Απο την Άρνηση της Παλαιστινιακής ταυτότητας Στα εγκλήματα πολέμου στη Γάζα. VICIT OMNIA VERITAS “Νικά τα Πάντα η Αλήθεια “. του Σπύρου Ανδρειτς

…Μια πρόσφατη δημοσκόπηση του A.P.-NORC (του Κέντρου Έρευνας Δημοσίων Υποθέσεων του Associated Press και του ανεξάρτητου ερευνητικού οργανισμού NORC του Πανεπιστημίου του Σικάγο που αναφέρεται στο φύλλο της 1-8-2026 των New York Times [The Opinions] ) είχε ένα συναρπαστικό εύρημα: Το 43% των Εβραίων ενηλίκων, συμπεριλαμβανομένου του 58% των Εβραίων Δημοκρατικών ψηφοφόρων, δηλώνει ότι οι ΗΠΑ δεν παρέχουν αρκετή υποστήριξη στους Παλαιστίνιους. Και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα: Το 44% των Αμερικανοεβραίων είχε θετική γνώμη για τον Zohran Mamdani (προοδευτικό Δημοκρατικό πολιτικό, μέλος των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής και Δήμαρχο της Νέας Υόρκης). Μόλις το 32% είχε θετική γνώμη για τον Νετανιάχου…

Η εργαλειοποίηση της Ιστορίας και η διαστρέβλωση του Διεθνούς Δικαίου αποτελούν διαχρονικά τα ισχυρότερα όπλα για την ηθική και πολιτική απονομιμοποίηση ενός λαού. Στην περίπτωση της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης, οι αναθεωρητές της ιστορικής πραγματικότητας επιστρατεύουν μια διπλή στρατηγική ψευδολογίας: από τη μία πλευρά, την ολοκληρωτική άρνηση της ύπαρξης παλαιστινιακής εθνικής ταυτότητας και, από την άλλη, τη συγκάλυψη ή δικαιολόγηση των συστηματικών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συντελούνται στα παλαιστινιακά εδάφη. Η αποδόμηση αυτών των ισχυρισμών δεν αποτελεί απλώς μια θεωρητική άσκηση, αλλά αναγκαία συνθήκη για την αποκατάσταση της αλήθειας με βάση τα αντικειμενικότερα ιστορικά και νομικά τεκμήρια.

1. Η Ιστορική Αποδόμηση του Μύθου περί «Τεχνητού Έθνους»
Ένα από τα πιο διαδεδομένα αφηγήματα των αρνητών της παλαιστινιακής υπόστασης είναι ο ισχυρισμός ότι οι Παλαιστίνιοι αποτελούν δήθεν ένα «τεχνητό δημιούργημα» του 20ού αιώνα, μια κατασκευή που επινοήθηκε εκ του πονηρού με μοναδικό στόχο να πληγεί η νομιμότητα του Κράτους του Ισραήλ. Το επιχείρημα αυτό στερείται επιστημονικής και ιστορικής βάσης, καθώς αγνοεί θεμελιώδη θεσμικά γεγονότα και επιπλέον απαξιώνει κανόνες της κοινωνιολογίας και της ιστορίας των εθνών.

Πρώτον, ο όρος «Παλαιστίνη» ως γεωγραφική και διοικητική οντότητα είναι πανάρχαιος. Από τις αναφορές του Ηροδότου μέχρι τη ρωμαϊκή επαρχία Syria Palaestina και τις μετέπειτα οθωμανικές υποδιοικήσεις, η περιοχή είχε σαφή γεωγραφικό προσδιορισμό.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, υπό τη Βρετανική Εντολή της Παλαιστίνης, όλοι οι κάτοικοι της περιοχής —Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και Εβραίοι— κατείχαν επίσημα έγγραφα και διαβατήρια που ανέγραφαν ως υπηκοότητα την «Παλαιστινιακή».

Το 1925, οι Βρετανοί θέσπισαν τον Νόμο περί Παλαιστινιακής Ιθαγένειας (Palestinian Citizenship Order). Σύμφωνα με αυτόν: Όλοι οι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής, ανεξαρτήτως θρησκεύματος ή εθνοτικής καταγωγής, θεωρούνταν νομικά Παλαιστίνιοι υπήκοοι (British Protected Persons – Palestinian Citizens). Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και Εβραίοι (τόσο οι γηγενείς Εβραίοι όσο και οι πρώτοι Σιωνιστές μετανάστες που έφταναν από την Ευρώπη) κρατούσαν στα χέρια τους το ίδιο ακριβώς διαβατήριο, το οποίο ανέγραφε εξωτερικά: «Palestine – Passport».

Το νόμισμα που χρησιμοποιούσαν όλοι καθημερινά ήταν η Παλαιστινιακή Λίρα (Palestine Pound), η οποία έφερε επιγραφές σε τρεις επίσημες γλώσσες: Αγγλικά, Αραβικά και Εβραϊκά.

Δεύτερον, η σύγχρονη παλαιστινιακή εθνική συνείδηση ακολούθησε την ίδια ακριβώς πορεία γέννησης με όλα τα υπόλοιπα σύγχρονα έθνη της Μέσης Ανατολής. Δηλαδή, η κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οδήγησε στη συγκρότηση των σύγχρονων κρατών της περιοχής (Συρία, Λίβανος, Ιορδανία, Ιράκ). Η παλαιστινιακή ταυτότητα άρχισε να αποκρυσταλλώνεται στα τέλη του 19ου αιώνα μέσα από την έκδοση τοπικών εφημερίδων, την κοινή πολιτισμική κληρονομιά, την αραβική γλώσσα και την αντίσταση στην οθωμανική φορολογία. Η διαδικασία αυτή ολοκληρώθηκε βίαια και οριστικά με την τραγωδία του 1948 (Νάκμπα). Ο βίαιος εκτοπισμός εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων δημιούργησε ένα κοινό ιστορικό τραύμα και μια συλλογική μοίρα, η οποία αποτελεί τον σκληρό πυρήνα κάθε εθνικής ταυτότητας παγκοσμίως.

2. Η Νομική Θεμελίωση της Παλαιστινιακής Υπόστασης
Οι ισχυρισμοί των αρνητών προσκρούουν με πάταγο πάνω στο οικοδόμημα του Διεθνούς Δικαίου. ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ (JUS COGENS) και δεν εξαρτάται από την έγκριση μιας κατοχικής δύναμης. Η διεθνής κοινότητα έχει θωρακίσει νομικά την ύπαρξη και τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού μέσα από μια σειρά ιστορικών αποφάσεων:
• Απόφαση 181 του ΟΗΕ (1947): Το ίδιο το σχέδιο διανομής προέβλεπε ρητά τη δημιουργία δύο κρατών στην περιοχή, ενός «Εβραϊκού» και ενός «Αραβικού».
• Απόφαση 3236 της Γενικής Συνέλευσης (1974): Αναγνώρισε επίσημα τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα του «Παλαιστινιακού λαού» στην αυτοδιάθεση, την εθνική ανεξαρτησία και την κυριαρχία, αποσυνδέοντας το ζήτημα από μια απλή ανθρωπιστική κρίση «Αράβων προσφύγων».
• Αναβάθμιση στον ΟΗΕ (2012): Η Γενική Συνέλευση αναγνώρισε την Παλαιστίνη ως «Κράτος-Μη Μέλος με καθεστώς Παρατηρητή”

Αποφάσεις Διεθνών Δικαστηρίων: Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ), στις γνωμοδοτήσεις του (στις 9 Ιουλίου 2004 και 19 Ιουλίου 2024), αναφέρεται ρητά και απαρέγκλιτα στον «Παλαιστινιακό λαό» και στο δικαίωμά του για αυτοδιάθεση.

Σήμερα, πάνω από 140 κράτη-μέλη του ΟΗΕ αναγνωρίζουν επίσημα το Κράτος της Παλαιστίνης, καταρρίπτοντας πλήρως το συκοφαντικό πλαστούργημα περί «ανύπαρκτης οντότητας».

3. Η Σύγχρονη Πραγματικότητα: Βαριά Αδικήματα και Εγκλήματα Πολέμου

Η άρνηση της ταυτότητας ενός λαού λειτουργεί συχνά ως το ιδεολογικό υπόβαθρο για την άσκηση συστηματικής βίας εναντίον του. Τα τελευταία 2-3 χρόνια, με αποκορύφωμα τη δραματική κλιμάκωση μετά την 7η Οκτωβρίου 2023 (Σφαγές Της Χαμάς σε πάνω από 20 ισραηλινές κοινότητες και στο Φεστιβάλ Supernova), το ισραηλινό κράτος προβαίνει σε πράξεις που, σύμφωνα με τον ΟΗΕ και τις εγκυρότερες διεθνείς οργανώσεις (Amnesty International, Human Rights Watch), καθώς και πολλούς ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες έχουν τεκμηριωθεί σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και ορισμένες πράξεις έχουν χαρακτηρισθεί ως πιθανά ή τεκμηριωμένα εγκλήματα πολέμου. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ (UNICEF, OCHA), από τους συνολικά 60.000 έως 70.000 επιβεβαιωμένα νεκρούς Παλαιστινίους στη Γάζα από άμεσες στρατιωτικές επιχειρήσεις, τα παιδιά αντιπροσωπεύουν σταθερά το 30% με 33% των ταυτοποιημένων θυμάτων, με τον αριθμό των καταγεγραμμένων νεκρών παιδιών να ξεπερνά τις 18.000 ήδη από το καλοκαίρι του 2025.

Τα αντικειμενικά τεκμήρια καταγράφουν τις εξής κατηγορίες πράξεων:

Α. Λιμοκτονία ως Μέθοδος Πολέμου

Η επιβολή «πλήρους πολιορκίας» στη Λωρίδα της Γάζας, με τον συστηματικό και σκόπιμο αποκλεισμό της εισόδου τροφίμων, νερού, καυσίμων και ιατρικού υλικού, οδήγησε σε γενικευμένο λιμό. Η μετατροπή των βασικών αγαθών επιβίωσης σε πολεμικό όπλο αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των Συνθηκών της Γενεύης (1ο Πρωτόκολλο των Συνθηκών της Γενεύης του 1977 – Άρθρο 54) και οδήγησε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) στην έκδοση ενταλμάτων σύλληψης κατά της ισραηλινής ηγεσίας.

Β. Αδιακρίτως Επιθέσεις και Καταστροφή Πολιτικών Υποδομών

Η χρήση εκρηκτικών όπλων μεγάλης ισχύος σε πυκνοκατοικημένες αστικές περιοχές είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων αμάχων, στην πλειονότητά τους γυναικών και παιδιών. Παράλληλα, τεκμηριώνεται η πρακτική του Domicide = οικοκτονίας (συστηματικής ισοπέδωσης του οικιστικού ιστού): πάνω από το 70% των κατοικιών, το 97% των σχολείων, το 90% των νοσοκομείων και υγειονομικών εγκαταστάσεων, το 100% των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και το 80% των υποδομών ύδρευσης και αποχέτευσης έχουν καταστραφεί ή υποστεί εκτεταμένες ζημιές , καθιστώντας τη Γάζα μη βιώσιμη.

Γ. Καταναγκαστικός Εκτοπισμός και Κακομεταχείριση

Άνω του 90% του πληθυσμού της Γάζας εξαναγκάστηκε σε βίαιο εκτοπισμό υπό το πρόσχημα «διαταγών εκκένωσης», την ώρα που οι υποτιθέμενες «ανθρωπιστικές ζώνες» βομβαρδίζονταν. Την ίδια στιγμή, εκθέσεις του ΟΗΕ καταγράφουν τη μαζική, αυθαίρετη κράτηση χιλιάδων Παλαιστινίων και τη συστηματική χρήση βασανιστηρίων και εξευτελιστικής μεταχείρισης σε στρατιωτικά κέντρα κράτησης όπως το Sde Teiman.

Δ. De Facto Προσάρτηση και Απαρτχάιντ στη Δυτική Όχθη

Μακριά από τα φώτα της Δημοσιότητας που πέφτουν στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη καταγράφεται μια διαρκής κλιμάκωση της κρατικά υποστηριζόμενης βίας των εποίκων και της παράνομης επέκτασης των οικισμών. Στην ιστορική του γνωμοδότηση τον Ιούλιο του 2024, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφάνθηκε ότι η ισραηλινή παρουσία στα Κατεχόμενα Εδάφη συνιστά παράνομη κατοχή και de facto προσάρτηση, και αναφέρεται σε παραβιάσεις της απαγόρευσης των φυλετικών διακρίσεων. Η εποικιστική επέκταση και η υφαρπαγή Παλαιστινιακής γης συνεχίζεται αμείωτη ως σήμερα.

Κατακλείδα

Η αλήθεια δεν είναι ζήτημα υποκειμενικής ερμηνείας, αλλά προϊόν ιστορικής και νομικής τεκμηρίωσης. Οι ισχυρισμοί που αρνούνται την ύπαρξη του παλαιστινιακού λαού και απομονώνουν τις πράξεις του ισραηλινού κράτους από το πλαίσιο του διεθνούς δικαίου αποτελούν κατάφωρα εργαλεία αδίστακτης και Ισοπεδωτικής προπαγάνδας.

Όλα τα σχετικά τεκμήρια αποδεικνύουν ότι οι Παλαιστίνιοι αποτελούν έναν διακριτό λαό με κοινή γλώσσα, πολιτισμό και εθνική συνείδηση. Το δε διεθνές δίκαιο αποσαφηνίζει, χωρίς αστερίσκους, ότι οι πράξεις βίας, η λιμοκτονία και ο βίαιος εκτοπισμός δεν μπορούν ποτέ να νομιμοποιηθούν υπό το πρόσχημα της αυτοάμυνας —η οποία, αν και αναγνωρίζεται ως δικαίωμα έναντι επιθέσεων (όπως οι καταδικαστέες πράξεις της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου), οριοθετείται ωστόσο αυστηρά και απολύτως από τις αρχές της αναλογικότητας και κατά μείζονα λόγο της προστασίας των αμάχων. Κάθε παραχάραξη αυτών των δεδομένων αποτελεί σκαστή και καραμπινάτη παραποίηση της αλήθειας.