Ένωση Εστίασης το Απόλυτο Κενό του Γιάννη Ρεβύθη

Για χρόνια τώρα, ο χώρος της εστίασης στο νησί κινείται ανάμεσα στους επαγγελματίες που μοχθούν να κρατήσουν επίπεδο, ποιότητα και αξιοπρέπεια και στα μεγάλα προβλήματα που βιώνουν και πλήττουν τους ίδιους τους σοβαρούς επιχειρηματίες.

Αν η Ένωση Εστίασης διέθετε μια στιβαρή διοίκηση, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Για την πόλη, για την εικόνα της, αλλά κυρίως για τους ίδιους τους επαγγελματίες που παλεύουν να σταθούν όρθιοι μέσα σε ένα όλο και πιο τοξικό περιβάλλον. Μια διοίκηση που θα έβαζε κανόνες, θα προστάτευε τον υγιή ανταγωνισμό και θα είχε το θάρρος να συγκρουστεί, όπου χρειάζεται.

Αντί γι’ αυτό, επικρατεί το κενό και το κενό γεννά τα προβλήματα την ασυδοσία.

Στην Παλιά Πόλη, ο επαγγελματίας είναι έρμαιο των διαθέσεων των διοικητικών υπηρεσιών του Δήμου, της Εφορείας Αρχαιοτήτων, των συλλόγων, των μικρών και μεγάλων συμφερόντων. Κανείς απο το Σύλλογο Εστίασης, αλήθεια που είναι ο Πρόεδρος, δεν φαίνεται να συντονίζει, να υπερασπίζεται τα συμφέροντά του κλάδου του, να βάζει μια κόκκινη γραμμή.

Στη Γαρίτσα, τα πράγματα δείχνουν ακόμη πιο οριακά. Μετά την απόφαση της επιτροπής του άρθρου 152 που δικαιώνει τη Διεύθυνση Δασών, ολόκληρη η περιοχή βρίσκεται κυριολεκτικά στον αέρα και οι επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται εκεί, στα “κάγκελα”. Και εκεί, αντί για σοβαρή, ενιαία στάση, επικρατεί αμηχανία, αν όχι σιωπή.

Μέσα σε όλα αυτά, ο σωστός επαγγελματίας δεν έχει απλώς μείνει πίσω. Σκυλεύεται, γιατί καλείται να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον με αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα χωρίς κανόνες, χωρίς προστασία, χωρίς φωνή.

Το ερώτημα είναι πλέον αναπόφευκτο, φταίει μόνο η διοίκηση ή απλώς αντανακλά τον κλάδο;

Γιατί αν αυτή είναι η εικόνα της Ένωσης, τότε ίσως αυτή είναι και η πραγματική εικόνα της εστίασης στο νησί. Και αν ισχύει αυτό, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς διοικητικό, είναι βαθιά δομικό.

Η Κέρκυρα ιδιαίτερα ο χώρος της εστίασης δεν αντέχει άλλη παρακμή. Και ο επαγγελματίας που ακόμη επιμένει να δουλεύει σωστά δεν αντέχει άλλο να γίνεται βορά. Ή θα υπάρξει επιτέλους σοβαρή εκπροσώπηση ή θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε το ίδιο έργο. Μια αγορά, έναν κλάδο που αυτοϋπονομεύεται και μια πόλη που ψάχνει την ταυτότητά της.