Μ. Υδραίου: Παλινωδίες και Βαβέλ από τον Δήμαρχο! Τέσσερις φορές μπρος– πίσω η σύμβαση αποκομιδής και διαχείρισης απορριμμάτων!

Τέσσερις φορές πήγε και ήρθε η σύμβαση για την αποκομιδή και τη διαχείριση των απορριμμάτων. Τέσσερις φορές επανήλθε, τροποποιήθηκε, αποσύρθηκε, ξανασυζητήθηκε. Και κάθε φορά, αντί για καθαρές απαντήσεις και συγκροτημένο σχέδιο, ο Δήμος βυθιζόταν όλο και περισσότερο στη σύγχυση.

Η διαχείριση των απορριμμάτων δεν είναι μια δευτερεύουσα διοικητική πράξη. Είναι ζήτημα δημόσιας υγείας, περιβάλλοντος, καθημερινότητας και αξιοπιστίας της δημοτικής αρχής. Κι όμως, ο Δήμαρχος επέλεξε να τη μετατρέψει σε παράδειγμα προχειρότητας και διοικητικής ασυνεννοησίας.

Οι συνεχείς παλινωδίες γύρω από τη σύμβαση αποκομιδής δεν δείχνουν απλώς αδυναμία λήψης αποφάσεων. Δείχνουν έλλειψη σχεδιασμού, απουσία στρατηγικής και –το χειρότερο– αδυναμία κατανόησης της σοβαρότητας του ζητήματος. Άλλοτε η σύμβαση εμφανιζόταν ως μονόδρομος, άλλοτε ως προσωρινή λύση, άλλοτε ως αναγκαίο κακό και άλλοτε ως υπόθεση που «χρειάζεται επανεξέταση». Το αποτέλεσμα; Μια πραγματική Βαβέλ, όπου κανείς –ούτε οι δημοτικοί σύμβουλοι, ούτε οι εργαζόμενοι, ούτε οι πολίτες– δεν γνωρίζει ποιο είναι τελικά το σχέδιο της δημοτικής αρχής.

Η επαναλαμβανόμενη εισαγωγή και απόσυρση του ίδιου θέματος δημιουργεί εύλογα ερωτήματα:

Ποιος εισηγείται τελικά;

Ποιος αποφασίζει;

Και με ποια κριτήρια;

Όταν μια σύμβαση τέτοιας σημασίας αλλάζει μορφή τέσσερις φορές, το πρόβλημα δεν είναι διαδικαστικό, είναι πολιτικό. Είναι πρόβλημα διοίκησης. Είναι πρόβλημα ευθύνης. Όταν μια σύμβαση τέτοιας σημασίας δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί ούτε στο περιεχόμενό της ούτε στον τρόπο υλοποίησής της, το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Οι συνεχείς παλινωδίες αποδεικνύουν ότι δεν υπήρξε εξαρχής σαφές σχέδιο, ολοκληρωμένη μελέτη και ξεκάθαρη στρατηγική για τη διαχείριση των απορριμμάτων.

Στο μεταξύ, ο χρόνος περνά, οι δημότες και οι επιχειρήσεις πληρώνουν διπλάσια τέλη, οι ανάγκες συσσωρεύονται και η καθημερινότητα των πολιτών επιβαρύνεται. Οι υπηρεσίες λειτουργούν σε καθεστώς αβεβαιότητας, οι εργαζόμενοι καλούνται να καλύψουν κενά χωρίς σταθερό πλαίσιο και οι δημότες γίνονται θεατές μιας διαδικασίας που μοιάζει περισσότερο με διοικητικό πινγκ-πονγκ παρά με σοβαρή και υπεύθυνη άσκηση διοίκησης.

Σε τέτοια ζητήματα, η καθυστέρηση κοστίζει — και το κόστος αυτό δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά  επιπλέον κοινωνικό και περιβαλλοντικό.

Οι πολίτες δεν απαιτούν το αλάνθαστο. Απαιτούν, όμως, σοβαρότητα, διαφάνεια και συνέπεια. Ζητούν έναν Δήμαρχο που να ξέρει τι θέλει, να το τεκμηριώνει και να το υποστηρίζει με καθαρές κουβέντες και σταθερές επιλογές – όχι έναν Δήμο σε μόνιμο «αυτόματο πιλότο», όπου οι αποφάσεις πηγαινοέρχονται χωρίς προορισμό. Απαιτούν αποφάσεις που λαμβάνονται ξεκάθαρα, τεκμηριωμένα και υπεύθυνα — όχι τέσσερις φορές μπρος και πίσω.

Η διαχείριση των απορριμμάτων δεν αντέχει άλλες καθυστερήσεις. Ούτε ο Δήμος αντέχει άλλη διοικητική Βαβέλ. Οι παλινωδίες πρέπει να τελειώσουν. Και η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο.