Αλ. Αυλωνίτης για Τέμπη: Δεν ξεχνάμε, δεν σιωπούμε.

28.2.2023 – 28.2.2026. Τρία χρόνια πέρασαν από το βράδυ εκείνο που 57 ψυχές χάθηκαν στα συντρίμμια των τρένων που συγκρούστηκαν στα Τέμπη. Από το βράδυ που ολόκληρη η χώρα «μάτωσε» μέσα στις τσακισμένες λαμαρίνες, σε ένα τραγικό έγκλημα εγκατάλειψης και αδιαφορίας ενός ολόκληρου κράτους απέναντι στους πολίτες του, που ακολουθήθηκε από ένα ακόμη χειρότερο έγκλημα: τον λυσσαλέο αγώνα για την πολιτική επιβίωση ενός καθεστώτος απέναντι στην ανθρώπινη ζωή. Πως να ξεχάσουμε όσα ακολούθησαν; Τα σπαράγματα των νεκρών —η ύψιστη ύβρις— διάσπαρτα σε κοντινά χωράφια, η εσπευσμένη προσπάθεια να χαθούν ίχνη και στοιχεία, οι νεκροψίες που δεν έγιναν, οι απαντήσεις που δεν δόθηκαν στις μαυροφορεμένες οικογένειες, η ασέβεια στους νεκρούς, η έλλειψη ενσυναίσθησης για τον πόνο, για όσους έμειναν πίσω να ζουν ζωή λειψή.

Δεν ξεχνάμε! Ποιος μπορεί άλλωστε να ξεχάσει τα Τέμπη; Πως να ξεχαστούν τα ονόματα των 57 ψυχών που ξαφνικά απέκτησαν δύναμη ζωής, κινητοποίησης, αντίστασης; Εκείνων που έφυγαν αλλά είναι εδώ κάθε μέρα, απαιτώντας ανάσα δικαιοσύνης; «Καρφιά» έγιναν τα 57 ονόματα και οι κραυγές τους για βοήθεια, σύνθημα στα χείλη της νεολαίας και της κοινωνίας, δίψα για δικαίωση και αλήθεια.

Η 28η Φεβρουαρίου δεν πρέπει να αφεθεί να μετατραπεί σε άλλη μια επέτειο, με λόγους συμπάθειας και τελετές τήρησης ενός λεπτού σιγής στη μνήμη των νιάτων και της ζωντάνιας που χάθηκαν. Όσο δεν υπάρχει τιμωρία, όσο οι ένοχοι αλληλοχειροκροτούνται και τολμούν να κουνούν το δάχτυλο στην κοινωνία, όσο ανθρωπάρια χωρίς ίχνος τιμής και αίσθηση ευθύνης κατέχουν αξιώματα, όσο το καθεστώς επιμένει σε συγκαλύψεις και αναλώνεται σε αγοραία επικοινωνιακά παιχνίδια, η οργή του κόσμου θα παραμένει. Και η συνοχή της κοινωνίας θα δοκιμάζεται σκληρά με απρόβλεπτες συνέπειες.

Ως μέλος της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής που ασχολήθηκε με το έγκλημα των Τεμπών, βλέποντας ότι δυστυχώς συνεχίζεται η απόλυτη προσβολή του Κράτους Δικαίου, κρίνω επιβεβλημένη την ανάγκη να υποχρεωθεί η Βουλή των Ελλήνων, με πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης, να επανεξετάσει την υπόθεση στην Ολομέλειά της και επιπλέον να επιδιώξει την επανεκκίνησή της σε δύο νομικούς άξονες:

από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία είναι η μόνη αρμόδια να χειριστεί την υπόθεση στο σκέλος που αφορά τη διασφάλιση του κοινοτικού χρήματος και
την αποστολή της δικογραφίας στο τμήμα της που αφορά την τέλεση των αδικημάτων: α) της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και β) του αδικήματος της εσχάτης προδοσίας στην Ελληνική Τακτική Δικαιοσύνη, αδικήματα που εκφεύγουν της περιγραφόμενης στο άρθρο 86 του Συντάγματος αντικειμενικής υπόστασης, ως τελεσθέντα εκτός των καθηκόντων πρωθυπουργού, υπουργών και υφυπουργών.
Μπορεί να ακούγεται η πρόταση αυτή ως ουτοπική, διότι έχει ήδη επιληφθεί και αποφασίσει η Βουλή, και μάλλον ρομαντική λόγω της υπάρχουσας άκαμπτης θέσης της κυβέρνησης και της κομματικής πλειοψηφίας, όμως θεωρώ ότι είναι απολύτως εφικτή και νομικώς επιδιώξιμη, διότι υφίστανται κυβερνητικά πρόσωπα που δεν συμπεριλαμβάνονται στη σχετική απόφασή της η Ολομέλεια της Βουλής. Επιπλέον, έχουν προκύψει και θα προκύψουν νέα στοιχεία που θα επαναφέρουν την όλη υπόθεση στην Ολομέλεια με στόχο την ανάσυρσή της από το Αρχείο.

Το έγκλημα των Τεμπών δεν πρέπει να σβήσει. Οι ευθύνες της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού δεν πρέπει να εξαφανιστούν στη λήθη των δικονομικών λαβυρίνθων. Δέον επίσης να τονιστεί ότι στις 23 Μαρτίου 2026 αρχίζει η δίκη των υπαιτίων για το έγκλημα των Τεμπών χωρίς καν να έχει γίνει η εκταφή νεκρών προς εξέταση των αιτίων του θανάτου τους. Πώς είναι δυνατόν να αρχίσει και να εξελιχθεί μια τέτοια δίκη με ελλιπή στοιχεία;

Η τιμωρία των πολιτικών υπευθύνων για το Έγκλημα των Τεμπών δεν πρέπει να ξεχαστεί, ούτε να τεθεί, με ευθύνη όλων, στο πολιτικό και νομικό περιθώριο της Ελλάδας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κυρίως της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Επιμένω ότι καμία μάχη δεν πάει χαμένη και τούτην εδώ πρέπει να τη δώσουμε όλη η προοδευτική αντιπολίτευση μαζί, αν πράγματι επιθυμούμε να δικαιώσουμε τις ψυχές όσων χάθηκαν και την απαίτηση της κοινωνίας.

Δεν ξεχνάμε, δεν σιωπούμε. Χρέος ιερό: Δεν σταματάμε μέχρι όλοι οι υπεύθυνοι να λογοδοτήσουν.