Και στο βάθος…εκλογές. Του Γιάννη Ρεβύθη

Στην Ελλάδα οι πρόωρες εκλογές δεν ανακοινώνονται, προετοιμάζονται. Και στο σημερινό πολιτικό περιβάλλον, ανεξαρτήτως του αν η κυβέρνηση επιμένει στη ρητορική της «εξάντλησης της τετραετίας», τα επικοινωνιακά σημάδια δείχνουν ότι το έδαφος καλλιεργείται.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αρχίσει να επαναφέρει στο προσκήνιο τα κλασικά προεκλογικά διλήμματα, όπως σταθερότητα, καθαρή εντολή, πολιτική συνέπεια. Το κυβερνητικό έργο παρουσιάζεται ως ένας ολοκληρωμένος κύκλος, οι περιοδείες πυκνώνουν, οι κοινωνικές στοχεύσεις γίνονται πιο συγκεκριμένες και η πόλωση ανεβαίνει σταδιακά.
Σιγουρα δεν πρόκειται για τυχαίες κινήσεις.Είναι το επικοινωνιακό πλαίσιο που επιτρέπει, εφόσον επιλεγεί, την προσφυγή στις κάλπες με αφήγημα την κυβέρνηση «ευθύνης» και όχι του τακτικισμού.

Όμως το πολιτικό κάδρο δεν είναι μονοδιάστατο και είναι πολύ πιθανόν πλέον να εμπλουτιστεί με νέα κόμματα.

Η πιθανή ενεργότερη εμπλοκή του Αλέξη Τσίπρα επαναφέρει ένα γνώριμο δίπολο. Ακόμη και χωρίς την επίσημη ανακοίνωση κόμματος, η παρουσία του λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για ένα τμήμα της κεντροαριστεράς που αναζητεί επανασυσπείρωση. Ένα τέτοιο σενάριο θα επανέφερε την υψηλή πόλωση και θα άλλαζε τους συσχετισμούς.

Η Μαρία Καρυστιανού, ως πρόσωπο που συνδέθηκε με τη συλλογική οδύνη και την απαίτηση για δικαιοσύνη μετά την τραγωδία των Τεμπών, δεν ανήκει στον κομματικό μηχανισμό, διαθέτει όμως ισχυρό συμβολικό φορτίο. Αν μια τέτοια κοινωνική δυναμική αποκτούσε πολιτικά χαρακτηριστικά, ή εκλογική έκφραση, θα μπορούσε να απορροφήσει ψήφο διαμαρτυρίας που δεν κατευθύνεται εύκολα στα υπάρχοντα παραδοσιακά κόμματα. Η μετατροπή της ηθικής οργής σε πολιτική επιλογή έιναι η επιδίωξη της καί αποτελεί κρίσιμο παράγοντα.

Παράλληλα, η διαφοροποιημένη δημόσια στάση του Αντώνη Σαμαρά λειτουργεί ως εσωτερικός ιδεολογικός πόλος πίεσης. Δεν πρόκειται για θεσμική αντιπολίτευση, αλλά για πολιτική επιρροή που επηρεάζει ισορροπίες στον ευρύτερο συντηρητικό χώρο και σε προεκλογικό περιβάλλον, τέτοιες διαφοροποιήσεις αποκτούν μεγαλύτερο βάρος.

Η αντιπολίτευση δείχνει να γνωρίζει τις κινήσεις της ΝΔ και τα κόμματα της αντιπολίτευσης προετοιμάζονται ανάλογα.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης και τα άλλα κόμματα κινούνται με αυξημένη ένταση, επιμένοντας σε ζητήματα θεσμικότητας, σκανδάλων, ακρίβειας και καθημερινότητας. Η στρατηγική τους δείχνει ότι δεν περιμένουν αιφνιδιασμό. Προετοιμάζονται για κάθε ενδεχόμενο.

Δεν βρισκόμαστε απαραίτητα μπροστά σε άμεση προκήρυξηεκλογων, βρισκόμαστε όμως σίγουρα σε μία μακρά προεκλογική περίοδο.

Η κυβέρνηση φαίνεται να οργανώνει το επικοινωνιακό της οπλοστάσιο ώστε, αν το κρίνει πολιτικά συμφέρον, να ζητήσει νέα εντολή με όρους «εθνικής ανάγκης» ή «καθαρής λύσης» .
Παράλληλα η αντιπολίτευση το αντιλαμβάνεται, σκληραίνει τη στάση της και σε συνδυασμό με τα αλλα πολιτικα πρόσωπα με ειδικό πολιτικό βάρος, εντός και εκτός κομματικών γραμμών, διαμορφώνουν ένα πιο σύνθετο περιβάλλον.

Στην Ελλάδα, οι πρόωρες εκλογές δεν ξεκινούν με διάγγελμα.

Ξεκινούν όταν αλλάζει το πολιτικό κλίμα και αυτό το κλίμα σήμερα, είναι ήδη προεκλογικό.