Η ψυχική υγεία στην Κέρκυρα δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Γράφει η Ιωάννα Κουλούρη

Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν είναι επιλογή. Υπάρχουν καταστάσεις που απαιτούν να μιλήσουμε, όχι για να κατηγορήσουμε, αλλά γιατί πίσω από κάθε αριθμό και κάθε περιστατικό υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες και ζωές.

Η κατάσταση που φαίνεται να επικρατεί στην Ψυχιατρική Πτέρυγα Κέρκυρας προκαλεί έντονο προβληματισμό και ανησυχία. Η εξαφάνιση ενός ασθενούς που αναζητείται, αλλά και το πρόσφατο τραγικό περιστατικό με τον 25χρονο που φέρεται να διέφυγε από τη δομή και έδωσε τέλος στη ζωή του, δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα.

Το ερώτημα είναι ένα: λαμβάνεται η απαιτούμενη μέριμνα που χρειάζεται για να προστατευτούν αυτοί οι άνθρωποι ;

Μια ψυχιατρική μονάδα δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς τις απαραίτητες συνθήκες ασφάλειας και φροντίδας. Δεν γίνεται περιστατικά με διαφορετικές ανάγκες, διαφορετική βαρύτητα και διαφορετικές συμπεριφορές να αντιμετωπίζονται χωρίς τον κατάλληλο διαχωρισμό και την απαραίτητη οργάνωση.

Παράλληλα, το προσωπικό καλείται να ανταποκριθεί σε μια εξαιρετικά δύσκολη πραγματικότητα, μέσα σε συνθήκες υποστελέχωσης και εξάντλησης. Οι εργαζόμενοι στην ψυχική υγεία δίνουν καθημερινά μάχη, όμως κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να καλύψει μόνος του τα κενά ενός ολόκληρου συστήματος.

Και πάνω από όλα, υπάρχουν οι υποδομές. Οι ασθενείς ψυχικής υγείας αξίζουν έναν χώρο που να τους προσφέρει αξιοπρέπεια, ασφάλεια και θεραπεία, όχι συνθήκες που επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο μια ήδη δύσκολη κατάσταση.

Η δημόσια υγεία δεν είναι προνόμιο. Δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα κάθε πολίτη.

Η ψυχική υγεία αφορά όλους μας. Κανείς δεν ξέρει πότε μια οικογένεια, ένας φίλος ή ακόμη και ο ίδιος μας ο εαυτός μπορεί να χρειαστεί αυτή τη στήριξη.

Θα ληφθούν μέτρα; Θα ενισχυθεί η δομή με το απαραίτητο προσωπικό; Θα βελτιωθούν οι υποδομές; Ή θα περιμένουμε το επόμενο τραγικό γεγονός για να αναζητήσουμε ευθύνες;

Η Κέρκυρα χρειάζεται απαντήσεις. Και οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί χρειάζονται φροντίδα, ασφάλεια και σεβασμό.