Αγωγή 15 εκατομ. του Δήμου Κεντρικής Κέρκυρας στο Δήμο Βόρειας Κέρκυρας. Όλα τα είχαμε η ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής μας έλειπε. Γράφει ο Σπύρος Ρίκος
Η δημόσια συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από την αντιπαράθεση δύο δήμων του ίδιου νησιού, με αφορμή χρέη που προέκυψαν από έργα προηγούμενων δημοτικών αρχών, δεν έχει ως στόχο —και δεν θα έπρεπε να έχει— την απόδοση δικαίου ή αδίκου. Δεν είναι αυτή η ουσία του προβλήματος. Η πρόθεση δεν είναι να παρθεί θέση υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς, αλλά να αναδειχθεί η ανάγκη υπέρβασης των συγκρούσεων και επιλογής της σύνθεσης.
Σε ένα νησί που ζει σχεδόν αποκλειστικά από τον τουρισμό, τα πραγματικά διακυβεύματα είναι αλλού. Το κακό οδικό δίκτυο, η προβληματική ύδρευση, οι σοβαρές ζημιές που προκάλεσαν οι πρόσφατες καταστροφικές βροχοπτώσεις και οι συχνές διακοπές στην ηλεκτροδότηση συνθέτουν μια εικόνα υποδομών που δεν ανταποκρίνεται ούτε στις ανάγκες των κατοίκων, ούτε στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου τουριστικού προορισμού.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, αντί να αναζητηθούν λύσεις, διαμορφώνεται ένα κλίμα εσωτερικής σύγκρουσης, που σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζει τα όρια του εμφυλιοπολεμικού λόγου. Αντί οι δύο δήμοι να ενώσουν δυνάμεις και να διεκδικήσουν από κοινού λύσεις και πόρους από την κεντρική κυβέρνηση, επιλέγεται η σύγκρουση και η διαχείριση της μιζέριας. Μια επιλογή που δεν οδηγεί πουθενά.
Η προσφυγή στα δικαστήρια για ζητήματα που αφορούν παρελθούσες διοικήσεις και επιλογές άλλων εποχών μπορεί να είναι νομικά επιτρεπτή, αλλά πολιτικά είναι αδιέξοδη. Η πολιτική υπάρχει ακριβώς για να δίνει λύσεις εκεί όπου η τυφλή αντιπαράθεση και η δικαστική διαμάχη αδυνατούν. Όταν τα δικαστήρια καλούνται να υποκαταστήσουν την πολιτική, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο νομικό, είναι βαθιά πολιτικό.
Ιδιαίτερα όταν η αντιπαράθεση λαμβάνει τη μορφή στοχοποίησης θεσμικών προσώπων, που δεν είχαν καμία απολύτως εμπλοκή στα επίδικα έργα, και συνοδεύεται από απαιτήσεις αποζημιώσεων για «ψυχική οδύνη», το μήνυμα που εκπέμπεται δεν είναι μήνυμα συνεννόησης, αλλά κλιμάκωσης. Έτσι, όμως, πώς μπορεί να οικοδομηθεί εμπιστοσύνη; Πώς μπορεί να υπάρξει κοινός βηματισμός;
Η πολιτική ωριμότητα δεν κρίνεται στο ποιος θα «κερδίσει» μια δικαστική διαμάχη, αλλά στο ποιος μπορεί να υπερβεί τις συγκρούσεις και να οδηγήσει σε λύσεις προς όφελος του τόπου. Σε ένα νησί με κοινά προβλήματα και κοινό μέλλον, η σύνθεση δεν είναι αδυναμία· είναι ευθύνη.
Το δίλημμα, τελικά, είναι σαφές: πολιτική που ενώνει και λύνει προβλήματα ή πολιτική που διχάζει και μεταθέτει τις ευθύνες στις αίθουσες των δικαστηρίων. Και αυτό το δίλημμα αφορά όλους.
Και επί της ο Δήμος Βόρειας Κέρκυρας εγκαλείται τώρα για ένα χρέος που δημιουργήθηκε από όχι σωστή εκτέλεση δυο έργων προ 20ετιας, δυο άλλων Δήμων Εσπερίων και Κασσωπαίων. Και ένα έχει περάσει τουλάχιστον μια δεκαετία που τα Δ.Σ της ΔΕΥΑΚ δεν έκαναν κάτι για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα ζητώντας θεραπεία ή άλλα ένδικα μέσα για την απάλειψη του χρέους.
