Μην πυροβολείς τα πόδια σου. Του Γιάννη Ρεβύθη

Υπάρχει μια μικρή μειοψηφία στην Κέρκυρα που έχει ανακαλύψει το μυστικό της… επιτυχίας. Όχι της επιτυχίας του τόπου, σιγά μη του ενδιαφέρει, αλλα της δικής τους επιτυχίας. Είναι οι άνθρωποι που ξυπνούν κάθε πρωί ψάχνοντας όχι τι έγινε καλύτερο, αλλά τι θα μπορέσουν να απαξιώσουν.

Είναι οι άνθρωποι που δεν λένε καλή κουβέντα ούτε για τη μάνα που τους γέννησε, που έχουν επενδύσει ολόκληρη την παρουσία τους στο να αποδεικνύουν ότι τίποτα δεν αξίζει. Και κάποιοι αλλοι, που μόλις ακούσουν τις λέξεις «ανάπτυξη», «επένδυση» ή «ιδιωτική οικονομία», παθαίνουν ιδεολογική αλλεργία.

Γι’ αυτούς, κάθε έργο είναι σκάνδαλο, κάθε προσπάθεια αποτυχία, κάθε θετική εξέλιξη ύποπτη. Αν δεν μπορούν να τη σταματήσουν, θα προσπαθήσουν να τη μικρύνουν. Αν δεν μπορούν να τη μικρύνουν, θα κάνουν πως δεν υπάρχει.

Γι’ αυτούς δεν υπάρχει ποτέ καμία καλή είδηση. Αν γίνει ένα έργο, είναι μικρό. Αν ολοκληρωθεί, είναι αργά. Αν πετύχει, ήταν υποχρέωση. Αν αποτύχει, αρχίζουν οι πανηγυρισμοί. Δεν αναζητούν λύσεις. Αναζητούν αφορμές.

Η πλαζ του Μον Ρεπό ήταν κάποτε η αγαπημένη τους φωτογραφία. Φύκια, εγκατάλειψη, μιζέρια. Κάθε μέρα αναρτήσεις, κάθε μέρα καταγγελίες. Σήμερα που ο χώρος λειτουργεί, είναι περιποιημένος και αποτελεί ξανά σημείο αναφοράς, επικρατεί απόλυτη σιωπή. Λες και το Μον Ρεπό… έσβησε από τον χάρτη.

Το ίδιο και το Θέατρο του Μον Ρεπό. Όταν ήταν ερείπιο, δεν προλάβαινες να διαβάζεις ύβρεις και καταγγελίες. Σήμερα που φιλοξενεί ποιοτικές παραστάσεις και ξαναζωντανεύει, ούτε λέξη. Προφανώς τα καλά νέα δεν συγκεντρώνουν αρκετά «likes».

Οι δρόμοι έχουν λακκούβες; Καθημερινές φωτογραφίες και οργή. Ξεκινούν έργα για να κατασκευαστούν σωστά; Αντι για μπράβο ακολουθούν φωνές γιατί κλείνετε τον δρόμο. Δηλαδή απαιτούμε έργα… χωρίς εργοτάξια.

Έρχεται μία υπουργός για να εγκαινιάσει ένα έργο; Η είδηση δεν είναι το έργο αλλά πόσοι αστυνομικοί την συνοδεύουν στο Λιστόν. Όταν θέλεις να μηδενίσεις τα πάντα, πάντα θα βρεις κάτι, ενώ αν δεν υπάρχει πρόβλημα, θα εφεύρεις ένα.

Και κάπως έτσι δημιουργείται ένα δηλητηριώδες τοξικό κλίμα. Ένα κλίμα όπου η επιτυχία αντιμετωπίζεται σχεδόν ως πρόκληση και η αποτυχία ως επιβεβαίωση. Ένα κλίμα που διώχνει την αισιοδοξία, αποθαρρύνει κάθε προσπάθεια και κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι τίποτα δεν αλλάζει.

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό.

Το χειρότερο είναι ότι όλοι αυτοί πιστεύουν πως οταν χτυπούν τον Υπουργό, τον Βουλευτή, έναν δήμαρχο, μια δημοτική αρχή, έναν περιφερειάρχη ή μια κυβέρνηση με αυτόν τον τρόπο, προσφέρουν στον τόπο τους.

Στην πραγματικότητα τραυματίζουν την ίδια την Κέρκυρα, την εικόνα της, την αξιοπιστία της, την οικονομία της, τον τουρισμό της, τις επενδύσεις της, την αυτοπεποίθηση των ανθρώπων της.

Σιγουρα ένας τόπος δεν προοδεύει όταν κρύβει τα προβλήματά του και ούτε όταν αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει οτιδήποτε θετικό. Η πρόοδος έρχεται όταν διορθώνεις τα κακώς κείμενα και ταυτόχρονα στηρίζεις ό,τι αξίζει.

Αν συνεχίσουμε να βαφτίζουμε κάθε επιτυχία αποτυχία, κάθε έργο σκάνδαλο και κάθε επένδυση απειλή, δεν θα έχουμε νικήσει κανέναν πολιτικό αντίπαλο.
Θα έχουμε χάσει όλοι μαζί, γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν πυροβολείς συνεχώς τον τόπο σου, δεν σημαδεύεις τους άλλους.

Πυροβολείς τα ίδια σου τα πόδια.