Μαζική εκδήλωση της ΤΕ Κέρκυρας του ΚΚΕ για τους Λευκιμμιώτες μαχητές του ΔΣΕ – Ν. Σοφιανός: Η γνώση της Ιστορίας κινητοποιεί με τόλμη στο σήμερα

Με μια μαζική συγκινητική εκδήλωση η Τομεακή Επιτροπή Κέρκυρας τίμησε το Σάββατο 22 Αυγούστου στην Λευκίμμη, στην πλατεία Καμπούλι, τους Λευκιμμιώτες μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), με αφορμή τη συμπλήρωση 80 χρόνων από την ίδρυση του.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν απόγονοι αγωνιστών της ΕΑΜικής Αντίστασης και του ΔΣΕ μεταξύ των οποίων και ο γιατρός Βλάσσης Γιώργος απόγονος του Νάσου Βλάσση ο οποίος και χαιρέτισε την εκδήλωση. Επίσης στον χώρο στήθηκε έκθεση αφιερωμένη στους Λευκιμμιώτες αγωνιστές και έκθεση βιβλίου με τις εκδόσεις της Σύγχρονης Εποχής για την ΕΑΜική Αντίσταση και το ΔΣΕ.

Ο γραμματέας της ΤΕ Κέρκυρας, Γιάννης Μπορμπότης στο σύντομο χαιρετισμό του σημείωσε: «…σήμερα τιμάμε ιδιαίτερα τους Λευκιμμιώτες αγωνιστές, που έγραψαν τη δική τους χρυσή σελίδα στην ιστορία του λαϊκού κινήματος και των αγώνων του τόπου μας» και εξήγησε τον λόγο για την επιλογή του χώρου λέγοντας «επιλέξαμε να κάνουμε την εκδήλωση εδώ σε αυτή την πλατεία, ακριβώς δίπλα στο σπίτι του Θρασύβουλου Βλάσση αλλά και λίγο παρακάτω βρίσκεται το σπίτι του Νάσου Βλάσση. Ο Νάσος και ο Θρασύβουλος Βλάσσης, ηγετικές μορφές του ΚΚΕ στην Κέρκυρα, πρωτεργάτες στη δημιουργία του ΕΑΜ ανέπτυξαν έντονη δράση παρά τις δύσκολες συνθήκες και τις διώξεις. Κατηγορήθηκαν ως ηθικοί αυτουργοί για το πέρασμα των 16 νέων Λευκιμμιωτών το 1947 στις απέναντι ακτές και την ένταξή τους στο ΔΣΕ και τελικά εκτελέστηκαν στις 9 Φεβρουαρίου του 1949 στη θέση Αυγό Ιωαννίνων».

Την κεντρική ομιλία πραγματοποίησε ο Νίκος Σοφιανός μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος αναφέρθηκε στην 80ή επέτειο από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, χαρακτηρίζοντας τον αγώνα του ως την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στη χώρα. Όπως υπογράμμισε, η ίδρυση του ΔΣΕ, παρά την όποια καθυστέρηση, αποτέλεσε τη σωστή επιλογή, καθώς έθεσε το ζήτημα της εξουσίας στην πρώτη γραμμή, πατώντας πάνω στην επαναστατική κατάσταση που είχε ήδη διαμορφωθεί από τη δράση του ΕΑΜ του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ τα χρόνια της Κατοχής.

Στη συνέχεια, σημείωσε πως ο ΔΣΕ κλήθηκε να αντιμετωπίσει ισχυρότατες δυνάμεις —αρχικά τους Βρετανούς και έπειτα τους Αμερικανούς— φέρνοντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μάχη του Γράμμου τον Αύγουστο του 1948, όπου 11.000 μαχητές αντιστάθηκαν ηρωικά απέναντι σε 100.000 στρατιώτες του κυβερνητικού στρατού. Παράλληλα, υπογράμμισε τις αρετές και τις ικανότητες ενός επαναστατικού στρατού, που μαζί με τη μάχη κάνει μορφωτική, πολιτιστική, διαπαιδαγωγική δουλειά, προχωρώντας ταυτόχρονα στη δημιουργία κρίσιμων υποδομών, όπως οχυρωματικά έργα και νοσοκομεία, στις ελεύθερες περιοχές της Πίνδου

Από τη Λευκίμμη στα βουνά της Ηπείρου: Η ηρωική κληρονομιά της Κέρκυρας

Ο Ν. Σοφιανός στάθηκε και στη συμβολή της Κέρκυρας, με μνημεία ηρωισμού και αυτοθυσίας όπως οι φυλακές της Κέρκυρας και το Λαζαρέτο με τους τουλάχιστον 112 εκτελεσμένους, στην τρίχρονη εποποιία του Κόμματός και του ΔΣΕ. Χαρακτήρισε τη Λευκίμμη ως τόπο με μακρά ιστορία στους αγώνες του εργατικού-λαϊκού κινήματος που γέννησε πρωτοπόρους αγωνιστές, απλούς ανθρώπους που μετατράπηκαν σε μαχητές και βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στους κατακτητές, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του ΚΚΕ.

Όπως ανέφερε, τον Οκτώβρη του 1947, σε μια περίοδο που η ένοπλη σύγκρουση είχε ήδη πάρει μεγάλες διαστάσεις στην Ήπειρο, στη Μουργκάνα αναπτύσσονταν δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού, κρατώντας 1,5 χρόνο το βουνό κόντρα σε τέσσερις συνεχόμενες επιθέσεις χιλιάδων στρατευμάτων του αστικού στρατού. Το βράδυ της 13ης Οκτώβρη, 16 νέοι κομμουνιστές και αγωνιστές αποφάσισαν να φύγουν απ’ το νησί, να περάσουν με καΐκια στους Άγιους Σαράντα της Αλβανίας και από ’κει στα βουνά της Ηπείρου και να ενταχθούν στον Δημοκρατικό Στρατό. Οι περισσότεροι σκοτώθηκαν στις μάχες, δίνοντας τη ζωή τους θυσία στον αγώνα για τα ιδανικά μιας κοινωνίας δίκαιης. Άλλοι αιχμαλωτίστηκαν και εκτελέστηκαν αργότερα, ενώ άλλοι έφυγαν κυνηγημένοι ως πολιτικοί πρόσφυγες στις σοσιαλιστικές χώρες.

Στη συνέχεια έκανε ιδιαίτερη μνεία στους συντρόφους που βρέθηκαν στη Δημοτική Αρχή το 1987, με επικεφαλής τον κομμουνιστή δήμαρχο Νίκο Κουλούρη, οι οποίοι έδωσαν ονόματα αγωνιστών που πρόσφεραν τη ζωή τους στους αγώνες του ΔΣΕ, στους δρόμους της Λευκίμμης, στη γειτονιά Αναπλάδες, εκεί που χτύπαγε πολύ δυνατά η καρδιά της ΕΠΟΝ, της ΟΚΝΕ, του ΕΑΜ, του ΚΚΕ, γεγονός ανεπανάληπτο σε όλη τη χώρα. Και αυτό, όπως τόνισε, σε μια περίοδο που δεν γινότανε ιδιαίτερη αναφορά στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας και την εποποιία του.

Το μέλος του ΠΓ ξεχώρισε τις ακούραστες προσπάθειες όσων συνέβαλαν στη διάσωση της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος και της Αντίστασης στο νησί. Συγκεκριμένα, ευχαρίστησε τον δημοσιογράφο Χρήστο Κορφιάτη και τον Νίκο Ασπιώτη, καθώς το πλούσιο αρχείο του πρώτου και το βιβλίο του δεύτερου «Λεύκωμα της Αντίστασης και του Εμφυλίου» αποτέλεσαν πολύτιμες πηγές υλικού για την έκθεση της εκδήλωσης καθώς και την οικογένεια του Κώστα Κοντομάρη, γραμματέα της ΚΟΒ Λευκίμμης στις δύσκολες περιόδους της αντεπανάστασης, για την ανάδειξη της ηρωικής κληρονομιάς του τόπου.

Ιδιαίτερη μνεία έγινε στον Παπασπύρο Μοναστηριώτη γνωστό και ως «Παπατσίμπιο», για τα σπάνια ντοκουμέντα που συγκέντρωσε και εκθέτει στο μοναστήρι του Αγίου Προκοπίου στον Κάβο. Παράλληλα, έδωσε την υπόσχεση πως το Κόμμα θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να προστατευτεί και να αξιοποιηθεί πλήρως όλο αυτό το πολύτιμο υλικό, ενώ σημείωσε ότι η έρευνα για τους Λευκιμμιώτες αγωνιστές συνεχίζεται και κάλεσε τους παρευρισκόμενους να συνδράμουν με νέο υλικό, στοιχεία ή διορθώσεις.

«Η γνώση της ιστορίας μας είναι πηγή που διδάσκει, εμπνέει, διαπαιδαγωγεί»