Αλέκος Αυλωνίτης: Καμία εμπλοκή της Ελλάδας σε πολέμους! Πιστή τήρηση του Διεθνούς Δικαίου.

Η ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή τείνει να δημιουργήσει έναν διευρυμένο κύκλο αστάθειας, που εξαπλώνεται στην ευρύτερη περιοχή, όχι μακριά από τη χώρα μας.

Όσοι βιάστηκαν άκριτα να χαρούν γιατί ο Τραμπ, με τη συνεπικουρία του Νετανιάχου, «βάζουν τα πράγματα στη θέση τους», υποδυόμενοι τον «παγκόσμιο σερίφη», προφανώς ξεχνούν ότι υπάρχουν κανόνες και νόμοι που επιτρέπουν στην ανθρωπότητα να ζει και να συνυπάρχει σε τούτο τον πλανήτη. Το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι κενό γράμμα, ούτε μπορεί να εφαρμόζεται à la carte αναλόγως των συμφερόντων των ισχυρών. Η παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας ενός κυρίαρχου κράτους, ακόμη και αν τούτο είναι το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, δεν μπορεί να τύχει αποδοχής ούτε ζητωκραυγών.

Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε στη Μέση Ανατολή και οι συνέπειες, που ήδη βλέπουμε, θα είναι απρόβλεπτες.

Σαφώς και είμαι πλήρως αντίθετος με τις πρακτικές ενός αυταρχικού καθεστώτος, όπως αυτού στο Ιράν, που έχει κοστίσει ζωές, ελευθερίες και δικαιώματα. Όμως επαναλαμβάνω ότι η βία δεν είναι, ούτε μπορεί να είναι ποτέ, η απάντηση. Αντιθέτως αποτελεί πολλαπλασιαστή της κρίσης. Τα ζητήματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων απαιτούν διεθνείς διαδικασίες, θεσμική πίεση και συλλογική δράση – όχι στρατιωτικές επιβολές.

Ποιος δεν βλέπει ότι οι ΗΠΑ του Τραμπ στοχεύουν ευθέως στην παγκόσμια ηγεμονία πλουτοπαραγωγικών περιοχών και στην εμπορική πρωτοκαθεδρία και ουδόλως ενδιαφέρονται για την αποκατάσταση του σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα; Ταυτόχρονα, η επιλεκτική στάση της διεθνούς κοινότητας αποκαλύπτει μια προφανή υποκρισία. Οι ίδιες δυνάμεις που επικαλούνται το δίκαιο, σιωπούν σε περιπτώσεις όπως η Παλαιστίνη, η Κύπρος ή οι ανθρωπιστικές κρίσεις στην Αφρική. Έτσι, ενισχύεται η πεποίθηση ότι τελικά κυριαρχεί το δίκαιο του ισχυρού.

Στους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου που καταπατώνται κατά συρροή και στις κερδισμένες με αίμα και αγώνα ελευθερίες του ανθρώπου που αμφισβητούνται, η απάντηση δεν μπορεί επ’ ουδενί να είναι η ανοχή, η σύμπραξη και ο θαυμασμός.

Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα οφείλει να είναι ξεκάθαρη. Η εμπλοκή, άμεση ή έμμεση, σε πολεμικές επιχειρήσεις εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους, τόσο γεωπολιτικούς όσο και οικονομικούς. Η ενεργειακή αβεβαιότητα εντείνεται, ενώ κρίσιμοι τομείς όπως ο τουρισμός, η ναυτιλία και το εμπόριο απειλούνται.

Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει ενεργό ρόλο υπέρ της ειρήνης, με πρωτοβουλίες αποκλιμάκωσης και σαφή προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο. Οφείλει να αποφύγει κάθε μορφή στρατιωτικής εμπλοκής και να μην μετατρέψει τη χώρα σε μέρος σχεδιασμών που εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα.

Ταυτόχρονα, η προοδευτική αντιπολίτευση έχει ευθύνη να μην παραμείνει θεατής. Οφείλει να διατυπώσει καθαρή θέση, να ασκήσει πίεση και να αναλάβει πρωτοβουλίες πριν οι εξελίξεις καταστούν μη αναστρέψιμες.

Η ειρήνη δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι πολιτική επιλογή. Και σε μια περίοδο αυξανόμενης αστάθειας, η υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής και της διεθνούς νομιμότητας δεν αποτελεί επιλογή αλλά καθήκον.