο. Αλλάζει και το ίδιο το παιδί. Και κάπου εκεί βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση της νέας σχολικής χρονιάς: να μπορέσουμε να δώσουμε στα παιδιά χώρο να μεγαλώσουν, χωρίς να τα αφήσουμε μόνα τους απέναντι στις αλλαγές.

Η μετάβαση από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο δεν είναι απλώς μια αλλαγή σχολικού κτιρίου. Είναι μια αλλαγή εποχής στην παιδική ηλικία. Στο Δημοτικό τα παιδιά έχουν μάθει να λειτουργούν μέσα σε ένα σχετικά προστατευμένο περιβάλλον. Στο Γυμνάσιο καλούνται σταδιακά να οργανώσουν μόνα τους τον χρόνο τους, να αναλάβουν περισσότερες ευθύνες και να αντιμετωπίσουν μεγαλύτερες απαιτήσεις. Και εμείς οι γονείς καλούμαστε να κάνουμε κάτι δύσκολο: να είμαστε δίπλα τους χωρίς να κάνουμε τα πάντα για εκείνα.

Την ίδια στιγμή, όμως, αναρωτιόμαστε: σε τι σχολείο στέλνουμε τα παιδιά μας;

Στην Κέρκυρα έχουν γίνει και προγραμματίζονται παρεμβάσεις σε σχολικά κτίρια και υποδομές. Είναι σημαντικό και πρέπει να συνεχιστεί. Όμως παραμένουν προβλήματα και ανάγκες, από τις κτιριακές υποδομές μέχρι τη στελέχωση των σχολείων και την υποστήριξη μαθητών που χρειάζονται παράλληλη στήριξη ή ειδική αγωγή.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Μιλάμε στα παιδιά μας για το μέλλον, για την τεχνολογία, την καινοτομία και τα όνειρά τους, την ώρα που ακόμη παλεύουμε σε αρκετές περιπτώσεις για τα αυτονόητα: ασφαλή και αξιοπρεπή σχολεία, επαρκείς εκπαιδευτικούς και ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά.

Γιατί κάθε παιδί που περνά την πόρτα του σχολείου κουβαλά ένα όνειρο. Μπορεί να θέλει να γίνει γιατρός, μηχανικός, εκπαιδευτικός, καλλιτέχνης. Μπορεί ακόμη να μην ξέρει τι θέλει να γίνει. Και αυτό είναι εντάξει. Το σχολείο υπάρχει για να του δώσει τον χώρο και τα εφόδια να το ανακαλύψει.

Ας φροντίσουμε λοιπόν, αυτή τη νέα σχολική χρονιά, να μη μιλάμε μόνο για αριθμούς, βιβλία και βαθμούς. Ας μιλήσουμε περισσότερο για τα παιδιά. Για τις ανάγκες τους. Για τις δυσκολίες τους. Για τις ευκαιρίες τους.

Και ας διεκδικήσουμε όλοι ένα σχολείο αντάξιο των ονείρων τους.
Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά — και ιδιαίτερα σε εκείνα που φέτος κάνουν το μεγάλο βήμα από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο.
Να μη φοβούνται το καινούργιο. Να τολμούν, να προσπαθούν, να κάνουν λάθη και να συνεχίζουν. Και πάνω απ’ όλα, να μην πάψουν ποτέ να ονειρεύονται.