Νέα Αριστερά: Οι αποφάσεις της Κεντρικής Αριστεράς

Απόφαση Κεντρικής Επιτροπής 5-6 Ιούλη 2025

 

Α. Διεθνείς Εξελίξεις: Μαύρη Διεθνής και πόλεμος

 

Έξι μήνες μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία. Η Μαύρη Διεθνής έχει εξαπολύσει τον πόλεμο. Ο πόλεμος είναι εσωτερικός: στοχεύει στα δικαιώματα των εργαζομένων, των μειονοτήτων, των αδύναμων. Κατεδαφίζει την έρευνα και την επιστήμη. Περιορίζει και υπονομεύει τη Δημοκρατία, τις όποιες κατακτήσεις, των μεγάλων αγώνων του εκδημοκρατισμού. Η καθυπόταξη των κοινωνιών, η πειθάρχηση στη λογική της κερδοφορίας του κεφαλαίου, η συρρίκνωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών είναι ενδείξεις της αυτοπεποίθησης των αντιδραστικών και αυταρχικών πολιτικών σε όλο τον πλανήτη. Μαρτυρούν όμως, την ίδια στιγμή, μια βαθιά ανασφάλεια απέναντι στο κοινωνικό ζήτημα. Ο αντιδραστικός καπιταλισμός της νέας εποχής, αυτός που διαμορφώθηκε μέσα από τις διαδοχικές κρίσεις και την άνοδο της Μαύρης Διεθνούς, αδυνατεί να παράξει συναινέσεις και να υποσχεθεί κάποιου είδους ισορροπία με μακροπρόθεσμη προοπτική. Αυτό τον οδηγεί στην ένταση της επίθεσης, στη επένδυση στο φόβο, στην κατασκευή του «εσωτερικού» εχθρού.

Η άλλη όψη της πολιτικής αυτής είναι η μετατροπή του πολέμου σε νομοτέλεια του σύγχρονου κόσμου. Στη γενοκτονία στη Γάζα και στον βαλτώδη πόλεμο στην Ουκρανία ήρθε να προστεθεί η τρομοκρατική επίθεση του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράν. Στον κόσμο της Μαύρης Διεθνούς δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο. Υπάρχει μόνο το δίκιο του ισχυρού. Στην εξίσωση αυτή, η επιλογή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπό την πολιτική κυριαρχία της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς, να εγκαταλείψει τους στόχους της οικονομικής σύγκλισης και της οικολογικής μετάβασης και να στραφεί σε υπέρογκους εξοπλισμούς είναι αποκαλυπτική της υποταγής της στη λογική του τραμπισμού και των αντιδραστικών πολιτικών. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης επένδυσαν τρισεκατομμύρια τα δέκα τελευταία χρόνια σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Και τώρα καλούν σε νέο γύρο αυτού του αδιανόητου παραλογισμού που έχει μόνο έναν τερματικό σταθμό: τον πόλεμο. Το ReArm Europe αναδεικνύεται έτσι σε νέα διαχωριστική γραμμή μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς: η αποδοχή του καθορίζει το που στέκονται οι πολιτικές δυνάμεις απέναντι στη μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας: πόλεμος ή ειρήνη; Κοινωνικό κράτος ή διεύρυνση της φτώχειας και των διακρίσεων;

Η αντίσταση στη νομοτέλεια του πολέμου αποτελεί πρώτιστη προτεραιότητα για τη Νέα Αριστερά. Το κόμμα μας καταψήφισε τους υπέρογκους εξοπλισμούς στη Βουλή (σε αντίθεση με άλλες πολιτικές δυνάμεις της δημοκρατικής αντιπολίτευσης), υπερασπίστηκε την πιο ριζοσπαστική γραμμή στο ζήτημα της Γάζας, πρωταγωνίστησε σε δράσεις εντός και εκτός κοινοβουλίου, συμμετείχε σε διεθνείς κινήσεις αλληλεγγύης και αναγνωρίζεται ως ένας ορατός πόλος του σύγχρονου αντιπολεμικού κινήματος. Στους επόμενους μήνες, η Νέα Αριστερά θα συνεχίσει σε αυτόν τον δρόμο αναζητώντας κάθε δυνατό δίαυλο για τη συγκρότηση και ενίσχυση του αντιπολεμικού κινήματος με ειδικές αιχμές την αντίσταση στο ReArm Europe και την έμπρακτη στήριξη του δίκαιου αιτήματος του Παλαιστινιακού λαού για δικαιοσύνη και ελευθερία. Απέναντί μας έχουμε μια κυβέρνηση κυνισμού και υποταγής στις ακροδεξιές κυβερνήσεις Ισραήλ και ΗΠΑ, καθώς και ένα οργανωμένο σύστημα οικονομικών συμφερόντων που επενδύει στον πόλεμο και τη βία. Η δική μας απάντηση είναι ο συντονισμός με το αναδυόμενο και μαχητικό κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή υπόθεση και η κατάδειξη της αντικοινωνικής διάστασης των πολεμικών εξοπλισμών: κάθε ευρώ για όπλα είναι ένα ευρώ που λείπει από τη ζωή μας.

 

Β. Εσωτερική κατάσταση: Κρίση καθεστώτος Μητσοτάκη

 

Το καθεστώς της Δεξιάς στη χώρα μας πίστεψε ότι έχει καταφέρει να βγει αλώβητο από τη μεγάλη κρίση των κινητοποιήσεων για το έγκλημα των Τεμπών. Εκμεταλλεύτηκε την αντιφατική στάση κομμάτων της αντιπολίτευσης στο ζήτημα των ποινικών ευθυνών για κυβερνητικά στελέχη. Επιχείρησε μια «φυγή προς τα εμπρός» με ανακοινώσεις για ένα πακέτο κοινωνικής πολιτικής. Κατασκεύασε μια εικόνα σταθεροποίησης και επανόδου στην κανονικότητα. Η προσπάθεια αυτή απέτυχε. Απέτυχε υπό το βάρος της ίδιας της πραγματικότητας. Τα δημοσιονομικά στοιχεία μαρτυρούν ότι οι επιλογές της κυβέρνησης δεν οδηγούν σε τίποτα άλλο από την επιστροφή της χώρας στα χρόνια πριν την κρίση. Η ανάπτυξη της Νέας Δημοκρατίας ισοδυναμεί με ένταση της κοινωνικής ανισότητας και τη διάλυση των δημόσιων υποδομών. Η καθημερινότητα για τα 2/3 των πολιτών συνοψίζεται στη διαπίστωση ότι ο μισθός δεν φτάνει στο τέλος του μήνα και η προοπτική της όποιας αποταμίευσης -δηλαδή ενός στοιχειώδους πλέγματος προστασίας- εξανεμίζεται.

Εδώ και μία εβδομάδα η πασιφανής κυβερνητική κρίση έχει αποκτήσει νέες και απρόβλεπτες διαστάσεις. Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ και οι επικείμενες καταγγελίες για την διαχείριση του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας αφαιρούν και το τελευταίο πέπλο από το αντικοινωνικό και παλαιοκομματικό πυρήνα του καθεστώτος της Δεξιάς. Αυτό που αναδύεται είναι ένα διεφθαρμένο σύστημα κρατικοδίαιτων εταιριών και ιδιωτικών δικτύων που απομυζούν τους δημόσιους πόρους δίχως αντίκρισμα. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ  συνοψίζει την πολιτική της Δεξιάς. Την απαξίωση και διάλυση του κράτους, την εισβολή των ιδιωτικών συμφερόντων, τη διαφθορά με στόχο την εξαγορά συνειδήσεων. Πλέον δεν υπάρχει περιθώριο αμφιβολίας. Η πυραμίδα διαφθοράς έχει στην κορυφή της τον ίδιο τον κύριο Μητσοτάκη και φτάνει από το Μέγαρο Μαξίμου στο τελευταίο γραφείο πολιτευτή της Νέας Δημοκρατίας. Αυτή η υπόθεση δεν είναι μόνο ένα σκάνδαλο. Είναι ένας τρόπος λειτουργίας του κράτους.

Η Νέα Αριστερά κινήθηκε εδώ και μήνες με τεκμηριωμένο και μαχητικό τρόπο για τα όσα συνέβαιναν στο πεδίο των αγροτικών επιδοτήσεων. Κατέθεσε οκτώ ερωτήσεις στη Βουλή, τροφοδότησε το δημόσιο διάλογο με στοιχεία και καταγγελίες, ανέδειξε το βάθος της κυβερνητικής ευθύνης. Πριν λίγες ημέρες, ο πρόεδρος της ΚΟ της Νέας Αριστεράς στη Βουλή κατέδειξε το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός υπέθαλψε το ξεπάγωμα των ΑΦΜ σε μια προφανή προσπάθεια εξαγοράς συνειδήσεων ενόψει των Ευρωεκλογών. Στόχος μας είναι να μετατρέψουμε την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ σε μια πολιτική μάχη η οποία αφορά τη διαιρετική τομή Δεξιάς και Αριστεράς: για τη λειτουργία του κράτους, το μέλλον και τη φύση της αγροτικής παραγωγής της χώρας, το αναπτυξιακό μοντέλο και εντέλει και τον οικολογικό και κοινωνικό μετασχηματισμό της χώρας.

Η Νέα Αριστερά εκτιμά ότι το τρίπτυχο Υποκλοπές, Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνουν ότι απέναντί μας δεν έχουμε απλά μια δεξιά κυβέρνηση που λειτουργεί ως ένα Δεξιό καθεστώς. Και η ανατροπή της αποτελεί πρώτιστη προτεραιότητα για μια αποφασιστική μετατόπιση του συσχετισμού ισχύος υπέρ των εργαζόμενων τάξεων και των δυναμικών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας που ασφυκτιούν. Ο στόχος αυτός δεν περιορίζεται στην εναλλαγή της κυβέρνησης με μια άλλη που θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική με ελάχιστες ή και επουσιώδεις παραλλαγές. Αυτή η συνταγή -όπως δείχνει και η διεθνής εμπειρία- είναι καταστροφή. Εθίζει τις κοινωνίες στη λογική «όλοι ίδιοι είναι», ανοίγει το δρόμο για την άκρα Δεξιά, εμπεδώνει τη λογική του μονόδρομου.

 

Γ. Γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική; 

 

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικό παράδοξο: ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρξε μια κυβέρνηση που να είναι τόσο απονομιμοποιημένη στη συνείδηση των πολλών, ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρξε μια εναλλακτική αντιπολίτευση που να είναι τόσο απαξιωμένη στη συνείδηση όλων. Το παράδοξο αυτό παραμένει το κύριο γνώρισμα του πολιτικού και κοινωνικού τοπίου εντείνοντας τη ρευστότητα και τις αβεβαιότητες. Εδώ και δύο χρόνια τρία κόμματα -ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και η Πλεύση Ελευθερίας- έχουν κατά καιρούς εμφανιστεί ως δυνάμει εναλλακτικές στην κυβέρνηση δίχως όμως αυτό σε καμία περίπτωση να αποκτά χαρακτηριστικά δυναμικής και χειροπιαστής προοπτικής για την αλλαγή της κατάστασης. Η κρίση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης αποτελεί την κύρια και ίσως και μόνη συνθήκη που επιτρέπει στο καθεστώς της Δεξιάς να μένει ακλόνητο. Η κατανόηση αυτής της πραγματικότητας απαιτεί διαπιστώσεις πέραν των συνηθισμένων και κυρίως δημιουργεί δυνατότητες για την ενίσχυση της πρότασης της Νέας Αριστεράς.

Η κρίση της αντιπολίτευσης είναι δομική. Οφείλεται σε τρείς κύριους παράγοντες που αποτυπώνονται και σε πρόσφατες εξελίξεις. Πρώτον, τα κόμματα της Αριστεράς, αλλά και γενικότερα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης δεν διαθέτουν ένα οραματικό σχέδιο για το μέλλον της χώρας. Περιορίζονται σε επιμέρους προτάσεις, υιοθετώντας και υποτάσσονται -συνειδητά ή υπό την ιδέα του πολιτικού κόστους- στην ατζέντα της Δεξιάς, αδυνατούν να πείσουν ότι διαθέτουν μια χειροπιαστή εναλλακτική πρόταση στην οποία πιστεύουν. Το παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ είναι χαρακτηριστικό. Σε μια συνθήκη όπου η ευρωπαϊκή οικογένεια του έχει διχαστεί από το δίλημμα Σολτς ή Σάντσεθ, έχει επιλέξει την ταύτιση με το γερμανικό και όχι το ισπανικό παράδειγμα και τη σωστή στάση αντίστασης που κράτησε στο ζήτημα του πολέμου. Αυτή είναι η επιλογή της ηγεσίας του. Και αυτή η επιλογή έχει ως αποτέλεσμα την καθήλωσή του. Δεύτερον, το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων της αντιπολίτευσης έχει συχνά συνδεθεί με επιλογές υπαγορευμένες από προσωπικές στρατηγικές στις οποίες λείπει το όποιο ιδεολογικό ή πολιτικό έρμα. Το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ενδεικτικό. Το ισχυρότερο κόμμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς οδηγήθηκε σε μια πρωτοφανή γελοιοποίηση τις ημέρες της κυριαρχίας του Κασσελακισμού και η όποια προσπάθεια ανασύνταξής του ακούγεται αδιάφορη κοινωνικά και επιφανειακή πολιτικά. Το τελευταίο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ανέδειξε το βάθος του προβλήματος: ένα κόμμα που δεν έχει αντιληφθεί την κρίση του και την εικόνα του- ενός οργανισμού απαξιωμένου που συνεχίζει δίχως στοιχειώδη αυτοκριτική και διερεύνηση των αιτιών της κρίσης του. Τρίτον άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, παρά τις μεγάλες διαφορές τους, δεν καταγράφονται ως δυνάμεις με συνεκτικό πρόγραμμα και μιας κινηματικής λογικής για τη δημιουργία των όρων  ανατροπής αυτής της κυβέρνησης.  Αυτό είναι το στοιχείο που διαπερνά κόμματα όπως η Πλεύση Ελευθερίας και το ΜΕΡΑ25 και σε ένα άλλο επίπεδο το ΚΚΕ.

Στην αδιέξοδη αυτή συνθήκη, μιντιακά συγκροτήματα και ένας σταθερός κύκλος δημοσιολογούντων επενδύουν στην ιδέα μιας μαγικής λύσης που θα μεταβάλλει την εικόνα με ριζικό τρόπο. Οι σχεδιασμοί αυτοί επί χάρτου αδυνατούν να συλλάβουν και να επεξεργαστούν το βασικό χαρακτηριστικό της πολιτικής κρίσης της αντιπολίτευσης: την απουσία ριζοσπαστικής απάντησης στην πολιτική της Δεξιάς. Στο πλαίσιο αυτό έχουμε μια επιστροφή στις φθαρμένες ιδέες του «κεντρώου χώρου», σε παρασκηνιακά σενάρια ανασύνταξης του και τη γενική λογική του μεσσιανισμού που τόσο έχουν κοστίσει στην Αριστερά και στην χώρα μας και διεθνώς. Η Νέα Αριστερά δεν είναι ο τιμητής των πάντων. Αναγνωρίζει ότι αποτελεί και αυτή θραύσμα της γενικότερης κρίσης και απαξίωσης της Αριστεράς, μιας τάσης που στη χώρα μας εκδηλώνεται με ιδιαίτερη ένταση. Είναι όμως το κόμμα εκείνο που έχει εργαστεί στην κατεύθυνση της ουσιαστικής αυτοκριτικής, παραγωγής νέων και ριζοσπαστικών θέσεων, οριοθέτησης έναντι ενός παρασκηνιακού τρόπου πολιτικής και των κάθε λογής κεντρώων λύσεων από τις οποίες απουσιάζει το θετικό όραμα μεταβολής των συσχετισμών και της ανατροπής του καθεστώτος της Δεξιάς.

 

 

Δ. Η δική μας πρόταση: Η Δεξιά Απέτυχε-Η Αριστερά μπορεί

 

Η νέα φάση της πολιτικής ρευστότητας και κυβερνητικής κρίσης απαιτεί εγρήγορση και εμβάθυνση στη διαιρετική τομή Δεξιάς και Αριστεράς. Η Νέα Αριστερά επιμένει στις αρχές του ιδρυτικού της συνεδρίου: μόνο η ισχυρή Αριστερά -με ριζοσπαστικά, προγραμματικά και κινηματικά χαρακτηριστικά- μπορεί να επιβάλλει τη δημιουργία ενός κοινωνικού και πολιτικού μετώπου απέναντι στο καθεστώς της Δεξιάς. Η ισχυροποίηση της Αριστεράς και ειδικότερα της Νέας Αριστεράς εκκινεί από το έδαφος της παραγωγής εκείνων των ριζοσπαστικών θέσεων που περιγράφουν τη χειροπιαστή δυνατότητα για μια κοινωνία με οικονομική ισότητα-δίκαιο οικολογικό μετασχηματισμό-εμβάθυνση της δημοκρατίας στην καθημερινή ζωή των πολιτών.

Ξέρουμε ότι οι ηγεσίες των κομμάτων που δυνητικά θα μπορούσαν να βαδίσουν σε αυτήν την κατεύθυνση έχουν επιλέξει είτε τον δρόμο της συναίνεσης στη Δεξιά, είτε της αυτοπεριχαράκωσης. Ως εκ τούτου, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι, δυστυχώς, σήμερα δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις. Το γεγονός όμως αυτό δεν αναιρεί την ύπαρξη ενός διάχυτου κοινωνικού ρεύματος που απαιτεί συνεργασίες στην πράξη και την εμφάνιση του ισχυρού ανταγωνιστικού πόλου στη Δεξιά. Η Νέα Αριστερά καλεί τους Αριστερούς και τις Αριστερές να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί, χωρίς να υποκύπτουν στη λογική του «μικρότερου κακού», προκειμένου να πυκνώσουν οι αντιστάσεις σε κοινωνικούς χώρους, να πιεστούν οι ηγεσίες εκείνες που υποτάσσονται στην πολιτική της Δεξιάς ή υποτιμούν το αίτημα για ριζική αλλαγή, να συνδεθούν οι κουκίδες των κοινωνικών κινημάτων και των πολιτικών πρωτοβουλιών σε έναν εναλλακτικό πόλο στο καθεστώς της Δεξιάς.

Η Νέα Αριστερά φιλοδοξεί να έχει καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση ενός νέου ριζοσπαστικού ρεύματος που θα παράξει τις νέες διαιρετικές τομές Αριστεράς και Δεξιάς. Αυτή η διαιρετική τομή -μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς- είναι η μόνη που μας αφορά. Γιατί αφορά τις ζωές των ανθρώπων που απευθυνόμαστε: της εργατικής τάξης, της νεολαίας, του κόσμου της επισφάλειας και των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, τις καταπιεσμένες μειονότητες και τον πολύμορφο κόσμο των νέων κοινωνικών κινημάτων. Δεν επενδύουμε στον ενδο-αριστερό εμφύλιο και στον ναρκισσισμό των μικρών διαφορών. Δεν χτίζουμε υγειονομικές ζώνες πάνω στις υπαρκτές ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές. Δεν μας συγκινεί ένας τρόπος πολιτικής που αντί να συζητά θέσεις και προγράμματα, οχυρώνεται πίσω από την ευκολία της καταγγελίας και του σεχταρισμού.  

 

Δεν κρύβουμε τις προθέσεις μας. Ο πολιτικός και κοινωνικός ριζοσπαστισμός είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να μπορεί να υπάρξει ένα Λαϊκό Μέτωπο με αντιφασιστικό και αντιπολεμικό πρόσημο, ένα Λαϊκό Μέτωπο των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών και των πιο προωθημένων αιτημάτων για την ανατροπή της κυριαρχίας του κεφαλαίου και των αντιδραστικών πολιτικών. Το Λαϊκό Μέτωπο δεν είναι μια πρόταση για την εναλλαγή της Δεξιάς πολιτικής με μια άλλη που της μοιάζει. Είναι πρόταση για την ήττα της Δεξιάς και της ακροδεξιάς μέσα από συγκεκριμένες, εφαρμοσμένες, πολιτικές μέσα από τη συνεργασία δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας, των κοινωνικών κινημάτων και της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας.

 

Η εναλλακτική στη ΝΔ δεν μπορεί παρά να εκκινεί από το έδαφος της Αριστεράς. Η πολιτική μας για την εναλλακτική πρόταση, διαμορφώνεται από θέση αυτονομίας της Αριστεράς και μιας σαφούς ριζοσπαστικής προγραμματικής πρότασης.

Η δική μας στόχευση, σε αντίθεση με τη λογική της συναίνεσης, είναι όχι μόνο η ενίσχυση της Νέας Αριστεράς, αλλά και η ανασυγκρότηση και ανασύνθεση του ευρύτερου χώρου της ανένταχτης και ενταγμένης κινηματικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς και ριζοσπαστικής οικολογίας. Χρειαζόμαστε έναν αστερισμό από πρωτοβουλίες διαλόγου και κοινής δράσης τόσο στο κοινωνικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο υπερβαίνοντας αγκυλώσεις, που πολλές φορές αφορούν αποκλειστικά το παρελθόν.

 

Θέλουμε μια κοινωνική και χρήσιμη Αριστερά: όχι μια Αριστερά των μεγάλων λόγων που κρύβεται -πίσω από τους συσχετισμούς ή τις συνθήκες- από την ευθύνη που της αναλογεί. Και η Αριστερά στην Ελλάδα του 2025 οφείλει να οργανώσει την κοινωνική και πολιτική αντίσταση στο καθεστώς Μητσοτάκη με στόχο την ανατροπή του και μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που θα αλλάξει τα πράγματα στο σήμερα. Στόχος μας είναι μια ισχυρή Αριστερά με σαφές πρόγραμμα για το Λαϊκό Μέτωπο της ανατροπής της Δεξιάς.

Αυτή είναι η πρόταση της Νέας Αριστεράς. Η Δεξιά απέτυχε. Η Αριστερά μπορεί. Για να γίνει όμως το «μπορεί» πράξη, απαιτείται ιδεολογικός, προγραμματικός και πολιτικός συναγερμός. Η υπέρβαση δηλαδή των αγκυλωμένων ηγεσιών, η καταπολέμηση της αντίληψης ότι η πολιτική εξαντλείται σε συμφωνίες κορυφής, η έμφαση σε μια πολιτική πρακτική όπου το πολιτικό και το κοινωνικό αποτελούν κοινές όψεις ενός ριζοσπαστικού προγράμματος για τη συνεχή διεύρυνση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.

Η Νέα Αριστερά το τελευταίο διάστημα πρωταγωνίστησε σε πρωτοβουλίες εντός και εκτός Βουλής που είχε αυτό το πρόσημο. Το παράδειγμα της αλληλεγγύης στο λαό της Παλαιστίνης είναι χαρακτηριστικό. Αλλά δεν αρκεί. Το επόμενο διάστημα οφείλουμε να κάνουμε μια αποφασιστική στροφή στο κοινωνικό ζήτημα: το ζήτημα του κόστους ζωής, της ανεξέλεγκτης κερδοφορίας επιχειρηματικών συμφερόντων, της ορατής πλέον με ξεκάθαρους όρους αντίθεσης μεταξύ του 1/3 που ευημερεί και των 2/3 που βρίσκονται σε μια καθημερινή συνθήκη ανασφάλειας και περιθωριοποίησης. Αυτός είναι ο δρόμος για τη συγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς της εποχής μας, αυτής που διεκδικεί την εφαρμογή πολιτικών που μεταβάλλουν τη ζωή των ανθρώπων στο σήμερα.

 

 

 

 

 

Ε. Προγραμματισμός Δράσης

Αγροτικός Τομέας – ΟΠΕΚΕΠΕ – Δημόσιο Χρήμα

• Στόχος: Αποκάλυψη της πελατειακής διαχείρισης των αγροτικών ενισχύσεων και ανάδειξη ενός δίκαιου, δημόσιου συστήματος στήριξης της παραγωγής μέσα από δημόσιες εκδηλώσεις
• • Παρεμβάσεις/δράσεις/ακτιβισμοί σε συμβολικά σημεία.

Εργασία – Ακρίβεια – Οικονομική Ανασφάλεια

• Στόχος: Ανάδειξη της κοινωνικής ασφυξίας ως πολιτικής επιλογής και προώθηση της αριστερής πρότασης για αξιοπρεπή εργασία και διαβίωση.
• Εκδηλώσεις και δράσεις για: εργασιακά, κόστος ζωής, ενέργεια, οικονομική πολιτική, φορολογία πλουσίων
• • Έμφαση στη ΔΕΘ
• • Στοχευμένες παρεμβάσεις σε επισφαλείς κλάδους (επισιτισμός)
• • Συσκέψεις & συγκεντρώσεις με σωματεία & εργατικά κέντρα, πάντα σε συνεργασία με το αρμόδιο Δίκτυο του κόμματος και τις δυνάμεις στο συνδικαλιστικό

Αντιπολεμικό Μέτωπο – Παλαιστίνη – Εξοπλισμοί

• Στόχος: Επανεκκίνηση του αντιπολεμικού κινήματος με αιχμή την Παλαιστίνη, τους εξοπλισμούς και τη στρατιωτική εμπλοκή της Ελλάδας.
• • Συνέχιση της συμμετοχής μας στη διεθνή πρωτοβουλία March to Gaza – • Στόχος η συγκρότηση Αντιπολεμικού Συντονισμού με μόνιμα χαρακτηριστικά
• • Εκδηλώσεις για την Παλαιστίνη και τους εξοπλισμούς και ειδικότερα με τους συντρόφους και συντρόφισσες που συμμετείχαν στην αποστολή March to Gaza
• • Στήριξη τοπικών αντιπολεμικών πρωτοβουλιών και δημιουργία όπου δεν υπάρχουν

 

ΣΤ.Προγραμματικό Συνέδριο

Το Προγραμματικό Συνέδριο θα διεξαχθεί τον Οκτώβριο στην Αθήνα. Στο δρόμο για την κορυφαία διαδικασία του κόμματος μας οργανώνονται σε όλη την Ελλάδα εκδηλώσεις, workshops και ημερίδες ανάλογα με τα θέματα που αφορούν την κάθε περιοχή και τα ενδιαφέροντα των τοπικών οργανώσεων της Νέας Αριστεράς.

 

Παράλληλα θα διεξαχθεί και ένα σχέδιο δημοσιότητας με στόχο την καλύτερη διαβούλευση των προγραμματικών μας θέσεων. Βασικό μας μέλημα είναι  ότι στόχος του Προγραμματικού Συνεδρίου δεν είναι απλά η επεξεργασία και η εκφώνηση προγραμματικών αιχμών, αλλά και η εμπλοκή όσο το δυνατόν περισσότερο της κοινωνίας σε αυτή την κατεύθυνση. Επομένως είναι απαραίτητη η χαρτογράφηση ανθρώπων και οργανώσεων που θα επιθυμούσαμε να εμπλακούν.

 

Το προγραμματικό συνέδριό μας είναι η καλύτερη αφορμή για να υλοποιηθεί και η απόφαση του ιδρυτικού μας συνεδρίου: η δημιουργία ενός νέου χώρου διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς. Μέλημα αυτής της προσπάθειας οφείλει να είναι και η ουσιαστική εμπλοκή ανένταχτων δυνάμεων και συνολικότερα του ευρύτερου κόσμου της αριστεράς και αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας που αυτή την στιγμή είναι χωρίς εκπροσώπηση, απογοητευμένα από την κατάσταση του συνολικού χώρου, τραυματισμένα και πολλές φορές σε διαδικασία απόσυρσης. Δεν έχουμε κανέναν λόγο να φοβηθούμε τον διάλογο ούτε να αποφύγουμε τα δύσκολα θέματα. Με αυτοπεποίθηση και πίστη στο πολιτικό μας σχέδιο μπορούμε και οφείλουμε να μπούμε μπροστά σε αυτή την διαδικασία.