Αδιαφορία για τα προβλήματα των υποδομών υγείας στο νησί. Μικρή προσέλευση στο Συλλαλητήριο. Γράφει ο Σπύρος Ρίκος
Η εικόνα στις δομές υγείας της Κέρκυρα δεν είναι απλώς προβληματική. Είναι αποτέλεσμα πολιτικής αδιαφορίας και συνειδητής εγκατάλειψης. Τα Κέντρα Υγείας και το Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας λειτουργούν στα όρια της κατάρρευσης, με εξουθενωμένο προσωπικό, τεράστια κενά σε ιατρούς και νοσηλευτές και πολίτες που περιμένουν ώρες – ή και μέρες – για τα αυτονόητα.
Και όμως, μιλάμε για έναν από τους πιο προβεβλημένους τουριστικούς προορισμούς της χώρας. Ένα νησί που για έξι μήνες τον χρόνο φιλοξενεί περίπου τέσσερα εκατομμύρια επισκέπτες. Ένα νησί που γεμίζει τα κρατικά ταμεία, αλλά όταν έρχεται η ώρα της ανταπόδοσης, μένει με άδεια ιατρεία και εξαντλημένους γιατρούς να κάνουν 15 και 20 εφημερίες για να κρατηθεί όρθιο το σύστημα.
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: στις αρχές της δεκαετίας του 2000, σε ένα νοσοκομείο 9.500 τ.μ. υπηρετούσαν περίπου 500 εργαζόμενοι. Σήμερα, σε εγκαταστάσεις 33.500 τ.μ. συν επιπλέον 1.500 τ.μ. ψυχιατρικής κλινικής, ο αριθμός παραμένει λίγο πάνω από 500. Δηλαδή τριπλασιάστηκαν οι υποδομές, πολλαπλασιάστηκαν οι ανάγκες, αλλά το προσωπικό έμεινε στάσιμο. Αυτό δεν λέγεται “δυσκολία”. Λέγεται πολιτική επιλογή.
Και την ίδια στιγμή η κυβέρνηση επιδίδεται σε επικοινωνιακά πανηγύρια. Ανακοινώνει διαγωνισμούς που βγαίνουν άγονοι, λες και δεν γνωρίζει γιατί κανείς γιατρός δεν επιλέγει να έρθει να εργαστεί με 1.200 ευρώ, όταν μόνο το ενοίκιο αγγίζει τα 500–600. Λες και δεν γνωρίζει ότι οι συνθήκες εργασίας σε ένα υποστελεχωμένο νοσοκομείο είναι εξοντωτικές. Δεν πρόκειται για άγνοια. Πρόκειται για αδιαφορία.
Η υγεία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως λογιστικό μέγεθος ούτε ως πεδίο επικοινωνιακής διαχείρισης. Δεν γίνεται να μιλάμε για «ανάπτυξη» και «ρεκόρ τουρισμού» όταν οι μόνιμοι κάτοικοι και οι επισκέπτες του νησιού δεν έχουν εξασφαλισμένη αξιοπρεπή και ασφαλή περίθαλψη. Η κυβέρνηση έχει την πλήρη ευθύνη για τη στελέχωση, τα κίνητρα, τη μισθολογική πολιτική και τις συνθήκες εργασίας. Και μέχρι σήμερα αποτυγχάνει.
Όμως ευθύνη υπάρχει και σε τοπικό επίπεδο. Η μικρή προσέλευση στο συλλαλητήριο στο Δημοτικό Θέατρο έστειλε το χειρότερο δυνατό μήνυμα: ότι αντέχουμε κι άλλο. Ότι θα διαμαρτυρηθούμε μόνο στο πληκτρολόγιο, αφού πρώτα βιώσουμε το πρόβλημα προσωπικά. Με αναρτήσεις οργής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν στελεχώνεται κανένα νοσοκομείο.
Χωρίς συλλογική πίεση, χωρίς μαζική διεκδίκηση, χωρίς ξεκάθαρη απαίτηση για ειδικά κίνητρα, ουσιαστικές αυξήσεις και μόνιμες προσλήψεις, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Η υγεία στο νησί δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας, ασφάλειας και ζωής. Και όσο η κυβέρνηση επιλέγει να κρύβεται πίσω από αριθμούς και ανακοινώσεις, τόσο η πραγματικότητα θα την εκθέτει.
