Θέλω να δω αλλιώς την Κέρκυρα

Λίγες μέρες πριν τον ερχομό του καινούργιου χρόνου και η σκέψη μου ταξιδεύει σε μια Κέρκυρα αλλιώτικη, σε μια Κέρκυρα όπως όλοι μας θα θέλαμε να τη ζήσουμε αυτές τις γιορτές των Χριστουγέννων.

Σκέφτομαι έναν Δήμο που δεν στολίζει την πόλη απλώς για να “βγάλει την υποχρέωση” προς τους πολίτες του, αλλά γιατί νιώθει το χρέος της γιορτής.Που σέβεται την πόλη και τους ανθρώπους της, που τοποθετεί το κάθε λαμπιόνι με αγάπη, το κάθε στολίδι με γούστο, στολιζει την κάθε γωνιά με φροντίδα.

Και όλα αυτά όχι για τις φωτογραφίες του Instagram, όχι για τις εντυπώσεις και τα like, όχι για την άγρα ψήφων, αλλά για το χαμόγελο ενός παιδιού που θα περάσει από κάτω απο τον φωτισμένο Αι Βασίλη και θα πει στη μάνα του που το κρατά απο το χέρι, «ωραίο είναι φέτος».

Ονειρεύομαι μια αντιπολίτευση που δεν ψάχνεται στα καμένα λαμπιόνια και τα ελαττωματικά καλώδια, αλλά στηρίζει, προτείνει, συμμετέχει. Που δεν στέκεται απέναντι, αλλά δίπλα. Γιατί τα Χριστούγεννα, αν μη τι άλλο, είναι η εποχή που θυμόμαστε ότι η πόλη είναι το κοινό μας σπίτι και όχι πεδίο αντιπαράθεσης.

Φαντάζομαι τους Κερκυραίους να κατεβαίνουν για τα ψώνια, να γεμίζουν την ντόπια αγορά, να στηρίζουν τον άνθρωπο που ξυπνάει απο τα ξημερώματα για να ετοιμάσει και να ανοίξει το μαγαζί του, με αγωνία, με άγχος αλλά και με αγάπη για αυτό που κάνει. Και τον Κερκυραίο επαγγελματία να ανταποδίδει αυτό το ενδιαφέρον με εξυπηρέτηση, με χαμόγελο, με εκείνη την παλιά κερκυραϊκή ευγένεια που κάποτε μας ξεχώριζε.

Θα ήθελα να δω τα μικρομάγαζα εστίασης και διασκέδασης να συνεργάζονται με τους πολιτιστικούς συλλόγους, να στήνουν μαζί εκδηλώσεις για τις μικροχαρές τήςζωής, με μικρές μουσικές, για να ζήσουμε ωραίες γιορταστικές στιγμές. Να δημιουργούν μια πόλη ζωντανή, φωτεινή, γεμάτη ανθρώπους με φωνές, ναι, με φωνές και τραγούδια, χωρίς τοξικότητα και γκρίνια.

Και μέσα σε όλα αυτά, να βλέπω τις εκκλησίες γεμάτες. Με οικογένειες, με παιδιά, με ηλικιωμένους που κουβαλούν θρησκευτικές μνήμες δεκαετιών. Που αναζητούν εκείνη τη ζεστασιά που μόνο η εκκλησία μπορεί να δώσει, μια ζεστασιά που δεν είναι θρησκευτική μόνο, αλλά βαθιά ανθρώπινη.

Και κάτι ακόμη, ίσως το πιο όμορφο απ’ όλα.

Θέλω να ξαναδώ τα μικρά παιδιά να ξεκινούν από νωρίς στις γειτονιές, με την κιθάρα τους το κλαρίνο και το φλάουτο τους, για να μας πούνε τα κάλαντα.

Τα μικρά παιδιά να κρατούν τα τριγωνάκια, να χτυπούν τις πόρτες, να γελούν και να τρέχουν. Και το κάθε ευρώ που θα τους δίνουν να το χαίρονται, να το θεωρούν ένα μικρό θησαυρό, όχι για την αξία του, αλλά γιατί είναι καρπός της δικής τους προσπάθειας της δικής τους χαράς.

Θέλω τις νοικοκυρές να πλάθουν τα ζυμάρια για το χριστόψωμο και τους κουραμπιέδες, να μοσχοβολούν οι γειτονιές του Καμπιέλου και όχι να τρέχουν βιαστικά για να πιάσουν σειρά στα σούπερ μάρκετ για τα “ετοιματζήδικα”. Γιατί τα Χριστούγεννα μυρίζουν αλλιώς όταν το χριστόψωμο βγαίνει από το φούρνο του σπιτιού και οχι απο τα ψυγεία των super market.

Και, ναι. Προτιμώ τα κάλαντα των παιδιών και τις μικρές χορωδίες έξω από το Δημαρχείο την παραμονη των χριστουγεννων το βράδυ, από τη Φιλαρμονική του Βερολίνου στην τηλεόραση. Γιατί η πραγματική γιορτή δεν βρίσκεται στα “πρώτα” βιολιά, αλλά στις φωνές των δικών μας ανθρώπων.

Γιατί, τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο λαμπιόνια και άψυχα αστεράκια.

Είναι οι άνθρωποι, είναι η συνάντηση με τους φίλους και συντοπίτες σου.

Είναι το «καλές γιορτές» που βγαίνει αυθόρμητα μέσα από την καρδιά και όχι για να βγάλεις την υποχρέωση.