Απαγορευτική η προβολή της ταινίας στα σχολεία. Του Νίκου Κουρκουμέλλη

Τελικά, απ’ ότι φαίνεται, το Σολωμικό: «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές» σταματάει εκεί που αρχίζει η σκηνοθεσία του κυρίου Σμαραγδή. Η αλήθεια, η αυθεντικότητα και η προσήλωση σε ό,τι είναι γνήσιο, θυσιάζονται χάριν άλλων παραμέτρων που εξυπηρετούν τις δικές του απόψεις και κινηματογραφικές τεχνικές, για τις οποίες ζητά συγχωροχάρτια είτε επικαλούμενος την δραματουργία, είτε κλαυθμυρίζοντας για την έλλειψη πακτωλού χρημάτων, υπαινισσόμενος ότι δεν αναγνωρίζεται η αξία του και τον πολεμούν.

Στην ταινία «Καποδίστριας», η άγνοια, τα λάθη, οι εμμονές, ο αφόρητος αποπροσανατολισμός από τα γεγονότα και το φλύαρο αφήγημα αγιογραφίας που, ως επιστέγασμα, στοχεύει στο εθνικοπατριωτικό θυμικό των Ελλήνων, κυριαρχούν, με αποτέλεσμα να είναι (κατά την γνώμη μου) απαγορευτική η προβολή της στα σχολεία. Κι’ όμως, πολλά από αυτά θα μπορούσαν να είχαν αποτραπεί με την συμμετοχή ενός ιστορικού συμβούλου, μια πρακτική που συνήθως οι παραγωγές τηρούν με αυστηρότητα.

Γράφοντας για την επική ταινία “The longest day” (Για την απόβαση στην Νορμανδία) η κυρία Νεκταρία Μαραγιάννη διαπίστωνε ότι οι ιστορικοί σύμβουλοι δεν ήταν ένας -δυο αλλά ομάδα ειδικών. Και ολοκλήρωνε με την άποψη του Robert Rosestone (στο βιβλίο του «Η Ιστορία στον κινηματογράφο. Ο κινηματογράφος στην Ιστορία», εκδόσεις «Μωβ»): “….έχουν γυριστεί ταινίες που μπορούν να μεταφέρουν την Ιστορία αλλά και να παράγουν κινηματογραφική ιστορία…”.

Όπως αποδείχτηκε από την εισπρακτική επιτυχία, και την συγκίνηση που προκάλεσε σε πολλούς, ο Ελληνικός Λαός (έχοντας την ανάγκη να συνδεθεί με το παρελθόν του), προτιμά έναν κινηματογράφο εύπεπτο, που επιλέγει θέματα βγαλμένα από την Ιστορία του. Αισθάνεται την ανάγκη να δει “εν συντομία” στο πανί (γιατί δεν διαβάζει) όσα δεν μπόρεσε το σχολείο να του μάθει, ή εκείνος δεν τους έδωσε την σημασία που έπρεπε, όταν έπρεπε. Οι βραβευμένες ταινίες, που βλέπει για να έχει άποψη ή από μόδα, χωρίς να διασκεδάζει, δεν χορταίνουν την πείνα του. Το ερώτημα όμως είναι αν σε αυτή την περίπτωση η ταινία του κυρίου Σμαραγδή, με τις εμμονές και τα λάθη της, τον ταΐζει «βρώμικο ψωμί».

Νίκος Κουρκουμέλλης